Rick Davies is overleden.

Op zich is er ook best veel jaren 70 muziek met wat avontuurlijkere klanken dan de groenten-vlees-aardappelen standaardband die je terecht noemt. Het is ook de tijd dat er werd gefreakt met fx pedalen, tape loops, spring reverbs en dat soort toestanden. En analoge synths met bijbehorend gefreak waren er in de 70s ook al. Maar dat draaien ze niet op Sky Radio.
Ken je “Neu!”? Zij waren hun tijd ver vooruit. Veel Duitse bands trouwens uit die tijd. Uiteraard geen mainstream.
 
  • Duimpje
Duimpjes: Nap
Ohh.. Live in Paris.. helemaal grijs gedraaid thuis.. ik moest altijd wennen als ik "School" origineel hoorde. Ik vond hem ook de betere vocalist.. RIP

Canonball vond ik altijd wel lekker.. fijne solo aan het eind.. wordt hier weggefaded.. maar inpspirerende muziek.. toch wel..

 
Fantastische band. Speciaal geluid met mooi in elkaar gezette nummers. Geen dertien in een dozijn muziek. Ricks muziek en nalatenschap zullen velen blijven inspireren en getuigen van het feit dat geweldige nummers nooit sterven. Een mooie manier om verder te "leven" in de gedachten van zijn familie en (nog ongeboren) fans.
 
Supertramp is mij een beetje teveel middle of the road Radio 10 Gold/Top 2000 evergreen geneuzel, maar een vruchtbare carrière sowieso. 81 is een aardige score, al begrijp ik dat 'ie wel al lang ziek was. RIP.
Ben jij alleen bekend van de hits?
Ik vond en vind"Crime of the Century" en "Even in de quietest moments" echt meesterlijk.
 
Ben jij alleen bekend van de hits?
Ik vond en vind"Crime of the Century" en "Even in de quietest moments" echt meesterlijk.
Ja, zoals later in deze draad opgemwerkt ken ik inderdaad alleen de hits. Maar die maken me niet nieuwsgierig naar de rest, want zowel de instrumentatie als vooral de zangstemmen spreken mij totaal niet aan (dat nasale falsetto achtige geluid, kan het moeilijk uitleggen. Middenin mijn irritatiezone). Gisteravond een half uur Supertramp maakte duidelijk dat ik het echt veel liever uitzet dan dat ik verder ga zoeken.
 
Maar de sound van de eerste helft van de jaren 70 is niet mijn sound. Het klink voor mij vlak, weinig dynamisch. En de sounds beperken zich vaak tot de klassiekers Fender Rhodes, Hammond, Wurlitzer, Mellotron etc. Op zich, op de Hammond na, mooie sounds, maar als je het op alle nummers gebruikt eentonig en saai. Het begon voor mij pas eind jaren ‘70 met de opkomst van de synth, en de sounds van die tijd en de jaren ‘80. Achteraf gezien was dat de tijd dat er in 10 jaar alles is gebeurd: analoge poly’s, FM synths, Wavetable synths, samplers, workstations, rompers, drumcomputers, en de eerste DAW’s of iets wat daarop leek.
Bijzonder, voor mij is het net andersom, ik vind de muziek met de synths in de jaren 80 een beetje plastic en ik ben juist wel een liefhebber van het mellotron.
In de jaren 80 begon men digitaal op te nemen en dat hoor je ook wel, het klinkt wat onnatuurlijk vind ik en Stock, Aitken en Watermann dat vond ik dan weer crap, wat een verschrikkelijke sound was dat en Madonna met like oa a Virgin en Papa, don't preach, dat was toch erg plastic allemaal, je kan een statische Linn toch ook niet vergelijken met een goede drummer, Linn da's juist eentonig en voorspelbaar.
Het is voor iedereen persoonlijk natuurlijk maar ik vind bijv Steely Dan, Stevie Wonder of Gino Vanelli uit de seventies die vaak een Rhodes gebruikten toch echt een stuk beter dan Depeche Mode of Yazoo bijv, de muzikanten vind ik beter en compositorisch is het another level wat mij betreft.
 
Zelfs besties with benefits hebben niet dezelfde muzieksmaak.. dat moet toch kunnen..? :D
 
Bijzonder, voor mij is het net andersom, ik vind de muziek met de synths in de jaren 80 een beetje plastic en ik ben juist wel een liefhebber van het mellotron.
In de jaren 80 begon men digitaal op te nemen en dat hoor je ook wel, het klinkt wat onnatuurlijk vind ik en Stock, Aitken en Watermann dat vond ik dan weer crap, wat een verschrikkelijke sound was dat en Madonna met like oa a Virgin en Papa, don't preach, dat was toch erg plastic allemaal, je kan een statische Linn toch ook niet vergelijken met een goede drummer, Linn da's juist eentonig en voorspelbaar.
Het is voor iedereen persoonlijk natuurlijk maar ik vind bijv Steely Dan, Stevie Wonder of Gino Vanelli uit de seventies die vaak een Rhodes gebruikten toch echt een stuk beter dan Depeche Mode of Yazoo bijv, de muzikanten vind ik beter en compositorisch is het another level wat mij betreft.
Voor mij is Moody Blues - Night in White Satin met Mellotronfluit het mooiste nr dat er is.

Maar, ik vind Depeche Mode - Enjoy The Silence ook prachtig..

dus gedeelte mee eens.
 
Voor mij is Moody Blues - Night White in Satin met Mellotronfluit het mooiste nr dat er is.

Maar, ik vind Depeche Mode - Enjoy The Silence ook prachtig..

dus gedeelte mee eens.
Dat is smaak en daar is niets mis mee maar @Sjaak stelde dat muziek uit de seventies minder dynamisch was de in de eighties en daar ben ik het niet mee eens, het is maar net welke artiest je neemt.
Deze where am I going die met de Rhodes begint kan je moeilijk niet dynamisch noemen en het drumwerk is toch iets beter dan wat programmeren op een 808 of een Linn en compositiorisch is dit toch een stuk rijker en gecompliceerder dan veel jaren 80 bands en synhtliefhebbers komen ook aan hun trekken, ik had ook een ander nummer kunnen nemen maar deze zat in m'n hoofd
 
:D


Smaken verschillen en dat zal wel weer te maken hebben met je favoriete muziek in je jeugdjaren maar de vergelijking die ik stelde dat zal niemand kunnen ontkennen.
Niet echt. Depeche Mode wordt wereldwijd geprezen als een van de beste livebands aller tijden. Ze hebben heel veel meer gedaan dan Just Can't Get Enough he (dat vind ik zelf een van de mindere tracks van DM, ben sowieso geen fan van de Vince Clarke era met die blije poppy sound).
 
Laatst gewijzigd:
Niet echt. Depeche Mode wordt wereldwijd geprezen als een van de beste livebands aller tijden.
Ja door mensen die weinig muziek gewend zijn zeker :D
Elk mens die z'n favoriete band on stage ziet vindt dat meestal erg goed.
Ik heb Gino Vanelli live gezien in de nineties in Paradiso en kan je vertellen dat het een geweldig concert was maar ik ga niet zeggen dat het de beste liveband on stage is want iedereen vind wat anders goed.
Ik heb heel veel artiesten gezien en veel optredens waren goed en/of geweldig en sommigen vielen tegen.
Ik vraag me ook af welke maatstaf er is om te zeggen dat een bepaalde artiest live de beste is?
Da's toch wat anders dan dat je composities beluistert en vergelijkt of muzikanten, het ene is rijker of heeft meer diepgang dan de ander.
 
het ene is rijker of heeft meer diepgang dan de ander.
Zeker, maar dat is niet zo tijdsgebonden. De acts die je noemt vind ik vooral erg braaf en voorspelbaar, ook al zijn ze technisch prima onderlegd. Maar ook nu wordt er meer goede muziek gemaakt dan ik tijd heb om te luisteren en te bezoeken, alleen dit jaar al meer dan 30 concerten variërend van dino's uit de 70s tot jong talent.
 
Laatst gewijzigd:
De acts die je noemt vind ik vooral erg braaf en voorspelbaar, ook al zijn ze technisch prima onderlegd.
Als je de track die ik postte hebt geluisterd en dat voorspelbaar vindt dan klopt er iets niet in je beleving denk ik.
En Steely Dan braaf en voorspelbaar noemen dan ben je echt een uitzondering.
Maar over Steely Dan gesproken; die heb ik in 1992 gezien en toen had Donald Fagen allerlei arrangementen verandert en aangepast en dat concert viel juist behoorlijk tegen.
 
Laatst gewijzigd:
Mijn vader was groot Steely Dan fan, ik vind het zelf ook wel leuke muziek. Mijn ma haatte het en noemde het 'fijn als gemalen poppenstront', oftewel glad als een paling in een emmer snot en gelikt zonder ergens een randje. En de albums, inclusief Donald Fagan's soloplaat, klinken ook wel een beetje hetzelfde allemaal toch?

Als we het over de duistere 60s/70s hebben ben ik toch meer van Hendrix, Zappa, Bowie, Pink Floyd, The Doors en dergelijke.
 
Laatst gewijzigd:
Mijn ma haatte het en noemde het 'fijn als gemalen poppenstront',
:D haha, ja, glad is het soms wel maar dat wil niet zeggen dat het niet doordachte muziek is, het is juist goed als je nummers die toch aardig gecompliceerd zijn heel toegankelijk kan laten klinken, dat was hun kracht.
En ik dacht nog even na over dat je zei dat de acts die ik noemde braaf en voorspelbaar noemt maar ik kan me niet voorstellen dat iemand die een beetje verstand van muziek heeft de vroege jaren 70 albums van Stevie Wonder braaf en voorspelbaar noemt, hij was juist heel vooruitstrevend in die tijd, de albums die hij bij Tonto maakte zijn echt een mijlpaal in de muziekhistorie.
 
Ik zal mezelf zeker geen vroege jaren 70 kenner noemen, ik was toen nog niet eens geboren :D Net als met Supertramp moet ik afgaan op wat ik ken, maar ook hier geldt dat wat ik ken me totaal niet prikkelt er verder in te duiken omdat het me in de eerste plaats al niet aanspreekt. Stevie Wonder dan, uiteraard. Steely Dan vind ik zoals gezegd best aardige muziek en dat draai ik incidenteel ook nog wel eens.
 
Back
Top