muziekles???
- Thread starter Furious5
- Start date
- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
Hier ben ik het helaas niet mee eens. Jaren geleden had ik een schoolvriendje (ook ik was eens jong ;-) die een ander jongetje kende van net 15 jaar, die zo van blad kon spelen. Dus op een zaterdagmiddag met een paar bandleden lekker jammen. Alles speelde hij, zo van blad: de bruiloftsmars en zo. Toen we zeiden: "En nou een bluesje in G." viel hij stil. Gelukkig bracht een Bob Dylan songboek met pianopartij uitkomst, maar het werd een F bluesje. Okee, voor ons bandje was hij niet geschikt, maar eens per jaar hoor ik Leo weer spelen... Hij is de organist die de Matheus passion van Bach in Naarden uitvoert, en dat is niet zomaar iets :-)
Het is gewoon een totaal andere wijze om het begrip muziek te benaderen! Leo van Doeselaar's manier van spelen heeft even veel recht en geeft even veel plezier als de volledig mondelinge methode.
Soms vraag ik me af of Leo het zich nog kan herinneren...
Wout
bobaphat
Ouwe rot
- Lid sinds
- 19 Maart 2002
- Berichten
- 3.328
Mensen die alleen van blad kunnen spelen hebben de muziek niet in hun hart en ziel. Zij zijn meestal op jeugdige leeftijd op muziekles gedropt door hun ouders en hebben niet die affectie voor muziek ontwikkeld die mensen hebben die zelfstandig de keuze maken om muziek te maken. Stoor je niet aan hen, van muziekles zowel piano of muziektheorie kan je alleen maar beter worden. Als je visie en ideeen hebt kan les daar alleen maar iets aan toevoegen om je ideeen beter vorm te geven. JA TOCH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Origineel geplaatst door bobaphat
Mensen die alleen van blad kunnen spelen hebben de muziek niet in hun hart en ziel. Zij zijn meestal op jeugdige leeftijd op muziekles gedropt door hun ouders en hebben niet die affectie voor muziek ontwikkeld die mensen hebben die zelfstandig de keuze maken om muziek te maken. Stoor je niet aan hen, van muziekles zowel piano of muziektheorie kan je alleen maar beter worden. Als je visie en ideeen hebt kan les daar alleen maar iets aan toevoegen om je ideeen beter vorm te geven. JA TOCH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Dit is puur de visie die betrekking heeft op improviseren en zelf muziek schrijven. Als je klassiek pianist bent heb je nou eenmaal bladmuziek nodig. En ja, dat is ook creatief; klassieke muziek interpreteren is absoluut niet hetzelfde als naspelen, aangezien er geen definitieve versie van bestaat. Van nieuwe muziek zet je een cd van de artiest op, maar die zijn er natuurlijk geen van Mozart, Schubert en noem maar op. Dus dan speelt interpreteren en er iets van jezelf in stoppen een levensgrote rol, en dat moet je niet onderschatten. Het is gewoon een andere manier van denken en hiermee niet te vergelijken. Maar om er negatief over te doen lijkt me niet terecht.
Maar goed, op de oorspronkelijke vraag is dit eigenlijk niet van toepassing.
Furious5
ENOUGH ALREADY!
Dit is een beetje wat ik al dacht... ik wil gewoon kunnen spelen wat ik in mn hoofd heb. Ik gebruikte haast alleen de witte toetsen en ben dus niet op de hoogte van verschillende akoorden. Ik weet niet welke 'andere'tonen er ook nog zijn en kom dus op simpele melodien uit.
Door keyboardles/spelen hoop ik dat ik een akoord gericht kan gebruiken, dat ik andere oplossingen weet te bedenken welke kant ik op wil met een melodie. Door les en veel oefenen zal er denk ik een 'snelweg' onstaan tussen hersens en vingers....
Rhodes en andere mellow soundjes worden naar mijn weten met akoorden gemaakt... en weet iemand die piano melodie van Moony's 'Dove'? Ook akkorden dus...
Lijkt me gewoon lekker om dit zelf ook te kunnen spelen? Kunnen jullie geoefende keyboardspelers bijgevoegd stukje bijvoorbeeld naspelen?
- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
Origineel geplaatst door bobaphat
Mensen die alleen van blad kunnen spelen hebben de muziek niet in hun hart en ziel. Zij zijn meestal op jeugdige leeftijd op muziekles gedropt door hun ouders en hebben niet die affectie voor muziek ontwikkeld die mensen hebben die zelfstandig de keuze maken om muziek te maken. Stoor je niet aan hen, van muziekles zowel piano of muziektheorie kan je alleen maar beter worden. Als je visie en ideeen hebt kan les daar alleen maar iets aan toevoegen om je ideeen beter vorm te geven. JA TOCH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Jongen, je hebt volledig gelijk, hoor...
(Als het tenminste cynisch bedoeld was), want:
mensen die een krant lezen of naar het NOS journaal kijken hebben geen eigen mening;
zij die een kookboek gebruiken geen idee van smaak.
Alleen wat de mens vanuit zichzelf en op gevoel weet te produceren telt...
Waar heb ik die stelling vaker waargenomen...?
(Dit is beslist cynisme)
Wout
Tom Thomas
Oude club klinkt nog steeds het best
- Lid sinds
- 19 februari 2003
- Berichten
- 1.240
Ik heb daar nog een ervaringsvoorbeeldjevanr.
Ik zat tegelijkertijd op pianoles met een meisje van een jaar of 10/12 terwijl ik al 19 was.
Ik was verder dan haar in het lesboek maar ze leerde veel sneller en ging mij op een gegeven moment voorbij.
Mijn leraar ging op een gegeven moment voor zichzelf beginnen en nam een paar leerlingen mee waar ik er één van was maar niet dat meisje wat zo hard ging.
Ik vond dat vreemd want ze leerde heel snel.
Hij vertelde dat ze speelde wat er 'stond' en niet speelde.
Ik heb de daarop volgende keren een paar maal geluisterd naar haar pianospel en inderdaad; foutloos speelde ze wat er stond maar er zat geen gevoel in, niets. (ik heb de eerste menselijke sequencer horen spelen).
Natuurlijk niet gezegd dat elk talent wat snel door die lessen heen vliegt niet met gevoel speelt maar er is duidelijk verschil tussen muziek leren en muziek leren (be)spelen.
Ik denk dat dit ook in sommige gevallen opgaat voor het conservatorium.
Ik heb het nooit gedaan omdat ik pas laat de juiste keuzes in m'n leven gemaakt heb maar ik heb er heel lang spijt van gehad. Totdat iemand die het gedaan had zei dat ik er blij mee moest zijn dat ik het niet gedaan had.
Buiten dat er veel saaie theoretische lessen over alles en nog wat gegeven werden, wordt je in een keurslijf gedouwt en moet je het allemaal volgens die richtlijnen leren. Weg muzikaliteit...
Natuurlijk geldt dit ook weer niet voor iedereen want je leert er een heleboel goede dingen maar dit soort leerscholen zijn dus niet altijd heilig en kunnen voor sommige individuen zelfs tegenwerken.
Het gaat nog steeds om je 'eigen' muziekaliteit. Voorbeelden te over van grote mensen die zichzelf alles aangeleerd hebben en geen noot kunnen lezen.
gr. Tom
Ik zat tegelijkertijd op pianoles met een meisje van een jaar of 10/12 terwijl ik al 19 was.
Ik was verder dan haar in het lesboek maar ze leerde veel sneller en ging mij op een gegeven moment voorbij.
Mijn leraar ging op een gegeven moment voor zichzelf beginnen en nam een paar leerlingen mee waar ik er één van was maar niet dat meisje wat zo hard ging.
Ik vond dat vreemd want ze leerde heel snel.
Hij vertelde dat ze speelde wat er 'stond' en niet speelde.
Ik heb de daarop volgende keren een paar maal geluisterd naar haar pianospel en inderdaad; foutloos speelde ze wat er stond maar er zat geen gevoel in, niets. (ik heb de eerste menselijke sequencer horen spelen).
Natuurlijk niet gezegd dat elk talent wat snel door die lessen heen vliegt niet met gevoel speelt maar er is duidelijk verschil tussen muziek leren en muziek leren (be)spelen.
