Wow, op de eerste plaats een grote dank voor alle prachtige reacties, tips, bronnen van inspiratie en meningen! Fijnfijn!
En dan naast lieve berichten ook nog iets waar ik heel erg van schrok in eerste instantie. Ik schrok van hoe gloeiend ik het oneens kan zijn met iemand, en dat was
@Disharmonic's eerste post in dit draadje. Ik dacht echt: hoe kan een mening zo diametraal verschillen van alles waar ik helemaal voor sta. Ik speel trompet (daar was ik ook de afgelopen dagen voltijds mee bezig) en heb een gruwelijke hekel aan mensen die hard en hoog op een trompet kunnen spelen zonder muzikaal verhaal. Als je geluid maakt zonder ziel, maak dan liever geen geluid, hoe mooi het geluid op zichzelf ook is, of hoe knap dat je het kunt. Maar een paar posts verder begreep ik, of denk ik te begrijpen dat Disharmonic iets anders bedoelt: de beperking van per se toetsen aan een synth koppelen kreupelt de artistieke mogelijkheden. Corrigeer me als ik het verkeerd heb.
Muzikaal verhaal: wat is virtuositeit? Voor mij ben je niet virtuoos als je techniek goed is, maar als je een goed verhaal hebt. Natuurlijk is het altijd beter om je techniek en je taalvaardigheid (volgens mij is muziek gewoon een taal met regels) goed voor elkaar te hebben, want dan kun je je verhaal beter vertellen. Al die onzin over "ik kan geen noten lezen dus ben ik een veel intuïtievere muzikant" is klinkklare onzin, naar mijn mening; geromantiseerde onkundigheid, en gaat ten koste van zowel het verhaal zelf alsook de ontwikkeling van kunst in het algemeen. Je bent het aan je verhaal verplicht je zo goed en diep mogelijk te ontwikkelen. Ik vind het totaal oninteressant om te luisteren naar iemand die iets moeilijks kan doen. Dat mag diegene thuis doen, als voorbereiding op het vertellen van zijn verhaal. Ik was vanavond helemaal in mijn verhaal tijdens een trompetsolo over Roy Hargrove's "Strasbourg St. Denis", en zal best "knappe" dingen gedaan hebben die niet iedereen kan, maar daar gaat het niet om. Ik heb mijn taal zo goed mogelijk ontwikkeld om mijn verhaal zo goed mogelijk over te brengen en dat is waar het altijd en alleen maar om gaat. Naar mijn mening.
Er werd hierboven meermaals gesteld dat al te virtuoze demo's de beoordeling van een instrument in de weg staan. Ja, dat kan voor sommigen wel gelden maar voor mij werkt het andersom. Zoals ik geen boek kan lezen dat bol staat van de taalfouten blijf ik bij slecht spel ook haken aan de afstand van de speler tot zijn verhaal. Als je door onkunde of slechte voorbereiding niet goed "uit je woorden" komt kan ik me niet meer concentreren op je verhaal, het spijt me, al doe ik nog zo mijn best. Twintig minuten door patches heen struinen in dezelfde toonsoort kan voor mij zo verlammend werken dat ik geen enkele patch goed gehoord heb.
We komen nu akelig dicht bij mijn stokpaardje: dat "tegenwoordig" (ouwe vent) door streaming, on demand en hebzucht van de muziekindustrie, gesterkt door de zucht naar instant bevrediging van zowel consument als producent, de ontwikkeling van kunst stil staat. Je kunt van muziek eigenlijk alleen nog maar in je levensonderhoud voorzien als je niet innoveert, maar levert wat gevraagd wordt. Wellicht iets van alle tijden, maar we leven in zulk een snelle tijd, dat het erger is dan ooit. Maar laten we maar bij het onderwerp blijven: dank voor alle bijdrages, ik ga klikken en genieten van al het moois. Cadeautjes!
Weet iemand van jullie heel toevallig wie de bespeler is van de Super 6 in dit filmpje? Dat is naar mijn smaak een taalvirtuoos. Niet omdat het technisch hoogstaand is maar vanwege de eloquentie. De taal muziek goed beheersen geeft altijd meer uitdrukkingskracht.
(Nee, welbespraaktheid zonder verhaal vind ik ook niks...)
Vanwege medicatie schieten m'n gedachten een beetje alle kanten op, momenteel. Vandaar.
