Dat je weinig over progtoetsenisten leest, is denk ik vooral omdat ze vaak niet echt synthesizervirtuozen zijn. Uitstekende toetsenisten, uiteraard, maar staan er nou niet om bekend dat ze zulke bijzondere geluiden uit hun (over het algemeen ook weinig bijzondere) instrumenten halen. Keith Emerson is natuurlijk een uitzondering (tuurlijk, er zijn er meer!), maar die komt dan ook regelmatig aan bod. Al die
thread over zijn concert in Zoetermeer in juli gezien?
Ik ben zelf intussen redelijk uitgekeken op recente prog. Ik vind het vaak allemaal vrij veilig en suf, met een compleet overgeproduceerde, dicht geplamuurde sound. Ik mis rust, het de tijd nemen om iets uit te werken - en eerlijk gezegd gewoon goede ideeën, in plaats van complexiteit om het gebrek daaraan te verbergen. Wat dat betreft haal ik veel meer voldoening uit bands die niet als prog bekend staan (of
willen staan), maar in feite best wel tot het genre gerekend kunnen worden: Radiohead, Tool, Oceansize, The Dillinger Escape Project, en zo nog veel meer. 'Klassieke' progmetal, zoals van Dream Theater of Ayreon, kan ik moeilijk uitstaan (bombasme + totaal gebrek aan ideeën + gebeuk om niets + oeverloos gepiel; maar Images and words vond ik wél cool

).
Van recentere prog kan goed naar ik bijvoorbeeld Transatlantic, Porcupine Tree, Kino en The Tangent luisteren. Flower Kings ook wel, maar die zouden eigenlijk van bijna elk album minstens de helft van de songs moeten schrappen (Retropolis is de uitzondering). Spock's Beard vind ik wisselvallig, en vrij suf nu zonder Neal Morse. Neal Morse solo ben ik geen fan van. Het zal wel aan een bepaalde sfeer in de muziek liggen, of een bepaalde klank in combinatie met productie, maar voor mij graag vooral prog uit late jaren '60, jaren '70 en (heel) vroege jaren '80! Plus Marillion.