Ik denk dat dit ook in sommige gevallen opgaat voor het conservatorium.
Ik heb het nooit gedaan omdat ik pas laat de juiste keuzes in m'n leven gemaakt heb maar ik heb er heel lang spijt van gehad. Totdat iemand die het gedaan had zei dat ik er blij mee moest zijn dat ik het niet gedaan had.
Buiten dat er veel saaie theoretische lessen over alles en nog wat gegeven werden, wordt je in een keurslijf gedouwt en moet je het allemaal volgens die richtlijnen leren. Weg muzikaliteit...
Natuurlijk geldt dit ook weer niet voor iedereen want je leert er een heleboel goede dingen maar dit soort leerscholen zijn dus niet altijd heilig en kunnen voor sommige individuen zelfs tegenwerken.
Het gaat nog steeds om je 'eigen' muziekaliteit. Voorbeelden te over van grote mensen die zichzelf alles aangeleerd hebben en geen noot kunnen lezen.
gr. Tom
Tom Thomas
Oude club klinkt nog steeds het best
- Lid sinds
- 19 februari 2003
- Berichten
- 1.240
helemaal mee eens. mooi gezegd.
gr. Tom
- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
Even een stukje taalpurisme: 'beroeren' betekent 'licht aanraken' (het nogal sexueel getinte voorbeeld in de van Dale zal ik hier maar niet opschrijven, maar zoek het gerust op :-) - ontstellen, verontrusten, onlust; burgertwist. 'Beroerd' is ervan afgeleid. Waarschijnlijk wordt 'ontroeren' bedoeld? Nu staat er eigenlijk dat een simpel stuk muziek je 'ziek' maakt en een technisch briljant stuk totaal niet!
En nog even over het notenschrift versus 'vanuit jezelf' musiceren: een 'geschoold' musicus gebruikt het notenbeeld, naast de overdracht (aanleren), ook als spiekbriefje. Je kan een verhaal voorlezen of uit je hoofd vertellen. Het laatste zal beslist minder gebeuren. In de muziek kunnen de verschillende delen verwarrend zijn en dan helpt een partituur best een beetje ;-)
Wout
Ha ha maar ik bedoelde ook goede sex! De gemiddele muziek is als de meeste sex.
Het beloofd veel maar uiteindelijk weinig variatie en geen climax.
Alleen nog maar recht op en neer 4 kwarts maten.
Maar u heeft helemaal gelijk.
Mij gaat het niet om gemierenneuk (of is het miereneuk?, panne koek pannenkoek whatever) als het maar duidelijk is wat er bedoeld wordt.
Ik denk zelf als je dingen uit je hoofd kent (kunt, kan? oeps wat een kut taal is dit toch, vind je het gek dat de gemiddelde alochtoon geen Nederlands kunt kant ehm kunt?? kut) je eerder tot improvisaties geneigd bent.
- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
Wel, als zulke taal toch mag, dan hier ook het 'van Dale' citaat:
beroe'ren, (beroerde, heeft beroerd). (overg.) 1. lit. t. (even, heel licht) aanraken: "Ik moet hier ook even vertellen dat ik tot mijn zeventiende nooit mijn lid heb beroerd met de bedoeling om er genot uit te halen." (M. Biesheuvel); etc.
Als je stelt dat in goed taalgebruik de bedoeling moet overkomen, dan is hier een mooier voorbeeld van de beroeren-ontroeren verwisseling. Misschien ervaringen?
'Het publiek verliet ontroerd de zaal' (zakdoekjes)
of
'Het publiek verliet beroerd de zaal' (kotszakjes)
Kom ik toch terug op de totale tekst. Want ik heb best vragen...
Je schrijft (sorry voor de veranderingen):
'Waardoor kan een simpel stuk muziek je ontroeren en een technisch briljant in elkaar gezet stuk totaal niet?
Ik zie duidelijk overeenkomsten.
Een meesterwerk heeft dus beide: het ontroert en is technisch briljant.'
