Van de week ook weer eens Boards of Canada geluisterd, en ik kan er helemaal niets mee. Kan iemand eens uitleggen waarom ze zo goed zijn? Moet het je gewoon raken of is het een kwestie van leren luisteren? Ik ben oprecht nieuwsgierig.
Nieuwe Boards of Canada incoming?
- Thread starter MonoTron
- Start date
Denk dat het je moet liggen. Aan de ene kant is het best sferisch, aan de andere kant kan het ook voelen als een 'trucje' - neem een paar interessant klinkende voice samples (bij voorkeur vintage radio met wat storing en semi-diepe statements), een onheilspellend padje, wat ritmes en gooi er een VHS tape warble en reverb effect over en je zit al goed in de buurt. Het doet mij ook niet veel, maar ik luister dan zelf weer heel veel muziek waar anderen niets mee kunnen dus prima. Als we allemaal hetzelfde leuk vonden was iedere band een stadionact met onbetaalbare kaarten.
theemagician
Stamgast
- Lid sinds
- 7 september 2020
- Berichten
- 492
Punt is dat deze gasten het truukje zo ongeveer uitgevonden hebben. Al die warble effecten, tape-plugins en het gebruik van bepaalde akkoorden progressies hebben we aan hen te danken.
Alphatronic
* * * * * *
Veel van hun muziek (vooral de eerste drie albums en de ep's) ervaar ik als een soort audio-abstracties van ervaringen, ongrijpbare concepten en sferen die ik niet goed onder woorden kan brengen, maar wel betekenisvol voor me zijn. Soort deja-vu achtig, of zoals een geur je soms terugbrengt naar 'iets' van vroeger waar je de vinger niet helemaal achter krijgt. Of dingen als het gevoel van de zon op je huid of een briesje of een nachtelijke wandeling door een bos onder een sterrenhemel o.i.d. gevangen in een track.
Klinkt allemaal nogal vaag en esoterisch, waar ik in veel gevallen helemaal niet van ben, maar in dit geval ga ik er goed op. Het heeft voor mij om een of andere reden een soort diepte en eerlijkheid, waar ik die op de gemiddelde ambient new-age plaat totaal niet voel.
Daarbij vind het cryptische op de platen en in de aanloop naar een nieuwe plaat nogal vermakelijk en de onderwerpen liggen in mijn interessegebieden. Het spelen met de cult- en wetenschapsfragmentjes en de verborgen wiskunde in ritmes en melodieën e.d. Alsof er een code is die je kunt kraken, wat ook weer wat toevoegt aan de sfeer. (Dat vind ik dan ook het mindere van Inferno, daarop is veel nogal expliciet).
Vermoedelijk moet het je dus inderdaad gewoon raken en ik snap dat het anders vrij nietszeggend of ontoegankelijk is. Dat heb ik ook wel eens met muziek waar anderen laaiend enthousiast over zijn. Soms verandert dat dan nog na veel (al dan niet vrijwillig) luisteren.
Overigens gaan er ook wel jaren voorbij dat ik helemaal geen BOC luister, maar zo nu en dan raak ik weer een tijdje geobsedeerd.
Ik ben het met Nap eens dat je met de genoemde ingrediënten snel in de buurt van hun sound kunt komen, maar evenaren is toch een ander verhaal heb ik het idee. Ik kan niet zo snel iets verzinnen dat dezelfde sfeer zo feilloos weet op te roepen, het is wat dat betreft toch best specifiek uitgewerkt. En ik weet niet of het op de laatste plaat nog steeds zo is, maar vroeger werkten ze echt met vhs en andere ouwe meuk en brakke re-recording processen om die authentieke sound te krijgen.
Klinkt allemaal nogal vaag en esoterisch, waar ik in veel gevallen helemaal niet van ben, maar in dit geval ga ik er goed op. Het heeft voor mij om een of andere reden een soort diepte en eerlijkheid, waar ik die op de gemiddelde ambient new-age plaat totaal niet voel.
Daarbij vind het cryptische op de platen en in de aanloop naar een nieuwe plaat nogal vermakelijk en de onderwerpen liggen in mijn interessegebieden. Het spelen met de cult- en wetenschapsfragmentjes en de verborgen wiskunde in ritmes en melodieën e.d. Alsof er een code is die je kunt kraken, wat ook weer wat toevoegt aan de sfeer. (Dat vind ik dan ook het mindere van Inferno, daarop is veel nogal expliciet).
Vermoedelijk moet het je dus inderdaad gewoon raken en ik snap dat het anders vrij nietszeggend of ontoegankelijk is. Dat heb ik ook wel eens met muziek waar anderen laaiend enthousiast over zijn. Soms verandert dat dan nog na veel (al dan niet vrijwillig) luisteren.
Overigens gaan er ook wel jaren voorbij dat ik helemaal geen BOC luister, maar zo nu en dan raak ik weer een tijdje geobsedeerd.
Ik ben het met Nap eens dat je met de genoemde ingrediënten snel in de buurt van hun sound kunt komen, maar evenaren is toch een ander verhaal heb ik het idee. Ik kan niet zo snel iets verzinnen dat dezelfde sfeer zo feilloos weet op te roepen, het is wat dat betreft toch best specifiek uitgewerkt. En ik weet niet of het op de laatste plaat nog steeds zo is, maar vroeger werkten ze echt met vhs en andere ouwe meuk en brakke re-recording processen om die authentieke sound te krijgen.
ProtoHuman
Gepokt en gemazeld
De afgelopen weken heb ik 'm vaak gedraaid, en ik vind 'm echt te gek. Hele solide sound met een goed uitgewerkte sfeer over het gehele album. Father and Son is een van hun beste tracks ooit naar mijn mening. Het sample gebruik en de bewerkingen daarvan vind ik super goed gedaan, de sfeer die wordt neergezet is heel mooi. The word becomes flesh is ook heel nice.
Wel soms ietsje te veel gitaar naar mijn smaak, maar ik kan er aan wennen.
Wel soms ietsje te veel gitaar naar mijn smaak, maar ik kan er aan wennen.
Pojo_del_Klojo
Ouwe rot
Ik heb BoC nog niet zo lang geleden ontdekt. Spreekt mij wel aan, al vind ik de ritmes wel soms wat simpel en niet uitdagend/avontuurlijk. Kan me voorstelling dat mensen dit echt niet trekken.
VincentNoiz
Ingeburgerd
Wat ik vooral in hun eerdere werk fijn vind is hun gevoel voor melodie en het nostalgische, het melancholische. Je hoort het wel of niet. Vrienden van mij hebben er ook niks mee, maar ik kan erg genieten van hun eerdere werk omdat het me terugvoerde naar mijn jeugd. Vraag me niet precies waarom maar het voelt als de 8mm filmpjes die mijn vader schoot, de eerste verzamelbandjes die ik maakte etc. Hun laatste plaat heeft dat voor mij niet. Het klinkt nu te gekunsteld, te gelikt, te veel grote gebaren, te grote woorden. Grappig genoeg zei 1 van mijn vrienden, die niks met ze had, laatst dat hij deze plaat juist weer geweldig vindt.
the tall lad
https://soundcloud.com/ge
Luister , en terwijl lees je dit
U-S-A-M-A, M-A-A-U-S, U-R-M-A-B-U-S, Mabus, Mabus
( en voor de nederlanders die de engelse taal niet machtig zijn , double A=AA
Mabus ,antichrist , inferno …duidelijk toch ?
En dat is dus boc modus operandi in een notedop
en.wikipedia.org
U-S-A-M-A, M-A-A-U-S, U-R-M-A-B-U-S, Mabus, Mabus
( en voor de nederlanders die de engelse taal niet machtig zijn , double A=AA
Mabus ,antichrist , inferno …duidelijk toch ?
En dat is dus boc modus operandi in een notedop
Mabus - Wikipedia
Laatst gewijzigd:
the tall lad
https://soundcloud.com/ge
De boomers onder ons waren in de fleur van hun leven toen boc’s eerste 2 platen dropten , dus is het vrijlogisch dat ze associaties oproept aan die periode.
De huidige generatie zal hetzelde kunnen zeggen over 20 jaar , probleem is echter dat ik inferno niet verrijkend genoeg vind als soundtrack voor mijn actuele bestaan
De huidige generatie zal hetzelde kunnen zeggen over 20 jaar , probleem is echter dat ik inferno niet verrijkend genoeg vind als soundtrack voor mijn actuele bestaan
the tall lad
https://soundcloud.com/ge
Waarom raken bepaalde schilders jou , of waaromjuist niet?
Rubens , picasso , van Gogh ,Vermeer,Rothko, Hockney etc ?
Kleur , compositie , te abstract , te minimaal , te afgelikt , te brutaal …etc..
Same stuff really
paar keer geprobeert te luisteren.. maar ondanks dat ik van ambient en van psychedelisch houd vind ik er echt geen fuck aan..
voor ambient ontbreekt het zwevende doorlopende gevoel voor mij en voor psychedelisch heeft het te weinig tempo/ritme, voelt aan als zon half lauw LOFI biertje wat al een paar uur op de bar staat en eigenlijk niemand meer wil maar toch bier blijft... dus waarschijnlijk uiteindelijk wel door iemand opgedronken wordt
aan de andere kant tool vond ik vroeger ook nooit iets tot het kwartje viel en ik weet nog steeds niet waarom dat viel of hoe ik het aan mensen moet beschrijven
voor ambient ontbreekt het zwevende doorlopende gevoel voor mij en voor psychedelisch heeft het te weinig tempo/ritme, voelt aan als zon half lauw LOFI biertje wat al een paar uur op de bar staat en eigenlijk niemand meer wil maar toch bier blijft... dus waarschijnlijk uiteindelijk wel door iemand opgedronken wordt
aan de andere kant tool vond ik vroeger ook nooit iets tot het kwartje viel en ik weet nog steeds niet waarom dat viel of hoe ik het aan mensen moet beschrijven
FrankieMachine
Stamgast
Dat mag je gerust met een hoofdletter schrijven hoor!
Groet,
een massieve Tool-fan.
Ik heb hetzelfde, maar het hangt er inderdaad maar vanaf wat je raakt en wanneer. Dat hangt af van de muziek zelf, maar net zo goed van jouw smaak en interesses op dat moment in je bestaan. Er zijn hele genres waar ik vroeger met een boog omheen liep en die ik nu te gek vind. Of muziek die ik in de 90s kapot draaide maar nu zwaar gedateerd en eigenlijk helemaal niet zo goed meer vind. En evergreens die ik nu al 40 jaar gaaf blijf vinden en kan blijven luisteren. Het maakt ook niet uit wat anderen ervan vinden, ik kan er niet van wakker liggen als iemand de muziek die ik luister bagger vindt. Dan staat diegene in elk geval niet voor me als ik erheen ga. Met zijn smakeloze kadaver.
flyweight
SinOsc.kr([1, 3]).exprange(100, 2e3)
Mijn jonge ik snapte er echt niets van waarom sommige mensen jazz niets vonden.
Zegt wellicht meer hoeveel ik van Jazz houd
Zegt wellicht meer hoeveel ik van Jazz houd
Ik vind de meeste jazz nog steeds meer dan verschrikkelijkMijn jonge ik snapte er echt niets van waarom sommige mensen jazz niets vonden.
Zegt wellicht meer hoeveel ik van Jazz houd
Een van de weinige genres die ik actief ontwijk (samen met Nederlandstalig, krijsballads en piep-knor interessantdoenerij 'muziek').
Phlutdroid IG88
Stamgast
Dit was na de eerste luisterbeurt een kleine drie maanden geleden en heb het daarna een tijdje gegeven om het een beetje te laten rijpen. De behoefte toen om het snel nog eens te beluisteren had ik niet, maar nu ik Inferno afgelopen weekend voor de tweede keer heb beluisterd ben ik bang dat het daarbij gaat blijven. Ik vind er eigenlijk op dit moment geen reet aan. Helaas dan maar. Niet erg, BoC stond toch al niet heel hoog op lijstje van favoriete artiesten.
Heb hier wat moeite mee, want dan lijkt het net alsof mensen die niets met deze muziek hebben niet open minded zouden zijn of het niet (willen) snappen of zoiets. Wat mij betreft is het meer 'different strokes for different folks'. Ik probeer zelf in elk geval open te staan voor alles van zweverige ambient tot bikkelharde grind core death metal, en het ene kietelt me wel en het andere niet.
AxiMaxi
Het is tijd voor muziek!
Het bijzondere aan BoC voor mij is wat heel anders. Al sinds midden jaren '80 van de vorige eeuw ben ik een groot fan ben van elektronische muziek en sinds midden jaren '90 van ambient en IDM in het bijzonder, maar de muziek van BoC 'ontdekte' ik pas onlangs en ik ging het pas echt luisteren naar aanleiding van dit draadje op SF. Het is prima muziek in het genre, maar tegelijk springen ze er voor mij ook niet uit. Misschien omdat ze één van de grondleggers zijn en dat andere hun idee hebben doorontwikkeld en daardoor (voor mij) interessanter zijn? Ik weet het niet.
Vergelijkbare discussies
