- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
Hoewel de thread gaat over de akkoordmogelijkheden van de viool, denk ik dat we best hierover verder mogen doorborduren zonder dat een moderator er over gaat vallen, dus niet schelden en geen politiek, dan is er niets aan de hand
We nemen de piano natuurlijk slechts als voorbeeld, want eigenlijk is het een eindproduct (op dit moment dan) van die instrumentlijn.
Laten we het algemeen aanvaarde idee maar nemen dat het snaarinstrument van de pijl-en-boog afstamt. Dan zou de harp daar een gevolg van kunnen zijn.
Daarna de plank-citer, meerdere snaren op een plankje boven een zo glad mogelijk kuiltje in de grond als klankastje. De voorloper van de klankbodem, dus de piano.
Een vraag die nog nooit naar tevredenheid is opgelost is de reden waarom het klavier aan het instrument is geplaatst. De harptechniek, en vooral de handhouding, is veel natuurlijker dan het klavier. Bij die laatste was de opstelling van de toetsen bepaald door de technische mogelijkheden van bereikbaarheid van het mechanisme, dus welke toets welke snaar bediende. De voorloper van de piano was echter niet het clavecimbel, maar het harpsichord, waarbij 'tagnenten', metalen plaatjes, tegen de snaren werden gedrukt op de plaats waar de snaar afgetopt diende te worden. Via wat we nu aftertouch zouden noemen was een vorm van vibrato mogelijk. Eigenlijk een onmogelijk instrument, te weinig volume en net zo moeilijk te bespelen als een viool, in de begin fase van de leerweg, dan...
De piano zelf (als piano-forte) kwam pas in van Beethoven's tijd tot ontwikkeling. Het is een instrument uit de romantiek, dus halverwege de 19de eeuw. Mozart zat nog achter het clavecimbel (beter volume en snelheid van bespeling dan het harpsichord).
De harp is te onhandig, te zacht van geluid - zie de te kleine klankkast en staat zelden 'stand-by' om even te bespelen. Een gitaar pak je even. De piano staat klaar, heeft een groter bereik, wat mooi samenloopt met de ontwikkeling van het orkerst en dat had van Beethoven en zijn tijdgenoten nou net nodig.
Dus het harpsichord bepaalde de vorm van het klavier, wat bij het clavicimbel en piano-forte werd overgenomen. Zelfs op de accordeon is het geplaatst, maar voor de hand is het een onding.
Waarom heeft Moog dan dat onmogelijke ding aan de synthesizer geplaatst? Dat was verkoop-technisch. Marketing. Hij wilde niet, of tenminste zijn medewerkers wilden dat niet, dat de synth een elitair studio instrument zou worden in handen van een kleine groep experimentele componisten. De Moog-boys zagen hun baan verzekerd als de organisten het instrument zouden gaan bespelen. En aldus geschiedde, tegen Bob's zin in. Achteraf moest hij de anderen gelijk geven. Was Laurens Hammond ook eigenlijk geen tegenstander van het toonwiel orgel? Goed, die man was toondoof
Maar de Lesley box, daar heeft hij zelfs een campagne tegen gevoerd: een onding. Toen die goed ging verkopen bouwde de Hammond Electric Clock Company er gauw zelf eentje.Ik blijf bij het idee van de driehoek, waarbij de drie hoekpunten de ontwerper, de muzikant en de muziekpraktijk zijn. Deze drie punten hebben een relatie met elkaar. Er worden instrumenten gebouwd die fantastisch klinken (bouwer) - eenvoudig te bespelen en uiterst goedkoop zijn (muzikant) - maar er is geen praktijk voor... De kraakdoos is er een voorbeeld van
Wout
