Twaalftoonsmuziek??

[vinnieq]

Ja, dit is helemaal niet volgens de regels!

Nou snap ik ook niet waarom je je strikt aan zelfbedachte regels (set van 12 tonen die je elk niet mag herhalen voordat alle twaalf zijn gespeeld, of zoiets) waarvan het toch wel duidelijk is dat het nou niet iets oplevert waar je vrienden mee maakt). Het heeft voor mij iets masochistich en daarna sadistisch. Genres waar ik niets mee heb.

 

[ProgHead]

Ja sorry had het verkeerd begrepen.

Ik bedoel microtonaal.
Dit is gewoon volgens de standaard westerse 12 toon en het klinkt niet veel beter dan wanneer een 4 jarige op een piano jammed.

hier wat beters?

Hier word ik gigantisch boos van, ik was niet in staat om het nummer uit te luisteren.

 

[Nap]

Ik probeer altijd open minded te zijn met muziek, want ik heb afgelopen jaren geleerd dat er in de experimentele scene ook heel veel leuks te vinden is dat niet per se voldoet aan wat wij 'een liedje' zouden noemen. Maar dit soort atonale wrikkende onzin is voor mij toch vooral moeilijk doen om het moeilijk doen en heeft voor mij weinig met het najagen van schoonheid of het uiten van emotie te maken. De enige emotie die ik voel is de opluchting van het uittrekken van een paar te krappe schoenen als het stopt.

 

[ProgHead]

Op zich vind ik het wel interessant om muziekjes volgens idiote zelf bedachte regels te maken, puur voor de lol en om te zien wat eruit komt. Maar dat levert zelden iets op wat het waard is om later nog weer eens te beluisteren, laat staan om dat voor een groter publiek uit te brengen. Dat is voor mij het raadsel van twaalftoonsmuziek en aanverwante zaken. Is het slechts doorgeschoten experimentalisme? En zo ja - hoe kan het dan dat sommige mensen zulke muziek kennelijk toch weten te waarderen? Of is dat laatste omdat ze niet voor cultuurbarbaren willen doorgaan?

 

[krautrock1958]

Ik heb me er nooit in verdiept maar na wat geneus op het internet begrijp ik dat het betekent dat je volgens een vaste reeks van 12 tonen speelt.
Vraag me af wat het mooie of leuke er aan is als je zo vast in een stramien zit, ik begrijp niet waarom mensen dat zouden doen.
Mensen willen een gevoel uitdrukken en dat lukt toch niet met die harde afspraken, het komt op mij een beetje over als muziek maken maar dan wel volgens een rekenkundige reeks, dat lijkt meer op wiskunde dan op muziek.

 

[ModuSpaSm]

Wars van systemen/uitleg/theorie et cetera: "you dig it, or you don't". Het doet me denken aan - somtijds - boeiende gesprekken over kunstvormen zoals dadaïsme, art spontané en aanverwanten (de hierboven aangehaalde term "marmite" is toepasselijk inderdaad). Als je perspectief aangeboden krijgt, wordt het normaliter minimaal "interessanter", maar of je het resultaat dan kan appreciëren? Dat blijft subjectief.

 

[ProgHead]

Wars van systemen/uitleg/theorie et cetera: "you dig it, or you don't". Het doet me denken aan - somtijds - boeiende gesprekken over kunstvormen zoals dadaïsme, art spontané en aanverwanten (de hierboven aangehaalde term "marmite" is toepasselijk inderdaad). Als je perspectief aangeboden krijgt, wordt het normaliter minimaal "interessanter", maar of je het resultaat dan kan appreciëren? Dat blijft subjectief.

Uiteindelijk zal het daar - vrees ik - toch op neer komen. Het blijft een kwestie van smaak.

 

[Illumination1979]

Ach je kan ook gewoon alle 12 noten gebruiken in 1 nummer zonder atonaal te klinken. Volgens mij is bohemian rapsody van Queen daar een voorbeeld van. De tonic verschuift en moduleert in sommige chromatische stukjes.

 

[ProgHead]

Ach je kan ook gewoon alle 12 noten gebruiken in 1 nummer zonder atonaal te klinken. Volgens mij is bohemian rapsody van Queen daar een voorbeeld van. De tonic verschuift en moduleert in sommige chromatische stukjes.

Dat vind ik dan weer een geweldig nummer. Maar een verschuivende tonica is nog iets anders dan helemaal geen tonica...

 

[Eclectic]

12 toons is echt zelf ingenomen onzin. Lekker tegendraads chromatisch zo veel mogelijk vermijden.

 

[ProgHead]

Over tegendraads gesproken, bestaat er ook al muziek die opzettelijk alle schijn van de aanwezigheid van een maat of ritme probeert te vermijden?

 

[flyweight]

Ik kan echt genieten van een klein kind wat zonder iets te weten op een piano ramt.

Dat is soms echt moeilijk voor de doorgewinterde jazz pianist. Die heeft immers al veel muziekale gewoontes geleert.

12 tone like te refereren naar a-tonaal wat je dus ook krijgt al een klein kind op alle keys ramt.
Of als je kat over de piano loopt.

 

[Alphatronic]

[...]Dat is voor mij het raadsel van twaalftoonsmuziek en aanverwante zaken. Is het slechts doorgeschoten experimentalisme? En zo ja - hoe kan het dan dat sommige mensen zulke muziek kennelijk toch weten te waarderen? Of is dat laatste omdat ze niet voor cultuurbarbaren willen doorgaan?

Interessante vraag. Voor een deel van het publiek zal het zeker het laatste zijn, maar ik geloof ook wel dat als je er veel naar luistert het steeds 'normaler' wordt. Misschien zijn er dan wel emoties of schoonheid te vinden. Je ziet tenslotte ook in verschillen tussen culturen dat mensen aan heel verschillende dingen kunnen wennen. Zoals microtonaliteit die voor Europeanen 'vals' klinkt, maar voor mensen die ermee opgegroeid zijn vol emotie is. Of bepaalde manieren van zingen in bijvoorbeeld Azië bij ons associaties van lelijke schelheid kunnen oproepen terwijl zij het waarderen.

Daarnaast zouden mensen het op een conceptueel niveau kunnen waarderen, dat ze de toonreeksen proberen te ontcijferen of de ingenieuze compositie bewonderen o.i.d.?
En ik kan me voorstellen dat als je 'meegroeit' met een componist en de ontwikkeling van het oeuvre van begin tot eind doormaakt het wellicht beter te volgen en waarderen is.

 

[rvanommen]

Over tegendraads gesproken, bestaat er ook al muziek die opzettelijk alle schijn van de aanwezigheid van een maat of ritme probeert te vermijden?

Dat word denk ik een stuk moeilijker nog.
Ik kan zelf prima op muziek waar melodie totaal ontbreekt.
ik bedoel dan wel totale afwezigheid van melodie, niet de hier besproken a-tonale muziek... Denk eerder Gabber-house of iets wat daar op lijkt. Daar ken ik nummers die totaal geen melodie hebben, of enkel 1 noot hebben waar ik prima naar kan luisteren....
Maar die zitten op een niet te negeren strakke vierkwarts maat. Dat trek ik prima...

Zonder dat ik enige muziekale achtergrond heb verder denk ik dat ritme... of beter nog .."timing" een stuk fundamenteler is voor muziek dan melodie/harmonie.

Maar wat weet ik er nou helemaal van

 

[flyweight]

Bill Evans is natuurlijk 1 van de grote composers.
Dus ik vroeg me af waarom zou hij 12 toon muziek maken ?

Bill Evans wrote twelve-tone music, most notably "T.T.T. (Twelve Tone Tune)," to challenge himself technically and to merge strict classical serialism with the harmonic, functional feeling of jazz. He aimed to show how a twelve-tone row could be harmonized to sound tonal, integrating avant-garde structural devices into a melodic, improvisational context. [1, 2, 3]

Het is in Bill Evans zijn geval een soort composer gymastiek.

 

[Illumination1979]

Over tegendraads gesproken, bestaat er ook al muziek die opzettelijk alle schijn van de aanwezigheid van een maat of ritme probeert te vermijden

Dit komt in de buurt.

 

[Alphatronic]

Over tegendraads gesproken, bestaat er ook al muziek die opzettelijk alle schijn van de aanwezigheid van een maat of ritme probeert te vermijden?

Textuur-achtige muziek van bijvoorbeeld Ligeti misschien?


Hij heeft ook electronische muziek gemaakt:

 

[ProgHead]

De ambient-achtige dingen van Ligeti kan ik wel waarderen.

 

[SanderSwi]

Dit komt in de buurt.

klinkt meer alsof ze een distortion pedaal of 10 achter elkaar aan het sound demo/testen zijn, vet geluid daar niet van maar lijkt me vrij snel saai worden

 

[Illumination1979]

dit is er denk ik ook wel 1 zonder een echt vast ritme.