Noten lezen

[JaZzMaN251]

Hey,

bij het studeren van 'noten lezen'(noten bij naam noemen) ben ik op iets merkwaardigs gestoten.
Ik kan bij een bepaald tempo de noten niet meer vlot na elkaar lezen, maar wel spelen...
Waarom kan ik op een sneller tempo noten spelen dan lezen?
Misschien heeft hier iemand een logische uitleg voor... Het enige wat ik kan bedenken is het volgende...

1. Als ik een hoge noot zie (gewoon visueel) op de notenbalk, 'grijp' ik zowieso al naar boven op m'n klavier.
2. Met m'n vijf vingers (ik speelde de lijnen met enkel de rechterhand) omvat ik al zeker (qua grootte van m'n hand) een 9-10 noten, dus ik kan er sneller bij...

Als je bedenkingen hebt, of verklaringen hiervoor, mag je die altijd delen!

JaZz.

 

[demian]

Ik kan een muziekstuk als ik het eenmaal ingestudeerd heb niet meer spelen van bladmuziek maar alleen nog maar uit mijn hoofd.

Als ik eenmaal weet wat ik spelen moet kan ik het niet meer lezen.. ook zo iets weirds..

Bedoel je dat ook?

Ik denk dat het bij komt omdat mijn muziekaal hersendeel de overhand neemt en de oogjes sneller af is.

 

[Meinte37]

De eerste dat ik iets van blad lees, gaat dat stukken beter dan de daaropvolgende keren. Ook niet 100%, maar ik heb wel eens van wat klassieke muziek uit ca. 1925 (Walton) de eerste repetitie 80% "gescoord" (tot mijn eigen verbazing), en daarna moest ik het alsnog beginnen te studeren omdat ik het niet meer goed las. Uiteindelijk speel ik het meeste ook uit het hoofd.

Voor zover ik weet (van wat ik zo "in de wandelgangen" hoor), is het bij de meeste mensen zo dat de 1e x keer lezen nog het allerbest gaat. Volgens mij heeft het ermee te maken dat je een volgende keer het notenbeeld al wel vagelijk herkent, maar het nog niet accuraat genoeg herinnert om uit het hoofd te kunnen spelen. De hersenen proberen dan beide (lezen en herinneren) tegelijkertijd te doen en dat botst, blijkbaar.

 

[Riekoes]

Origineel geplaatst door Meinte37
Volgens mij heeft het ermee te maken dat je een volgende keer het notenbeeld al wel vagelijk herkent, maar het nog niet accuraat genoeg herinnert om uit het hoofd te kunnen spelen. De hersenen proberen dan beide (lezen en herinneren) tegelijkertijd te doen en dat botst, blijkbaar.

Volgens mij heb je daar wel een punt inderdaad. Ik herken dat ook wel van vroeger toen ik nog orgelles had.

 

[Steven V]

Origineel geplaatst door demian
Ik kan een muziekstuk als ik het eenmaal ingestudeerd heb niet meer spelen van bladmuziek maar alleen nog maar uit mijn hoofd.

Als ik eenmaal weet wat ik spelen moet kan ik het niet meer lezen.. ook zo iets weirds..

Dat heb ik ook. 't Is wel m'n eerste jaar muziekschool, misshien heeft het daar mede te maken.

 

[geenlidmeer081224b]

Ik heb ook hetzelfde. Eerst kan ik gewoon de noten noemen, maar na het spelen kan ik het niet meer. Het is net alsof ik op hetzelfde ritme als ik kan spelen wil praten (en praten gaat langzamer dan spelen).

 

[Alexander]

Origineel geplaatst door Rubenes
Ik heb ook hetzelfde. Eerst kan ik gewoon de noten noemen, maar na het spelen kan ik het niet meer. Het is net alsof ik op hetzelfde ritme als ik kan spelen wil praten (en praten gaat langzamer dan spelen).

Metronoom aanschaffen, of je mond dicht houden tijdens het tellen scheelt een hoop!

 

[geenlidmeer081224b]

Origineel geplaatst door Alexander
Metronoom aanschaffen, of je mond dicht houden tijdens het tellen scheelt een hoop!

Huh?