Je vraagt je af welk mechanisme er zorg voor draagt om, ondanks de eenvoud, toch te ontroeren, terwijl een briljante techniek alleen dat niet doet? Dat begrijp ik goed, niet? Dan zie je overeenkomsten... Welke? Je noemt ze niet! Waartussen? Tussen simpele en technisch briljante muziek? Om vervolgens een conclusie te poneren omtrent het begrip meesterwerk. Waar is die conclusie dan op gebaseerd? Ik beweer niet dat je ongelijk hebt, maar het gaat zo wel erg kort door de bocht: heeft een meesterwerk alleen deze kenmerken?
En over improviseren... Een improviserend musicus maakt gebruik van zijn/haar eigen repertoire: de loopjes en schema's die men 'uit het hoofd' kan spelen. Hier en daar een kleine verandering. Daaraan herkent men het verschil in spel tussen Charlie Parker en John Coltrane.
Wout
beroe'ren, (beroerde, heeft beroerd). (overg.) 1. lit. t. (even, heel licht) aanraken: "Ik moet hier ook even vertellen dat ik tot mijn zeventiende nooit mijn lid heb beroerd met de bedoeling om er genot uit te halen." (M. Biesheuvel); etc.
Als je stelt dat in goed taalgebruik de bedoeling moet overkomen, dan is hier een mooier voorbeeld van de beroeren-ontroeren verwisseling. Misschien ervaringen?
'Het publiek verliet ontroerd de zaal' (zakdoekjes)
of
'Het publiek verliet beroerd de zaal' (kotszakjes)
Kom ik toch terug op de totale tekst. Want ik heb best vragen...
Je schrijft (sorry voor de veranderingen):
'Waardoor kan een simpel stuk muziek je ontroeren en een technisch briljant in elkaar gezet stuk totaal niet?
Ik zie duidelijk overeenkomsten.
Een meesterwerk heeft dus beide: het ontroert en is technisch briljant.'
Je vraagt je af welk mechanisme er zorg voor draagt om, ondanks de eenvoud, toch te ontroeren, terwijl een briljante techniek alleen dat niet doet? Dat begrijp ik goed, niet? Dan zie je overeenkomsten... Welke? Je noemt ze niet! Waartussen? Tussen simpele en technisch briljante muziek? Om vervolgens een conclusie te poneren omtrent het begrip meesterwerk. Waar is die conclusie dan op gebaseerd? Ik beweer niet dat je ongelijk hebt, maar het gaat zo wel erg kort door de bocht: heeft een meesterwerk alleen deze kenmerken?
En over improviseren... Een improviserend musicus maakt gebruik van zijn/haar eigen repertoire: de loopjes en schema's die men 'uit het hoofd' kan spelen. Hier en daar een kleine verandering. Daaraan herkent men het verschil in spel tussen Charlie Parker en John Coltrane.
Wout
- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
En daar gaat het inderdaad om. Door 'ontroeren' of 'in vervoering brengen' te verwisselen met 'beroeren' zeg je juist het tegenovergestelde van wat je eigenlijk wilt mededelen. Of je gaat ervan uit dat de lezer dezelfde fout maakt...
In een vreemde taal is dat nog veel erger. Een paar weken geleden zou een bevriend componist in London een uitvoering geven, waarbij een video tape gedraaid diende te worden, die 'clues' voor de muziekanten gaf. Aan de technici vroeg hij: "Can I leave my video tape here?" "Sure, mate!", was het antwoord. Had hij nou gevraagd: "Where do you want me to leave my video tape?", dan hadden ze begrepen dat hij iets van hen wilde met die tape; nu gingen ze er alleen maar op passen. Toen hij vroeg de band te starten, werd er door de zaal geschreeuwd: "What tape?" Geen uitvoering, dus...
Normaal gesproken was dit bij de sound check al gebleken, maar sommige mensen houden nu eenmaal geen sound check, dus eigen schuld, dikke bult... Moet je maar beter communiceren.
Wout
Die overeenkomsten die ik bedoelde ging over het onderwerp waar men eerder over aan het praten was.
Dat ging over het verschil met je zelf pianospel te hebben geleerd en pianoles te hebben gehad.
