Ik word soms wat somber van je telegramstijl. Het komt zo gehaast over, alsof je net nog wat tijd hebt kunnen vinden om een antwoordje te typen en daar moet de lezer het maar mee doen.
het eindpunt van de ene kan het vertrekpunt zijn van de andere.
Kan, al is het een uitzonderingssituatie, bijvoorbeeld een brand in een gebouw en de herbouw. Dan is het einde van de een het begin van de ander. Maar meestal bestaan beide nog lange tijd naast elkaar.
nieuwe instrumenten kunnen dat ook.
Het eindpunt zijn? Dat is tragisch. Maar je bedoelt hier waarschijnlijk dat ze het resultaat zijn van iets nieuws…
vergelijkbaar: mn electronic string 4tets cd.
Niet voorhanden, maar er is vast een internet locatie waar dit te horen is?
waar stijkers kwa fysieke mogelijkheden werden beperkt, kon ik verder gaan met fysieke modellen van strijk instrumenten.
Daar heb je een aardig punt. Heb je nu een nieuw strijkinstrument gebouwd, bijvoorbeeld de Kuitiool, of ben je met software aan de slag gegaan? Simpel gesteld kan je de beperkingen van de viool ook opheffen door de partij door een tuba te laten spelen, want die kan ook dingen die de viool nooit kan. Ik kom er in een andere post nog op terug.
om alles bij het oude te houden vind ik wat beperkt.
Slechts ‘wat’ beperkt? Het zal de ontwikkeling van de mensheid blokkeren en dat willen we toch niet?
ook om cage een snob te vinden(wat hij dan ook van zichzelf mocht denken).
En dat is nou juist een grapje! Ik gebruikte ook het woord ‘eigenlijk’, dat verwijst naar ‘doordenkend’ op het thema.
er is moed voor nodig om buiten de hokjesgeest te denken en uit te voeren.
Met deze opmerking heb ik zelf erg veel moeite, vooral omdat veel, in mijn ogen verkeerde zaken, hiermee aangekleed werden en nog worden, van bezuinigingen in rijksbegrotingen tot de Holocaust toe: "We hebben de moed om dit te doen!" Maar deze negatieve gevoelens hoeft niet een ieder te hebben.
alles boven het maaiveld...... en tsjop.
Hoewel een cliché ook een sociale werkelijkheid: het individu is immers altijd verdacht, het collectief slechts zeer, zééééér zelden. Maar wat wil je daarmee duiden? Dat zij, die iets anders doen dan het gebruikelijke, een soort Robin Hood rol vervullen?
Niet alles wat boven het maaiveld uitkomt is geweldig, toch? Mijn actuele symfonie ‘Fear for Terror’ gaat nooit in première wegens het slotakkoord… Alleen maar omdat er tijdens het crescendo aan het eind 58 handgranaten in het publiek tot ontploffing worden gebracht. En pfoef!
(58 is mijn leeftijd en dat is volgens zoonlief erg veel: “We kregen wel 58 snoepjes!”)
In navolging van het maaiveld cliché: hadden ze in het begin van de vorige eeuw die bruine randjes maar weggemaaid, dan hadden die bruinhemden later niet het hele veld kunnen omploegen met een bulldozer… Maar de geschiedenis is geen toekomst, toch?
Terug naar de Yamaha piano…
Ik denk indien Cage nog geleefd zou hebben en een fabrikant zou hem vragen samples van de geprepareerde Steinway in hun dure stage piano te mogen toevoegen, dat hij toestemming zou hebben gegeven voor het bijleveren van een set schroevendraaiers, soldeerapparatuur, stekkertjes en snoertjes en vooral scharen en messen met de opmerking: "Circuit Bending, mijne heren, dat mag u doen...”
Nog even naar 4’33”. Ooit afgevraagd waarom dit stuk korter duurt dan 4 minuten en 33 seconden?
Wout
deed, want dat werd gezegd. Daarom deed hij die aanpassing maar bij één of twee snaren, nooit allemaal. Het was de tijd van Zero, althans, die zat er aan te komen. Daarom is Cage zo belangrijk in de kunstgeschiedenis. In ieder geval was het iets dat zestig jaar geleden gebeurde, leuk voor een museum, maar totaal oninteressant voor een fabrikant. Clavia zou het kunnen overdenken, want per slot zijn die 'in retro', maar dan toch is het gebruikers aantal te weinig. Kunstgeschiedenis is economisch alleen voor de boekhandel interessant...