 

[Synthesist]

Ik kan ook spelen zonder naar de toetsen te kijken, lezen zonder de noten te zien gaat toch minder makkelijk (tenzij ik het stuk goed genoeg ken dan kan ik het weer voor me halen als ik m'n ogen dicht doe ).

Maar in het begin kijk ik een stuk door, dan leer ik het deel voor deel spelen en als ik het eenmaal spelen kan heb ik de bladmuziek er alleen nog bij als richtlijn. Ik zie aan de plek op het papier waar ik ben in het stuk zodat ik weet waar overgangen komen enzo. Verder ken ik het gewoon uit m'n hoofd als ik het (goed) kan spelen.

Als je op een redelijk hoog tempo 5 of 6 noten tegelijk moet lezen en ze ook nog moet spelen is dat gewoon niet te doen denk ik....

 

[Danny]

Ik denk dat het een bekend fenomeen is. Ik zit nu op het laatste van m'n eerste jaar notenleer en ik heb juist hetzelfde. Wat wel raar is, is dat wanneer je de noten leest in een constant tempo (dus geen toonhoogte houden en geen rekening houden met de notenlengte) plots de notennamen wel weer vlot gaan.

Dat is dan ook de manier hoe wij notenschrift moeten oefenen. Als dat goed gaat, komt de toonhoogte en notenlengten erbij (meestal na een 5 minuutjes oefenen). En vanaf dan neemt je geheugen bliksemsnel over. Of je nou de noten er bij zou hebben of niet ... veel verschil zou het niet uitmaken.

 

[Synthesist]

Wat ik nog even aan mijn verhaal toe wil voegen:

Spelen gaat op gevoel, lezen niet.

 

[Wout Blommers]

Noten lezen en de noten zelf (tonen) is iets totaal anders. De noot is een representatie van de onderlinge toonhoogten en van de naampjes 'a' en 'bes'. Je mag het vergelijken met het lezen van woorden. Het woord 'morgen' lees je niet als 'mmm-ò-rrr-ggg-<swah>-nnn', maar als één geheel. Het is slechts afhankelijk van de ongeveer vorm. Een bekend voorbeeld: Mgreon gaat een bmereod shszeteynir fsavetil bgnenein. Deze warboel is redelijk te lezen. Dat gebeurt met notenlezen ook: we zien de cluster toonhoogten. Met het ritme is dat anders. Daar is de ritmetaal voor uitgevonden, zoals het ti-ta-to systeem. Voor jonge leerlingen een goede methode om het ritme te bepalen, want dat moet je ook nog doen. De notenlezer doet dus twee dingen tegelijk: hoogte en tijdsduur. Vooral de laatste heeft de grootste nadruk, in het begin. Later zien we daar ook patronen in, die we dan als één geheel lezen.

Patroonherkenning gaat door middel van veel oefening. Een heel belangrijke stap daarbij is voorstelling, dus het beeld al in geluid kunnen horen, te trainen door solfège.

Wout

 

[Kevin]

Origineel geplaatst door Wout Blommers
Noten lezen en de noten zelf (tonen) is iets totaal anders. De noot is een representatie van de onderlinge toonhoogten en van de naampjes 'a' en 'bes'. Je mag het vergelijken met het lezen van woorden. Het woord 'morgen' lees je niet als 'mmm-ò-rrr-ggg-<swah>-nnn', maar als één geheel. Het is slechts afhankelijk van de ongeveer vorm. Een bekend voorbeeld: Mgreon gaat een bmereod shszeteynir fsavetil bgnenein. Deze warboel is redelijk te lezen. Dat gebeurt met notenlezen ook: we zien de cluster toonhoogten. Met het ritme is dat anders. Daar is de ritmetaal voor uitgevonden, zoals het ti-ta-to systeem. Voor jonge leerlingen een goede methode om het ritme te bepalen, want dat moet je ook nog doen. De notenlezer doet dus twee dingen tegelijk: hoogte en tijdsduur. Vooral de laatste heeft de grootste nadruk, in het begin. Later zien we daar ook patronen in, die we dan als één geheel lezen.

Patroonherkenning gaat door middel van veel oefening. Een heel belangrijke stap daarbij is voorstelling, dus het beeld al in geluid kunnen horen, te trainen door solfège.

Wout

Goh je haalt de woorden uit mijn mond !