Geen techniek en wel techniek zulen we maar zeggen.
Daar kwam dus naar boven dat het uiteindelijk om de muziek zelf gaat en het niet uitmaakt of die simpel of ingewikkeld is
Als het maar mooi is.
Ik zag daar paralellen in met dat iets simpels kan ontroeren en dat iets wat technisch perfect is beroerd(?) kan klinken.
Dat was alles. Niets meer en niets minder.
Mee eens met improviseren dat is gedeeltelijk een wassen neus.
Akoordenschema's staan immers grotendeels vast vast en daarover wordt geimproviseerd en vaak gebruik gemaakt van loopjes die men al vaker uitrgedokterd en gespeeld heeft.
Wel is het spannende eraan dat het iedere keer weer anders kan zijn.
Klassiek staat natuurlijk enigszins vast. Hoewel daar natuurlijk in uitvoeringen zeer grote verschillen zijn.
Hoe heet dat programma van vroeger ook al weer op radio 4 Discutable of zo met discussies over verschillende uivoeringen?
Vond het altijd leuk om de verschillen te horen.
Om tot ondekking te komen dat matheus Pasion van bach inde jaren 50 veel langzamer werd gespeeld. (zelfs tergend langzaam) Eens bij een vriend die de 78 toerenplaat had waarop Rachmanoff zelf het 2de piano concert speelde geluisterd. Geweldig Rachmanioff had tijdens de opname ruzie met de dirigent en dat is te horen is in het spel vooral in het slot de painist (Rachmaninoff) en de dirigent spelen volledig uit de maat!
Ben trouwens een groot klassiek liefhebber. Ik luisterde als kind voornamelijk alleen maar naar klassiek en Italiaanse muziek.
Haha leuk voorbeeld.
Maar niet helemaal mee eens.
Communiceren komt van 2 kanten.
Inleving in de ander is belangrijk.
De tegen partij had dat misschien ook kunnen doen en iets beter kunnen nadenken.
Maar ja we leven helaas in een eigen schuld dikkebult cultuur.
- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
Was dat maar waar, dan hadden we minder problemen :-)
Communicatie gaat altijd uit van een Zender en een Ontvanger. De boodschap komt van één kant. De Ontvanger reageert, zodat de Zender de boodschap eventueel kan bijstellen. Natuurlijk kan de Ontvanger vervolgens als Zender gaan functioneren, maar dan komt er een nieuw communicatieproces op gang. Inleving in de ander is alleen belangrijk voor de zender...
Een musicus, waarbij het publiek wegloopt, zal toch zijn boodschap moeten bijstellen. Natuurlijk kan er ook gezegd worden dat het publiek te dom is om die briljante muziek te begrijpen...
We leven helaas te veel in een 'verantwoordelijkheid-afschuif' cultuur.
Grappig is voor mij de ontdekking dat veel DJ's, die andermans muziek gebruiken, veel meer op de reacties van het publiek letten (Ik krijg jou wel weer terug op de dansvloer) dan musici.
Wout
Sander02
Gepokt en gemazeld
Ook timing is erg belangrijk om een stuk over te laten komen 'zoals jij vind dat het moet'.
Denk hierbij ook aan,
a) speel je op je top van je kunnen -technisch briljant bijv.- wil dat nog niet zeggen dat het ook lekker uit je handen komt; waarschijnlijk niet omdat je op je tandjes dat stuk speelt zal er weinig tot geen gevoel hebben.
b) speel je onder je kunnen, -eenvoudig nummer bijv- dan zou het kunnen zijn dat je gaat afraffelen, of het gewoon saai vind om te spelen. Hoe dan ook zal er minder gevoel in liggen.
c) je speelt lekker op je eigen niveau, je 'kunnen' zeg maar, dan zal er het meeste gevoel in zitten.
Een stukje timing dus, erg belangrijk als je het over gevoel hebt
zomaar een idee hoor.
Precies, met verschillende instrumenten die
net niet goed gestemd zijn -onvermijdelijk lijkt me- heb je dit eigenlijk al. Ook in het noise-gebeuren vergeet je eigenlijk de vaste frequenties.
Laatst gewijzigd:
