Denk niet dat het je oren zijn, maar je hoofd icm associaties.
...
Maar technisch gezien doen je oren niet zoveel, de signalen uit je omgeving worden omgezet tot "iets" door je hersenen. Je oor is puur de ontvanger.
...
Dat het brein een heleboel doet, wil niet zeggen dat niet ook in het oor veel meer gebeurt dan een trilling omzetten in een bundel elektrische signalen.
Ik kan er van meepraten want ik heb sinds half mei de ziekte van Ménière: chronische overdruk in het endolymfe kanaal van de cochlea. Gevolg: helse tinnitus, hyperakousis (op straat en in de supermarkt altijd oorproppen in), zware klankvervorming die bijv. werken met synth's totaal onmogelijk maakt (alles klinkt alsof het uit een distorsie-pedaal komt, een octaaf die klinkt als octaaf+hele toon, immense versterking van een klein gebied in de subbassen; versterking die auto's en brommers op kilometers afstand hoorbaar maakt. Spraak die klinkt alsof Marsmannetjes met twee paar stembanden praten op twee toonhoogten tegelijk.
Na enige weken wordt de druk in het kanaal zo groot dat het membraan scheurt of gaat lekken, waarbij endolymfe vloeistof zich mengt met perilymf uit naburig kanaal, dat overgaat in het evenwichtsorgaan. Daardoor krijg je evenwichtsstoornissen, kunt alleen nog maar plat liggen. Duurt bij mij gelukkig nooit langer dan 10 minuten. Daarna is de tinnitus plotseling een heel stuk minder. Dit suggereert dat tinnitus ook kan ontstaan als gevolg van overdruk in de cochlea.
Nu, ruim een maand na de laatste aanval van duizeligheid, is ook de geluidsvervorming verdwenen: ik kan weer naar muziek luisteren, hemel zij dank! Alleen nog een matige tinnitus, waar ik redelijk "langs heen" kan.
Nee, er gebeurt echt heel veel in het oor zelf. Het is een uitermate complex en delicaat systeem. De gevoeligheid van het oor is krankzinnig groot. Als het trommelvlies een uitwijking heeft van slechts de diameter van een atoom(!!!) dan hoor je al geluid! Het is ons ultieme waaksysteem. In de cochlea zit een laag speciale trilhaartjes die niets anders doen dan al dan niet signalen doorsturen naar andere trilhaartjes die daardoor nòg gevoeliger worden afgesteld. Dat is een neurologisch proces dat zich volledig
buiten het brein afspeelt.
Alleen al de overdruk in dat endolymfe kanaal verstoort het nauwkeurig "afgestelde" mechanische trillingssysteem van de cochlea waardoor één frequentie op meerdere plaatsen drukmaxima veroorzaakt, zodat trilhaartjes op meerdere plaatsen toonhoogten registreren; dus toonhoogten die niet corresponderen met akoestische trillingen. Dat verklaart dubbeltonigheid in bijv. spraak en muziek.
Die misofonie is wel meer een puur psychologisch iets. Al kan distorsie in het oor natuurlijk wel een heel goede grond zijn om bepaalde geluiden hardgrondig te gaan haten.