 

[Steven V]

Origineel geplaatst door Ic3gl0vE
Als je op een redelijk hoog tempo 5 of 6 noten tegelijk moet lezen en ze ook nog moet spelen is dat gewoon niet te doen denk ik....

Nou mijn pianoleraar doet dit toch wel hoor. Ik zette hem gewoon een gevonden partituur van op internet voor de neus en daar ging-ie

Mijn leraar notenleer daarentegen heeft iets meer tijd nodig

 

[Synthesist]

Maar herkent jouw pianoleraar dan het patroon of leest 'ie ècht wat er staat? Als je maar genoeg ervaring hebt zijn een héleboel patronen je wel heel snel/meteen duidelijk

 

[Alex Omega]

Wat is er moeilijk aan noten lezen? Het ritme is veel moeilijker vind ik....

probeer dat maar eerst goed te "drummen" met je vingers......al die vlaggetjes en rusten e.d.

of het nou a of c# is makkelijk te herkennen.....

Als in een eigen melodie zou moeten opschrijven qua ritme kan ik dat niet want ik oefen dat nooit....



[edit] wanneer oefen ik uberhaupt iets???[/edit]

 

[Steven V]

Nou ik heb net het omgekeerde; met ritme heb ik helemaal geen probleem, wel met de notennamen.

 

[Wout Blommers]

Notennamen zijn in het notenlezen totaal onbelangrijk. Net zo min als het herkennen van een kwartnoot en een zestiende dat is voor het ritme. Als je nog de nootnaam nodig hebt om te weten wat je moet indrukken (grijpen) op het toetsenbord, dan kan je dat vergelijken met 'spellend lezen' van een gewone tekst, zoiets wat de leerlingen halverwege groep drie doen bij het leren lezen. En ga jezelf nou niet wijsmaken dat een mens dat alleen maar 'sneller' gaat doen, na verloop van tijd. Bij teksten lezen maken we gebruik van 'Gestalten', een bepaald beeld en patroon, waardoor we de betekenis snel kunnen ontwaren. En het gaat uiteindelijk om de betekenis van het woord ten opzichte van de context. Dat is in muziek ook zo. De sneller lezer hoort mentaal de intervallen en de harmoniën en dat is een leerproces. Dat is dagelijks oefenen, natuurlijk met andere zaken tegelijk, zoals toonladders. Dezwe laatste zijn erg belangrijk voor de context, want een goede lezer heeft bij twee kruisen allang gezien dat er geen c maar een c# gegrepen moet worden. Dat zit in z'n/d'r systeem. Leuk wordt het pas als muziek van de modernen gaat spelen. Bartok is een leuke! In de serie Mikrokosmos dwingt hij de 'luie' lezer juist op te letten, want het notenbeeld is zeer bedriegelijk en een goede docent heeft dan gelijk door dat de leerling niet echt leest wat er staat, maar denkt dat het er wel zal staan...

Wout

 

[Hover]

In Vlaanderen wordt in de AMV opleidingen de noten steeds met de woorden 'do re mi fa ....' benoemd, in heel wat andere landen gebruikt men echter de letters 'c d e f ...'. (Zelfs in The Sound Of Music is het toch 'Do Re Mi' ?)

Kan iemand dit verschil in benaming verklaren? Ik vermoed dat het antwoord ergens in de geschiedenis terug te vinden zal zijn maar googlen (is dat intussen al een werkwoord?) maakte mij niet wijzer.


(AMV =Algemene Muzikale Vorming in het deeltijds kunstonderwijs - oftwel 'de muziekschool')

 

[Alex Omega]

tja verder voortbordurend op WOuts verhaal,

klinkt erg logisch allemaal, en je kunt van te voren natuurlijk al weten wat je tegen gaat komen als je kijkt naar
die dingen in het begin van de noten balk (daar bij de sleutel).

Daar zie je toch de mollen en # en dan kan je wel bepalen in welke toonsoort het staat en dus weetje van te voren dat c dus c# is....

haha, ik ben echt totaal alles vergeten... het was nog voor de pubertijd dat ik piano speelde....

Ik zou in principe best opnieuw les willen krijgen maar waarvoor?

Alleen de modussen vind ik tegenwoordig interessant, wat er op noten schrift staat zal mij eigenlijk aan me reet roesten...
het is niet als of ik thuis achter de A6 kruip en ik ga ff Miserere Mei ga riedelen......