Basisinkomen voor kunstenaars?

Status
Er kan niet meer gereageerd worden.
Waar denk je dat die subsidies heen gaan? Idd ook naar podia ed.
Zonder subsidies redden veel kleinere podia en festivals het niet en dat zijn nou juist de plekken waar veel talent begint.
Valt dat weg dan word ergens optreden dus minder laagdrempelig.
Daarom stem ik niet op jouw :-)

Volgens mij heb ik meerdere keren vrij expliciet gezegd dat ik juist voorstander ben van subsidies die drempelverlagend werken en beschikbaarheid en bereikbaarheid verbeteren omdat dat een publiek doel dient. Ik heb vooral moeite met pamperen van individuele dromers zonder publiek.
 
Volgens mij heb ik meerdere keren vrij expliciet gezegd dat ik juist voorstander ben van subsidies die drempelverlagend werken en beschikbaarheid en bereikbaarheid verbeteren omdat dat een publiek doel dient. Ik heb vooral moeite met pamperen van individuele dromers zonder publiek.
Oooh ja nou daar ben ik het idd ook niet mee eens.
Maar ik zie niet dat dat in het Ierse plan zo werkt.
Ze geven toch niet zomaar iedereen subsidie? Er zal toch wel een soort toelating zijn en alleen bij potentieel dat je knaken krijgt?
 
En hoe zit dit dan met een musicus? Is iemand die zijn hele leven heeft gewijd aan het perfect uitvoeren van stukken van een bepaalde klassieke componist een kunstenaar, of toch een ambachtsman? Hoe verhoudt dat zicht tot iemand die zichzelf de ultieme kunstenaar vindt omdat die "vernieuwend" bezig is zonder daar jaren tijd in te hebben gestoken?(want hebben anderen al gedaan, dus niet vernieuwend)
Dat is niet makkelijk aan te geven, wat mij betreft is het een vloeibare grens, een goede ambachtsman is niet meteen een kunstenaar en een kunstenaar is niet altijd een ambachtsman want bij sommige kunst vraag je je af of iemand wel een ambacht beheerst?
We zullen het er allemaal over eens zijn dat iemand als Escher zowel kunstenaar als ambachtsman was en zo zijn er genoeg natuurlijk, grappig wel dat Escher zichzelf geen kunstenaar vond maar wiskundige. :D

Ik heb vroeger wat jaren geschilderd volgens de techniek van de oude meesters, laag op laag in olieverf en maakte bijv stillevens en ik heb nog wat jaren aan meubelmaken gedaan, eigen ontwerpen in mooi hardhout en ook exclusief hout zoals ebben bijv in zeg maar een beetje richting Art Deco met mooie verbindingen en geen dertien in een dozijn meubels.
Voelde ik me kunstenaar of ambachtsman, ik vond zeker dat ik een ambachtsman was omdat ik het vak en de kunst verstond, voelde ik me kunstenaar, soms wel en soms niet want een hele dag schuren op wat hout voelt niet echt als een kunstenaar maar als je het eindprodukt bekeek dan waren de dingen die ik maakte toch bijzonder te noemen.

Maar kunst heeft al heel lang ook te maken met investering en idiote prijzen omdat het een mooie manier van beleggen is geworden wat in mijn ogen niet zo veel met kunst te maken heeft maar vooral met handig je geld ergens in stoppen.

Wederom kijk je enkel naar de aspirant-kunstenaar die iets wil, en niet of en welke behoefte er in de samenleving bestaat.
Kunst heeft vrij weinig met behoefte van de samenleving, als dat het criterium was dan viel de helft van de kunst en ook van de museale kunst meteen af want eerlijk is eerlijk, als ik het Stedelijk Museum bezoek dan kunnen 3 van de 5 schilderijen of voorwerpen zo de vuilnisbak in wat mij betreft, een paar stoelen met wat spijkers er in, een paar balen stro her en der en dat soort dingen dat men dat kunst vindt is voor mij onbegrijpelijk maar mooie pop art van Roy Lichtenstein of een werkje van Kandinsky daar kan ik nog wel de kunst van inzien.
Voor mij geld in ieder geval dat iets bijzonder moet zijn en niet wat iedereen kan maken.
 
Oooh ja nou daar ben ik het idd ook niet mee eens.
Maar ik zie niet dat dat in het Ierse plan zo werkt.
Ze geven toch niet zomaar iedereen subsidie? Er zal toch wel een soort toelating zijn en alleen bij potentieel dat je knaken krijgt?
Dit waren de uitgangspunten zoals genoemd in het originele artikel:

1774953527668.png


Maar ik heb hoe dan ook moeite met dit soort individuele subsidies.
 
Kunst heeft vrij weinig met behoefte van de samenleving, als dat het criterium was dan viel de helft van de kunst en ook van de museale kunst meteen af want eerlijk is eerlijk, als ik het Stedelijk Museum bezoek dan kunnen 3 van de 5 schilderijen of voorwerpen zo de vuilnisbak in wat mij betreft, een paar stoelen met wat spijkers er in, een paar balen stro her en der en dat soort dingen dat men dat kunst vindt is voor mij onbegrijpelijk maar mooie pop art van Roy Lichtenstein of een werkje van Kandinsky daar kan ik nog wel de kunst van inzien.
Voor mij geld in ieder geval dat iets bijzonder moet zijn en niet wat iedereen kan maken.
Het feit je überhaupt naar een museum gaat betekent toch dat je er een behoefte aan hebt. Of alles wat er hangt ook jouw smaak is is niet per se relevant, dat is ook bijna onmogelijk. Daarom is het ook goed om een gevarieerd aanbod te hebben, want wat jij mooi vindt doet een ander misschien helemaal niets (en andersom).
 
Dit waren de uitgangspunten zoals genoemd in het originele artikel:

Bekijk bijlage 3871980

Maar ik heb hoe dan ook moeite met dit soort individuele subsidies.
Nou ik niet want ze selecteren al vanuit profesioneel.
Dus 2000 kunstenaars met potentieel krijgen zo de kans om 'groter' te worden.
 
Nou ik niet want ze selecteren al vanuit profesioneel.

Wat raar is. Professioneel wil zeggen dat het je beroep is, geld verdienen om in je levensonderhoud te voorzien. Maar ze willen een basisinkomen omdat ze juist niet in hun levensonderhoud kunnen voorzien met hun activiteiten. Ze willen professioneel worden, maar zijn het niet. Dat is een belangrijk verschil.
 
En dan zie ik nog het maatschappelijk belang niet. Iemand die ogenschijnlijk niet in staat is om op eigen kracht genoeg betalend publiek te trekken om in zijn onderhoud te voorzien krijgt gratis geld om nog meer materiaal te produceren waar geen publiek voor is.
 
Onze gemeente sluit de bib wegens geldtekort. 15min met de auto naar de stadsbib nu. Langer met het OV. Dan heb ik liever dat ze wel geld voor een bib gebruiken en niet voor individuele subsidies. Dit is 1 concreet voirbeeld. Algemener festeld: het is niet dat we geld over hebben om individueel uit te delen.
 
Professioneel wil zeggen dat het je beroep is, geld verdienen om in je levensonderhoud te voorzien.

Dat is één definitie. Je kunt professioneel ook bekijken als een serieus beroep, ongeacht de inkomsten. Sommige beroepen krijg je eigenlijk nooit rendabel, terwijl ze wel belangrijk zijn.

En dat leidt weer tot de vraag: wat vinden we met elkaar belangrijk? Mijn broer zingt op hoog niveau in een kamerkoor. Zonder incidentele subsidie zijn optredens niet haalbaar en verdwijnt die muziek langzaam maar zeker. Dan heb je straks alleen nog André Rieu en aanverwanten. Hossen maar.

Iemand die ogenschijnlijk niet in staat is om op eigen kracht genoeg betalend publiek te trekken om in zijn onderhoud te voorzien krijgt gratis geld om nog meer materiaal te produceren waar geen publiek voor is.

Dat vind ik te kort door de bocht. Een kaartje voor een kamerkoor vinden we met 15 of 20 euro al duur. Maar geef ik een training aan het bedrijfsleven, dan betalen opdrachtgevers zo 2000+ euro voor een dag. Levert mijn kennis dan zoveel meer op? (Spoiler alert: ja! 😅)

Je moet mensen niet zomaar een zak geld geven. Eens. Ons plaatselijke poppodium heeft daarom een traject voor bewezen talentvolle bands, waarin ze echt gecoacht worden door professionals. En een keer per maand mag iedereen gratis aanschuiven bij een Academy-sessie met zo'n expert. Dat is voor iedereen nuttig.
 
Je moet mensen niet zomaar een zak geld geven. Eens. Ons plaatselijke poppodium heeft daarom een traject voor bewezen talentvolle bands, waarin ze echt gecoacht worden door professionals. En een keer per maand mag iedereen gratis aanschuiven bij een Academy-sessie met zo'n expert. Dat is voor iedereen nuttig.
Dat soort trajecten vind ik ook prima, net als initiatieven om mensen in contact te brengen met allerlei vormen van kunst/creativiteit (open dagen, museumnachten, optredens/vertoningen bij lokale evenementen etc.). Dan heb je het echt over publiek belang en voordelen voor de samenleving als geheel.
 
Dat is één definitie. Je kunt professioneel ook bekijken als een serieus beroep, ongeacht de inkomsten. Sommige beroepen krijg je eigenlijk nooit rendabel, terwijl ze wel belangrijk zijn.

En dat leidt weer tot de vraag: wat vinden we met elkaar belangrijk? Mijn broer zingt op hoog niveau in een kamerkoor. Zonder incidentele subsidie zijn optredens niet haalbaar en verdwijnt die muziek langzaam maar zeker. Dan heb je straks alleen nog André Rieu en aanverwanten. Hossen maar.

Ik zie het inderdaad in verband met inkomsten. Mensen gebruiken te pas en vooral te onpas het woord 'professioneel' graag omdat ze kennelijk denken dat het statusverhogend werkt, heb ik het vermoeden. Daarom een duidelijke lijn trekken wat het in de kern eigenlijk is.

Wat betreft het kamerkoor, ik kan me voorstellen dat die inderdaad wat subsidie nodig hebben en je kunt stellen dat je zulke muziek wil behouden. Maar wat ze krijgen moet wel in verhouding staan met het aantal mensen dat naar de optredens van het koor gaat, denk ik.

Meer in het algemeen, die verhoudingen zijn nogal scheef in Nederland:

 
Wederom kijk je enkel naar de aspirant-kunstenaar die iets wil, en niet of en welke behoefte er in de samenleving bestaat.
Ik kijk naar alle kunstenaars die moeten starten, of andere startende ondernemers of beroepen. Het is de brede infrastructuur die moet kloppen. En veel geld wordt nu weggezogen door een selecte groep, als je breder wil kan je gaan voor dat basisinkomen, net als bij sporters. Voetbal daar is genoeg commercieel geld, maar de rest niet dat komt pas veel later, zelfs in het schaatsen. En toch vinden wij als samenleving het belangrijk dat we zoveel mogelijk talent de mogelijkheid geven om ver te komen. En net als met alles, een groot deel zal afvallen. Ook met kunst is dat het geval.
 
En veel geld wordt nu weggezogen door een selecte groep, als je breder wil kan je gaan voor dat basisinkomen, net als bij sporters.

Mooie aanvulling over de Olympische Spelen van afgelopen winter. In Nederland gaat het topsportbudget naar een selecte groep gelukkigen. Die stoppen ze bij elkaar op Papendal en die kweken ze op tot kampioenen.

In Noorwegen zijn ze van het model dat elke sport voor iedereen toegankelijk moet zijn. Daarom kun je materialen gewoon pakken of gratis reserveren via een app. Zo kun je ook als je weinig geld hebt bijvoorbeeld skiën, paardrijden of schansspringen.

De Noorse aanpak blijkt heel goed te werken, want het talent komt vanzelf boven drijven. En afgelopen winterspelen stonden ze geloof ik op plek 1 in het medailleklassement, met nog geen 6 miljoen inwoners.
 
Laatst gewijzigd:
En aan de andere kant van de medaillespiegel:

Als het niet zo verdrietig was voor de betrokkenen erg lachwekkend.
 
Mooie aanvulling over de Olympische Spelen van afgelopen winter. In Nederland gaat het topsportbudget naar een selecte groep gelukkigen. Die stoppen ze bij elkaar op Papendal en die kweken ze op tot kampioenen.

In Noorwegen zijn ze van het model dat elke sport voor iedereen toegankelijk moet zijn. Daarom kun je materialen gewoon pakken of gratis reserveren via een app. Zo kun je ook als je weinig geld hebt bijvoorbeeld skiën, paardrijden of schansspringen.

De Noorse aanpak blijkt heel goed te werken, want het talent komt vanzelf boven drijven. En afgelopen winterspelen stonden ze geloof ik op plek 1 in het medailleklassement, met nog geen 6 miljoen inwoners.
Inderdaad, ook daar werkt de toegang, maar in Nederland is ondanks de bezuinigingen nog ruimte voor breedte. Het kan altijd beter natuurlijk. Ik denk dat dit ook in de kunsten beter kan. Maar goed wij zijn heel erg van de boekhoudkundige benadering in dit land. Met als grote gevaar dat je niet genoeg doet, op alle vlakken van energie, onderwijs tot aan kunst en cultuur. Door achterblijven van investeringen kweken we een 6 jes cultuur en bakken met consultants waarvan de meerwaarde erg beperkt is.
 
In Noorwegen zijn ze van het model dat elke sport voor iedereen toegankelijk moet zijn. Daarom kun je materialen gewoon pakken of gratis reserveren via een app. Zo kun je ook als je weinig geld hebt bijvoorbeeld skiën, paardrijden of schansspringen.

De Noorse aanpak blijkt heel goed te werken, want het talent komt vanzelf boven drijven. En afgelopen winterspelen stonden ze geloof ik op plek 1 in het medailleklassement, met nog geen 6 miljoen inwoners.

Ze kunnen zich dat gemakkelijk permitteren. Noorwegen heeft, na Luxemburg, het hoogste bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking in Europa. En een ruim begrotingsoverschot, structureel, daar kunnen wij alleen maar van dromen. Ja, dan kun je leuke dingen doen.
 
Ze kunnen zich dat gemakkelijk permitteren. Noorwegen heeft, na Luxemburg, het hoogste bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking in Europa. En een ruim begrotingsoverschot, structureel, daar kunnen wij alleen maar van dromen. Ja, dan kun je leuke dingen doen.
Ja, Noorwegen is ontzettend rijk door al die energie inkomsten, dan is het andere koek natuurlijk.
Ik heb indertijd ook 'ns gelezen dat in Japan bijv elke lagere en middelbare school verplicht muziekles heeft en dat er ook de instrumenten voor zijn van simpel zoals blokfluit t/m piano en snaarinstrumenten als ook traditionele Japanse instrumenten en dat in oefenruimtes in de steden je ook geen instrument hoeft mee te nemen maar dat je dat daar gewoon kan gebruiken.
 
Stephen King schreef zijn eerste boeken, die niemand nog wilde uitgeven, op een gammele typemachine op een piepklein bureautje in het washok van een trailer terwijl hij en zijn vrouw probeerden de eindjes aan elkaar te knopen met slecht betaalde startersbaantjes in het onderwijs. Hij kwam bovendrijven door hard werken, vasthoudendheid en talent. Geen cent subsidie of uitkering. Omdat hij het écht wilde en er écht 100% voor ging, én ook nog eens goed genoeg bleek te zijn.
Valt mee dat je J.K. Rowling niet noemt, ook een heel zielig succesverhaal om mee te dwepen.

Ik ken VEEL succesverhalen van mensen die met financiële en zakelijke support van hun ouders hun "kunst" hebben kunnen opzetten om uiteindelijk door te groeien.
Die worden dan later als succesvolle selfmade voorbeelden genoemd waarom de rest absoluut geen subsidie waardig is.
Even 10k spaargeld in je studio pompen en gratis thuiswonen, met alles betaald (eten, zorgverzekering) en dan een jaar zonder stress muziek maken met een goed contract. Inkoppertje.

Anderen hebben dat niet en moeten startersbaantjes doen om rond te komen EN investeringen te doen. Ikzelf even als voorbeeld, ik ben 1,5 jaar vuilnisman geweest na de middelbare school om rond te komen en mijn 90's studio bij elkaar te schrapen (A4000, JP8080, JUNO's, 32.8, etc). Ondertussen proberen nog enigzins creatief muziek te maken, later als ZZP koerier/chauffeur hetzelfde na 500km op een dag de randstad rondrijden. Ik ben achteraf gezien niet blij met wat ik toen gemaakt heb, ik begon steeds meer met formules te werken, minder tot geen creativiteit. Dus geheel subsidievrij maar kunstloos.

's avonds kwam er maar een fractie van de productiviteit uit van wat ik nog deed toen ik nog op school zat. Na dit 4 jaar gerekt te hebben tegen burnout aan (je kan niet de hoofdprijs vragen als je net begint, nog geen netwerk hebt en jonger dan 23 bent), die WWIK maar eens geprobeerd om enigzins druk van de ketel te halen, wat zeker hielp en mij de kans gaf zelf een platenlabel op te zetten om een groter gedeelte van de omzet te kunnen houden. In het begin liep het prima. Ik maakte weer goeie muziek en dat werd goed ontvangen. Dat ik totaal geen weet had van het illegale circuit is naief van mij geweest en de bottleneck die uiteindelijk de hele boel deed klappen (omzet muziek halveerde letterlijk elk jaar terwijl onze productie en publiekelijke response nog steeds zeer goed was, mede door het aantrekken van bekendere namen).

Even een belangrijk detail denk ik, wat gemist wordt. Als je het hebt over kunst en creativiteit heb je meestal te maken met het vieze woord "neurodiversen".
Inmiddels schaar ik mezelf er ook onder. Die zijn over het algemeen minder geschikt om voor de lopende band, straatwerk en lange saaie uren. Vandaar de burn-out, of beter gezegd, bore-out.
Het percentage creativelingen welke ik in mijn leven ben tegenkomen dat onderaan de maatschappelijke ladder bungelt, in financiële zin, is significant. Daar zit imho een correlatie in, zonder direct met diagnoses te gaan gooien.Noem het dan maar gelijk creatyfuslingen 8o) De link met een vorm van support om de boel op te zetten en een poging te wagen vind ik een prima initiatief.
Laat maar eens zien dat je het kan, zonder de minimale basis belemmeringen.
 
Ik vind het (oprecht!) een interessant relaas, maar het onderschrijft eerder mijn bezwaren tegen dergelijke regelingen dan dat het me van gedachten doet veranderen. Maar ik snap jouw kant van het verhaal ook wel. Uiteindelijk verschillen we gewoon van mening.
 
Status
Er kan niet meer gereageerd worden.
Back
Top