Stephen King schreef zijn eerste boeken, die niemand nog wilde uitgeven, op een gammele typemachine op een piepklein bureautje in het washok van een trailer terwijl hij en zijn vrouw probeerden de eindjes aan elkaar te knopen met slecht betaalde startersbaantjes in het onderwijs. Hij kwam bovendrijven door hard werken, vasthoudendheid en talent. Geen cent subsidie of uitkering. Omdat hij het écht wilde en er écht 100% voor ging, én ook nog eens goed genoeg bleek te zijn.
Valt mee dat je J.K. Rowling niet noemt, ook een heel zielig succesverhaal om mee te dwepen.
Ik ken VEEL succesverhalen van mensen die met financiële en zakelijke support van hun ouders hun "kunst" hebben kunnen opzetten om uiteindelijk door te groeien.
Die worden dan later als succesvolle selfmade voorbeelden genoemd waarom de rest absoluut geen subsidie waardig is.
Even 10k spaargeld in je studio pompen en gratis thuiswonen, met alles betaald (eten, zorgverzekering) en dan een jaar zonder stress muziek maken met een goed contract. Inkoppertje.
Anderen hebben dat niet en moeten startersbaantjes doen om rond te komen EN investeringen te doen. Ikzelf even als voorbeeld, ik ben 1,5 jaar vuilnisman geweest na de middelbare school om rond te komen en mijn 90's studio bij elkaar te schrapen (A4000, JP8080, JUNO's, 32.8, etc). Ondertussen proberen nog enigzins creatief muziek te maken, later als ZZP koerier/chauffeur hetzelfde na 500km op een dag de randstad rondrijden. Ik ben achteraf gezien niet blij met wat ik toen gemaakt heb, ik begon steeds meer met formules te werken, minder tot geen creativiteit. Dus geheel subsidievrij maar kunstloos.
's avonds kwam er maar een fractie van de productiviteit uit van wat ik nog deed toen ik nog op school zat. Na dit 4 jaar gerekt te hebben tegen burnout aan (je kan niet de hoofdprijs vragen als je net begint, nog geen netwerk hebt en jonger dan 23 bent), die WWIK maar eens geprobeerd om enigzins druk van de ketel te halen, wat zeker hielp en mij de kans gaf zelf een platenlabel op te zetten om een groter gedeelte van de omzet te kunnen houden. In het begin liep het prima. Ik maakte weer goeie muziek en dat werd goed ontvangen. Dat ik totaal geen weet had van het illegale circuit is naief van mij geweest en de bottleneck die uiteindelijk de hele boel deed klappen (omzet muziek halveerde letterlijk elk jaar terwijl onze productie en publiekelijke response nog steeds zeer goed was, mede door het aantrekken van bekendere namen).
Even een belangrijk detail denk ik, wat gemist wordt. Als je het hebt over kunst en creativiteit heb je meestal te maken met het vieze woord "neurodiversen".
Inmiddels schaar ik mezelf er ook onder. Die zijn over het algemeen minder geschikt om voor de lopende band, straatwerk en lange saaie uren. Vandaar de burn-out, of beter gezegd, bore-out.
Het percentage creativelingen welke ik in mijn leven ben tegenkomen dat onderaan de maatschappelijke ladder bungelt, in financiële zin, is significant. Daar zit imho een correlatie in, zonder direct met diagnoses te gaan gooien.Noem het dan maar gelijk creatyfuslingen

De link met een vorm van support om de boel op te zetten en een poging te wagen vind ik een prima initiatief.
Laat maar eens zien dat je het kan, zonder de minimale basis belemmeringen.