Dorian Urac
Aaaaaarrghhhhh!!!
Lenteweer, en dus tijd voor blije synthpop:
on.soundcloud.com
En ja, die funkbas (vst) was dus veel werk met al die variaties
Oh ik ben in een wauwel modus, dus alles onder ’t plaatje kun je ook gewoon negeren
Instrumenten
• Bass – EZbass
• Elektrische gitaar
• TR707, Jupiter 4, U1250, Handysound (la li la), Speak ’n spell, 8bit lead, Brass – UVI
• Solina – Gforce String machine
• Clap, crash – AD2
De mix
M’n zang (Ik zing zelf) lag aanvankelijk tergend slecht in de mix, want die zat in lagere regionen dan de lead synths en botste ook met de mid-lage Jupiter 4 chords, die op hun beurt botsten met de funkbas. Uiteindelijk opgelost met saturatie en harmonizers op de vocals (crispyness gladgestreken met 2 de-essers). Bij de funkbas een diepe EQ curve in midlaag om ruimte te maken voor de synth-chords. Toen jigzawde alles redelijk in elkaar. Als laatste met trackspacer (vst) nog wat ruimte gecreëerd. Verder is er een live ingespeeld funk gitaartje (geen vst dus, maar een elektrische gitaar). De 707 drums zijn expres overstuurd en recht voor je raap.
De lyrics
Die missen – oh heerlijkheid – totale diepgang
Toch zit er verkapt een boodschap achter, nl m'n ergernis voor snobs en critici die zonder inhoudelijke onderbouwing iets bij voorbaat affakkelen, bijvoorbeeld omdat het niet diepzinnig, doordacht, virtuoos of complex genoeg zou zijn, of omdat het niet in de mode is, of juist teveel in de mode. Zolang anderen plezier aan iets beleven, wie zijn zij dan om ’t bestaansrecht ervan te betwisten? Uiteindelijk heeft alles z’n publiek, van jazz tot klassiek tot metal tot country tot EDM tot eendagsautotunezomerhitjes.
Geldt ook voor andere kunsten uiteraard. Ter illustratie: mijn wijlen oma schilderde voorgeprinte platen met van die vakjes met cijfertjes erin en een kunstminnende kennis vond dat “niet kunnen”. Wie is zij om te zeggen dat dat minderwaardig is, of dat je daar niet je plezier of zingeving uit mag halen? Ik heb die gevaarlijke snob weggejaagd door te zeggen dat Bob Ross net zo'n grote kunstenaar is als Mondriaan, omdat heel veel mensen naar 'm kijken. Hehe
De liberale moraal van het verhaal: Leven en laten leven. (Tenzij het je ongevraagd door de strot wordt geduwd – zoals muziek in winkels of reclames of de gettoblaster van je buren – maar dat is een andere discussie.) Critici zouden louter opbouwend of inhoudelijk commentaar moeten leveren, binnen de context van het beoogde doel en met de zelfreflectie dat ze zelf een bias kunnen hebben, want anders bekritiseer ik hierbij de criticus. Gelukkig bestaan er veel critici die dat wél snappen.
Amen.
Neemt niet weg dat ik van jullie graag snoeiharde affakkel-kritiek op m’n liedje hoor, haha
De groetsels,
Dorian
Wannabe star
Lyrics You wanna be a star You want to be known Once admired by fans You’ll never be alone A two notes song This is who you are Fame and fortune It’s what you’re after You gone be a star You gone h
on.soundcloud.com
En ja, die funkbas (vst) was dus veel werk met al die variaties
Oh ik ben in een wauwel modus, dus alles onder ’t plaatje kun je ook gewoon negeren
Instrumenten
• Bass – EZbass
• Elektrische gitaar
• TR707, Jupiter 4, U1250, Handysound (la li la), Speak ’n spell, 8bit lead, Brass – UVI
• Solina – Gforce String machine
• Clap, crash – AD2
De mix
M’n zang (Ik zing zelf) lag aanvankelijk tergend slecht in de mix, want die zat in lagere regionen dan de lead synths en botste ook met de mid-lage Jupiter 4 chords, die op hun beurt botsten met de funkbas. Uiteindelijk opgelost met saturatie en harmonizers op de vocals (crispyness gladgestreken met 2 de-essers). Bij de funkbas een diepe EQ curve in midlaag om ruimte te maken voor de synth-chords. Toen jigzawde alles redelijk in elkaar. Als laatste met trackspacer (vst) nog wat ruimte gecreëerd. Verder is er een live ingespeeld funk gitaartje (geen vst dus, maar een elektrische gitaar). De 707 drums zijn expres overstuurd en recht voor je raap.
De lyrics
Die missen – oh heerlijkheid – totale diepgang
Toch zit er verkapt een boodschap achter, nl m'n ergernis voor snobs en critici die zonder inhoudelijke onderbouwing iets bij voorbaat affakkelen, bijvoorbeeld omdat het niet diepzinnig, doordacht, virtuoos of complex genoeg zou zijn, of omdat het niet in de mode is, of juist teveel in de mode. Zolang anderen plezier aan iets beleven, wie zijn zij dan om ’t bestaansrecht ervan te betwisten? Uiteindelijk heeft alles z’n publiek, van jazz tot klassiek tot metal tot country tot EDM tot eendagsautotunezomerhitjes.
Geldt ook voor andere kunsten uiteraard. Ter illustratie: mijn wijlen oma schilderde voorgeprinte platen met van die vakjes met cijfertjes erin en een kunstminnende kennis vond dat “niet kunnen”. Wie is zij om te zeggen dat dat minderwaardig is, of dat je daar niet je plezier of zingeving uit mag halen? Ik heb die gevaarlijke snob weggejaagd door te zeggen dat Bob Ross net zo'n grote kunstenaar is als Mondriaan, omdat heel veel mensen naar 'm kijken. Hehe
De liberale moraal van het verhaal: Leven en laten leven. (Tenzij het je ongevraagd door de strot wordt geduwd – zoals muziek in winkels of reclames of de gettoblaster van je buren – maar dat is een andere discussie.) Critici zouden louter opbouwend of inhoudelijk commentaar moeten leveren, binnen de context van het beoogde doel en met de zelfreflectie dat ze zelf een bias kunnen hebben, want anders bekritiseer ik hierbij de criticus. Gelukkig bestaan er veel critici die dat wél snappen.
Amen.
Neemt niet weg dat ik van jullie graag snoeiharde affakkel-kritiek op m’n liedje hoor, haha
De groetsels,
Dorian
Laatst gewijzigd:
