Filosofisch gezien
Filosofisch gezien
Origineel geplaatst door fuse
Hehe die Skel toch.
Wie zei het ook al weer?
Muziek is 10% inspiratie en 90% transpiratie?
Hangt er natuurlijk ook vanaf wat je doelstelling is.
Het moet in de eerste plaats allemaal wel leuk blijven, al proberen de meesten wel iets aanvaardbaars te creëren waarbij men zich spiegelt aan een aantal voorbeelden. In welke stijl dat dan ook moge wezen.
Als je jezelf beperkt tot 'popmuziek' in de brede zin van het woord, dan valt het allemaal nog best mee.
Een voorwaarde om op relatief korte(?) termijn tot resultaat te komen is volgens mij dan ook beginnen bij het begin.
Deze thread toont exact aan wat ik bedoel :
https://www.synthforum.nl/forums/showthread.php?s=&postid=433534#post433534
Iemand die mooie foto's van zijn studiootje post vraagt hier tevens uitleg over een zéér éénvoudig probleem dat hij ondervindt.
Met alle respect, maar een probleem dat al lang geen probleem meer zou mogen zijn als je al zulk een mooie set bij elkaar hebt. En dat bedoel ik met beginnen bij het begin. Dat maakt het allemaal éénvoudiger.
Naast het daadwerkelijk 'muzikaal' aspect( harmonie, toonladders enz...) zijn er technisch toch een heel aantal zaken die je onder de knie zou moeten hebben of begrijpen alvorens je studio's gaat inrichten.
Vandaar dat ik "welke synth moet ik kopen" telkens opnieuw een onjuiste vraag vind in die zin dat :
- er geen enkele synth een sluitende oplossing biedt, per definitie noch "goed" of "slecht" kan worden genoemd.
Je zou wel kunnen oordelen over klankkleur of technische mogelijkheden maar dan nog. Initieel gaat het om iets totaal anders. Met elke auto kan je van punt a naar punt b...met synths is dat net zo. Via welke weg je van a naar b rijd is een totaal ander gegeven.
Niet de toestellen dan wel de bediener ervan bepaalt waar het heen gaat.
- de vraag op zich getuigt van te weinig inzicht in de materie en het toont aan dat de vraagsteller belangrijke basiskennis
niet heeft ontvangen.
Een éénvoudige proef zou dit aantonen. Geef 5 mensen een PC met Logic of Cubase en een sampler.
Iedereen gebruikt dezelfde sounds en de opdracht is om een niet alledaags percussie ritme na te bouwen. 5/4 latin of iets dergelijks Het resultaat is een ritme dat telkens 5x anders aanvoelt. Hiermee kan je aantonen dat de benadering of de wijze van gebruik van een aantal technische functies doorslaggevend is voor het resultaat. Een resultaat dat erg zal variëren afhankelijk van kennis en inzicht.
Hierbij spelen dan 3 hoofd actoren een rol. Technische kennis en muzikale kennis. De duurtijd van het vergaren van die kennis is uiteraard afhankelijk van je eigen wensen en het doel dat je voorop stelt.
En oefening baart kunst.
Onafhankelijk van welke artistieke discipline dan ook (beeldhouwen, schilderen, piano spelen,schrijven, acteren...) is het het in bijna alle gevallen zo dat grote kunstenaars uit de geschiedenis heel dikwijls een saaie academische periode doorworstelen waarin ze puur technisch worden geschoold om dan op gegeven moment resoluut te breken met datzelfde academisme. Al dan niet als autodidact. Maar meestal met een "meester" van wie men kennis vergaart.
Talent is nog eens actor. Dat is een "zegen" en zonder ben je bijna hopeloos verloren. Het is te zeggen : Talent is een middel om "content", inhoudelijk iets te creëren. Je kan maar inhoud creëren zodra je weet hoe dat te doen. Liefst op een zo kort mogelijke termijn.
Tenzij je puur voor het plezier en enkel voor jezelf muziek maakt speelt talent zelfs geen rol en kan je ongestoord doen wat je wil. Het verandert echter zodra je je brouwsels gaat voorstellen en je mensen om meningen vraagt.
Want dan worden eigenlijk een aantal (al dan niet klassiek academische) theoretische richtlijnen of gegevens gebruikt om na te gaan in hoever je voldoet aan een bepaalde vooropgestelde norm.
Grote kunstenaars hebben die academische normen steeds weten te verleggen zonder aan het gegeven "schoonheid" te raken.
Dat is een basis vereiste wil je werk aanvaard, maar liever nog een succes worden. De omschrijving van "schoonheid" in kunstdisciplines is een vrij complex gegeven en van universitair niveau.
Die "schoonheid" heerst evengoed in klassieke muziek als in hardcore gabberhouse, metal of mainstream pop. Het is steeds een perfecte mix van akkoorden, klankkleuren, ritmiek,melodie, arrangement, balans, enz.
Persoonlijk reken ik Aphex Twin of Squarepusher tot grootmeesters. Niet toevallig beiden "academisch" geschoolde jazzmusici die dmv technische kennis hun talent weten om te zetten in "baanbrekend" materiaal. Door de norm te verleggen maar de schoonheid te bewaren. Maar evengoed Eno of Massive Attack en de Beatles tot ABBA of Sepultura hebben ieder een eigen succesvolle interpretatie gemaakt van steeds wederkerende en vaststaande normen.
Technische middelen zijn daarbij niet meer dan werktuigen om inhoud te creëren.