het voordeel van de twijfel
het voordeel van de twijfel
gewoon is natuurlijk een geruststelling
het is niet ingewikkeld, maar gewoon, bereikbaar
en bv "gewoon doen" legt de nadruk meer op de handeling dan op de interne discussie daarover.
het zegt, laat je concepten even voor wat ze zijn en begin aan de handeling.
het nodigt uit.
daarnaast geeft het ook aan wat voor losse houding je hebt tegenover de handeling.
je denkt er niet over na, je doet het gewoon.
niks krampachtigs, je laat het gewoon ontstaan
en uiteindelijk kan er ook alleen echt iets onstaan als je er zelf even met je gedachten vanaf blijft.
gewoon, weetjewel
Ik haal veel inspiratie uit het betwijfelen van met name "gewone" dingen, zeg maar een soort Cartesiaanse twijfel.
Gewone dingen blijken dan toch minder gewoon dan ze op 't eerste gezicht lijken.
Neem bijv. een begrip als gelijktijdigheid. Wat is gelijktijdigheid? Nou, "gewoon": als gebeurtenisssen op verschillende locaties op hetzelfde moment plaats vinden, dan zeggen we dat ze gelijktijdig zijn. Klaar. Of toch niet? Vraag het aan een eerstejaars student natuurkunde, dan krijg je een antwoord waarin al gauw woorden vallen als "inerte referentie-frames", "relativiteit" en "Einstein", een antwoord dat in elk geval zal duidelijk maken dat "gelijktijdigheid" toch wat minder gewoon is dan we gedurende 2500 jaar hebben verondersteld, omdat we al die tijd geen enkele aanleiding zagen om er dieper over na te denken (die aanleiding onstond pas n.a.v. de vaststelling van de eindigheid van de lichtsnelheid.)
Maar, zoals Demian ook al opmerkte, het zit 'm niet zo in dat woord "gewoon"; dat heb ik alleen maar eens aan de orde gesteld omdat ik het vaak tegenkom in contexten waarin naar mijn gevoel wat meer twijfel eigenlijk niets anders betekent dan een eerste, verfrissend begin maken met nadenken - wat jij hierboven omschrijft als krampachtig, zie ik als een bron van inspiratie.
Het gaat natuurlijk om al die posts die niks verklaren, niks toevoegen, en dus totaal zinloos zijn, zoals #
304:
begin muziek te maken met wat je hebt, laat je al dan niet leiden door je voorkeuren en creeër je eigen inspiratie gedurende het creatieve proces dat volgt.
Zeg dat nou eens tegen een compositie-student! Kan die ermee aan 't werk? Zo nee, wat heb je er dan aan om dit zo te zeggen?
Datzelfde geldt voor het antwoord dat Exo al gaf in
#295:
Dat de basis/idee/ontstaan ongeveer in dezelfde richting ligt maar dat het groeien/uitwerken voor iedereen anders is.
Het gaat hier over "inspiratie" m.a.w. de grondslag voor het maken van een nummer/muziek of wat je ertoe aanzet of zelfs leidt in het maken ervan.
Het "gewoon" zit hem in het "afgaan op je gevoel". Dat "gewoon" is nu net voor iedereen anders dus minder gewoon als men zou denken maar het komt meestal wel gewoon over.
De vergelijking met de apotheker slaat naar mijn inziens nergens op...
Muziek is geen exacte wetenschap, al zien sommige mensen dit misschien als dusdanig.
Er bestaat geen vast recept met standaard "hit" ingrediënten voor het maken van muziek/nummer. Er zit een vrij hoge gevoelsmatige waarde aan verbonden.
Wat mij hieraan vooral stoort is het overbekende, "gewone" uit elkaar spelen van kunst en wetenschap. De cliché zegt dat kunst gaat over je gevoel, het onderbewuste, en dat wetenschap gaat over rechtlijnig denken. Met name dat "rechtlijnige" wordt geassocieerd met een soort autisme, met nerderigheid, en beschouwd als iets dat de kunst en de creativiteit in de weg staat. Maar er is grote moed, creativiteit en inspiratie nodig om rechtlijnig te denken en de uiterste consequenties daaruit te trekken. Een indrukwekkend voorbeeld daarvan is de uiterst rechtlijnige, uiterst creatieve, uiterst stoutmoedige, uiterst revolutionaire theorie van Einstein over relativiteit.
Een ander voorbeeld, om wat meer bij onze eigen leest te blijven, van zo'n "rechtlijnige" man die ongelooflijk veel betekent voor de muziek, maar die niettemin een heel zware pijp te roken kreeg uitgerekend in de muziekwereld is Bob Moog. Hij vertelt in een interview dat musici hem vaak de vraag stelden: "Voelt u zich geen Vandaal, Mr. Moog?"
Over krampachtig gesproken: ik snap nog steeds niet dat zoveel mensen op dit forum de betekenis en de rol van de wetenschap in de electronische klankopwekking zo weinig appreciëren, en dat ze zich niet realiseren hoe creatief en geïnspireerd wetenschappers als Moog en Chowning zijn. Wat onderscheidt kunstenaars en wetenschappers nou eigenlijk precies? Ik zou 't niet één twee drie kunnen zeggen. Het is gemakkelijker om aan te geven wat ze gemeen hebben: zelf durven denken, durven twijfelen, met name over dingen die men "gewoon" noemt.
