Akkoord-progressie "Synpathy for the Devil"

[pjeut]

Wat ook kan is ...

Wat ook kan is ...

.... naar http://www.icce.rug.nl/~soundscapes/HEADER/editorial.shtml en daarna de tab "Authors" kiezen en (bijna) helemaal naar onderen scrollen naar "Tillekens".

 

[VanHeckis]

heel interessant wat de heer Tillekens allemaal weet te vertellen. Deze meneer verdient een groot applaus voor zijn bijdrage aan deze discussie.

ik denk dat er in ieder geval wel mee bewezen is dat de kort-door-de-bocht reacties in deze thread niet op zijn plaats zijn en dat er wel degelijk meer over het D akkoord valt te zeggen.

hoedanook, met alle respect voor de kennis en kunde van de heer Tillekens, de uitleg over de enharmonische verschuiving der verschillend geaarde subtonica's gaat mij echt te ver, en de suggestie dat de heer Jagger dat (bewust of onbewust) zou weten of aanvoelen en tot uitdrukking brengen in zijn zang gaat mij al helemaal veel te ver.

overigens heeft forumlid MrM met een tweetal posts de mixolydische modus onder onze aandacht proberen te brengen waar niemand op in is gegaan terwijl dat toch een stap in de goede richting zou kunnen zijn:

als we E mixolydisch nemen E Fis Gis A B Cis D E dan is het D akkoord niets anders dan een drieklank met laddereigen tonen op de VIIe trap

wordt nog vervolgd ...hoop ik.

 

[pjeut]

Hoi VanHeckis.

Hoi VanHeckis.

Ger Tillekens is niet lid van dit forum. Ik heb zijn aan mij gemailde reactie in de thread gezet. Ik kan natuurlijk jouw reactie aan hem mailen, als je dat graag wilt. Ik ben een beetje terughoudend, want ik heb hem om zijn visie gevraagd, niet uitgenodigd om aan een discussie me te doen.
Ik kom daar later nog 'ns op terug als je het goed vindt.

Maar goed, mijn eigen reactie is er ook nog.. ik ben het eigenlijk niet eens met wat je zegt over enharmonische verschuivingen. Kijk, dat het 12-tonig systeem niet helemaal uitkomt is een vaststaand feit.

[ACHTERGRONDINFO]Dit is een natuurkundig probleem: volgens het 12-tonig systeem is de frequentie van een kwint gesteld op 7/10 maal defrequentie van de onderliggende grondtoon, maar natuurkundig is de frequentie van een kwint 2^(7/12) maal de frequentie van de onderliggende grondtoon. Met andere woorden, op de wijze waarop wij in het vrije westen muziek maken is er eigenlijk sprake van een zeer lichte valse stemming. Niet vals genoeg om te irriteren,wel vals genoeg om tot verschillen te leiden tussen de wisselingen van harmonische samenklanken (Meer info? google op wikipedia en "gelijkzwevende stemming").[/ACHTERGRONDINFO]

Dus als een bepaald akkoord volgens het 12-tonig systeem zowel een (zoals het Ger het noemt) een subsubdominant is als een pseudo-dominant, dan kan ik me goed voorstellen dat dit in termen van frequenties niet hetzelfde kan zijn. Immers beiden zijn "afleidingen" van verschillende herkomst; de subsubdominant van de IV (=subdominant) en de pseudo-dominant van de V (dominant).

Even praktisch; dat is precies wat het begrip bluenote inhoudt. Dat is niet alleen een verminderde terts of kwint; dat is ook dat als van V naar IV wordt gegaan ook die (toch al verlaagde) bluenote nog een subtiel extra zetje naar beneden krijgt. In de blues wordt dan gezegd (in andere woorden) dat ze de sub-dominant volgen, en met de kennis van de enharmonische verschuiving weet je waardoor het komt.
En zo moet je de opmerking over Mick Jagger ook lezen. het is niet zo dat Mick Jagger met "Das Musicalisches Lexicon" op schoot stond in te zingen (allesbehalve; ik weet niet op je die shoot over de opname van dat nummer wel 'ns hebt gezien); hij had alleen verdomde goed naar al die oude blueskrakkers geluisterd. Het is dan wel de verdienste van zijn muzikaal gehoor dat hij die subtiele verschuiving kon horen en kon opmerken wanneer deze plaats had. En dit heeft hij vervolgens op (naar mijn mening) authentieke wijze in zijn eigen muziek opgenomen.

Wat je zegt over de mixolydische toonladder (bijdrage van MrM) is ook niet helemaal waar. Meer mensen hebben geprobeerd om met andere toonladders de VIIb in te passen (zo heb ikzelf de pentatonische toonladder opgevoerd). Maar om een mixolydische kerktoonladder er bij te halen lijkt ik nogal "over the top". Aan de andere kant; de melodie valt wel te beschrijven met een mixolydische toonladder. Misschien vormt deze toonladder wel de brug tussen de "klassieke muziektheorie" en de hedendaagse pop- en rockmuziek; datgene waar volgens Ger een heel squadron Amerikanen naar aan het zoeken zijn.

Ik zal in ieder geval Ger Tillekens even op het verloop van de discussie opmerkzaam maken.

Groeten,
Pjeut.

 

[pjeut]

Re: Hoi VanHeckis.

Re: Hoi VanHeckis.

Origineel geplaatst door pjeut
......hij had alleen verdomde goed naar al die oude blueskrakkers geluisterd....

Ja, pjeut, wat zijn het nou; rakkers of knakkers???

Sorry, kan het niet meer herstellen.

Dan maar een mannenburger (geofferd in het off-topic-geweld, hierbij zonder enige aanleiding toch weer opgevoerd).

 

[pjeut]

Overigens heb ik Ger...

Overigens heb ik Ger...

...ook gevraagd hoe het nummer "Bittersweet Symphony" te interpreteren. Het laat zich wel beschrijven volgens zijn schema. ( in het schema staat het v-akkoord als substituut voor het V-akkoord ). In de rock/pop-praktijk is dit wel aanvaardbaar, maar daarnaast klinkt het dermate "symphonisch/harmonisch" dat je toch het idee krijgt dat het keurig binnen de toonladder van de tonica valt.

Reactie volgt.

 

[VanHeckis]

Re: Hoi VanHeckis.

Re: Hoi VanHeckis.

Origineel geplaatst door pjeut
Ik kan natuurlijk jouw reactie aan hem mailen, als je dat graag wilt.

Origineel geplaatst door pjeut

zou ik niet doen, anders loopt dit uit de hand en bedenkt een deskundige zich nog wel eens 2 keer voordat ie weer eens ingaat op zo'n verzoek en niet ten onrechte. mocht deze discussie nog langer voortduren dan zou je hem tzt eens attent kunnen maken op de thread en mocht ie zich geroepen voelen te reageren dan laten we dat aan hem zelf over lijkt me. maar het ziet er naar uit dat ik me kennelijk als enige eigenwijs of althans, lastig te overtuigen opstel, dus zal deze thread geen lang leven meer gegund zijn.

Origineel geplaatst door pjeut
Even praktisch; dat is precies wat het begrip bluenote inhoudt. Dat is niet alleen een verminderde terts of kwint; dat is ook dat als van V naar IV wordt gegaan ook die (toch al verlaagde) bluenote nog een subtiel extra zetje naar beneden krijgt. In de blues wordt dan gezegd (in andere woorden) dat ze de sub-dominant volgen, en met de kennis van de enharmonische verschuiving weet je waardoor het komt.
En zo moet je de opmerking over Mick Jagger ook lezen. het is niet zo dat Mick Jagger met "Das Musicalisches Lexicon" op schoot stond in te zingen (allesbehalve; ik weet niet op je die shoot over de opname van dat nummer wel 'ns hebt gezien); hij had alleen verdomde goed naar al die oude blueskrakkers geluisterd. Het is dan wel de verdienste van zijn muzikaal gehoor dat hij die subtiele verschuiving kon horen en kon opmerken wanneer deze plaats had. En dit heeft hij vervolgens op (naar mijn mening) authentieke wijze in zijn eigen muziek opgenomen.

Origineel geplaatst door pjeut

dat klink voor mij al een stuk aannemelijker inderdaad.

Origineel geplaatst door pjeut
Maar om een mixolydische kerktoonladder er bij te halen lijkt ik nogal "over the top". Aan de andere kant; de melodie valt wel te beschrijven met een mixolydische toonladder. Misschien vormt deze toonladder wel de brug tussen de "klassieke muziektheorie" en de hedendaagse pop- en rockmuziek; datgene waar volgens Ger een heel squadron Amerikanen naar aan het zoeken zijn.

Origineel geplaatst door pjeut

nou, als dat zo is dan is het erbij halen van die modus dus niet zo 'over de top' dus. ervanuitgaande dat deze muziek half tonaal, half modaal opgevat zou kunnen worden. een soort compromis omdat je anders, om met meneer Tillekens te spreken, een verkeerde blikopener zou gebruiken.

 

[pjeut]

Re: Re: Hoi VanHeckis.

Re: Re: Hoi VanHeckis.

Origineel geplaatst door VanHeckis
Origineel geplaatst door pjeut

zou ik niet doen, anders loopt dit uit de hand en bedenkt een deskundige zich nog wel eens 2 keer voordat ie weer eens ingaat op zo'n verzoek en niet ten onrechte. mocht deze discussie nog langer voortduren dan zou je hem tzt eens attent kunnen maken op de thread en mocht ie zich geroepen voelen te reageren dan laten we dat aan hem zelf over lijkt me. maar het ziet er naar uit dat ik me kennelijk als enige eigenwijs of althans, lastig te overtuigen opstel, dus zal deze thread geen lang leven meer gegund zijn.

Ach, een academicus moet toch wel wat gewend zijn. Dat is toch voortdurend elkaar op kennis de loef afsteken .

dat klink voor mij al een stuk aannemelijker inderdaad.

Ik denk werkelijk dat Ger Tillekens het op deze wijze heeft bedoeld. Het is de verdienste van Jagger dat hij het kan horen en op zichzelf toegesneden kan toepassen. Hele volksstammen kunnen het verschil niet eens horen, laat staan nazingen of neuriën.

nou, als dat zo is dan is het erbij halen van die modus dus niet zo 'over de top' dus. ervanuitgaande dat deze muziek half tonaal, half modaal opgevat zou kunnen worden. een soort compromis omdat je anders, om met meneer Tillekens te spreken, een verkeerde blikopener zou gebruiken.

Ik bedoel "over the top" als "simpele" verklaring voor de puzzel van deze thread. Dan is het verhaal van Ger Tillekens eerlijker en makkelijker: "De klassieke muziektheorie van toonladders en drieklanken is helaas níet toe te passen op pop- en rockmuziek, maar mijn schema wél (vrije interpretatie van mijzelf)".
Een ander verhaal is natuurlijk de zoektocht naar "the missing link" tussen die klassieke theorie en de pop- en rockmuziek, maar dit is dus inderdaad een "academische" kwestie en hierbij kan het totale arsenaal aan muziektheorieën van stal worden gehaald; daarbij geldt geen "over the top".

Overigens; "net zoiets als een blik openmaken met een schroevendraaier. Je komt een heel eind, maar echt goed gaat het niet", perfecte metafoor.

 

[VanHeckis]

Re: Re: Re: Hoi VanHeckis.

Re: Re: Re: Hoi VanHeckis.

Origineel geplaatst door pjeut
Ach, een academicus moet toch wel wat gewend zijn. Dat is toch voortdurend elkaar op kennis de loef afsteken .

dat zal ook wel ja.

lees dit ook eens

I - VIIb - IV - I
ofwel The Mixolydian Turnaround, zoals beschreven door Philip Tagg.
http://www.tagg.org/articles/epmow/turnaround.html

 

[SpaceAgentSpiff]

Wauw, net de 45 pagina's tellende 'harmony handout' pdf file op die site gelezen, vanheckis. Thanks voor de link; erg leerzaam.

Dit draadje qualificeerd zich langzamerhand voor 'beste draadje van 2006', althans in mijn boek.

 

[pjeut]

Hey...............

Hey...............

........die meneer Philip Tagg noemt zo'n sequentie dus een "mixolydian turnaround". En ik schat in, dat met de stelligheid waarmee hij dat in het artikel stelt dat dat wel de algemeen geldende benaming is. Dat zou betekenen dat er toch veel meer over te vinden moet zijn...

Ik ga googlen op "mixolydian turnaround" .
Kom ik nog op terug (na het weekend. Ik ga vanmiddag inpakken om dit weekend naar België te gaan; Na Fir Bolg folkfestival in Vorselaar)

Alleen, ik vind dit ook eigenlijk vooral een beschrijving, en weer geen verklaring. Hoewel ik het een interessant artikel vind, worden er wel veel termen gebruikt die verder onbenoemd blijven. In het begin van het artikel worden een handvol begrippen uitgelegd en verklaard (zeer leerzaam), maar dan worden op pagina 35 ineens termen als aeolisch en mixolydisch gelanceerd zonder verder uitleg.
Maakt dit artikel misschien deel uit van een grotere leergang van afzonderlijke artikelen?

Groeten,
Pjeut.

 

[pjeut]

Uitgegoogled...

Uitgegoogled...

....Eigenlijk dat wat ik al dacht. Er is niet veel te vinden over een mixolydische "turnaround" behalve het artikel van de heer Tagg. Wel is er veel te vinden over de mixolydische toonladder zijnde de toonladder voor improvisatie als je in V van een progressie zit. En dat is dus precies het grote verschil met die turnaround: de mixolydische schaal is in feite de Ionische (gewone toonladder van I) beginnend op de V, maar deze turnaround stelt een mixolydische toonladder beginnend op I. En een verklaring hoe dat kan wordt niet gegeven.

Trouwens, ik vind die benaming "mixolydian turnaround" wel cool. Ik stel voor deze te combineren met de naam die Ger Tillekens gaf "Duivelse progressie".

Dus....................een Duivelse Turnaround.

Wow, dat klinkt.

 

[Missing Links]

Dat is, voor zover ik altijd begrepen heb, nou net de grap van modale muziek:

de mixolydische ladder, speel je over de 5. Dus in C, over het akoord op G.

G - A - B - C - D - E - F - G

in stappen:

- 1 - 1 - 1/2 - 1 - 1 - 1/2 - 1 -

Maar die mixolidische ladder kan je dus ook vanaf C spelen. C mixolydisch wordt dan:

C - D - E - F - G - A - A# - C

Of, vanaf E (dus E mixolydisch)

E - F# - G# - A - B - C# - D - E

 

[pjeut]

Hey.....Missing Link......

Hey.....Missing Link......

Origineel geplaatst door Missing Links

Een paar messages terug had ik het nog over je. ik was je kwijt .

Dat is, voor zover ik altijd begrepen heb, nou net de grap van modale muziek:

de mixolydische ladder, speel je over de 5. Dus in C, over het akoord op G.

G - A - B - C - D - E - F - G

in stappen:

- 1 - 1 - 1/2 - 1 - 1 - 1/2 - 1 -

Precies. In feite blijf je gewoon in de toonladder van I spelen hoewel je inmiddels met je akkoorden verder de progressie in bent geschoven.

Maar die mixolidische ladder kan je dus ook vanaf C spelen. C mixolydisch wordt dan:

Natuurlijk kan dat, maar.............dan wijk je dus wel af van het principe van waaruit die kerktoonladder in oorsprong zijn ontstaan, dus de toonladder van I bezien vanuit één van de andere noten (en bijbehorend drieklank) van die toonladder. Het is pas iets van de laatste 150 jaar dat "bewust" zo'n afgeleide toonladder op I wordt gebruikt (even afgezien van de Spaanse flamengo die al sinds mensenheugenis de frygische modus gebruikt en diverse andere volksmuziek).
En....je zit dus meteen met het probleem hoe de progressie binnen die kerktoonladder moet worden verklaard en beschreven; dat is precies waar deze thread over gaat.
Ger Tillekens zegt daarover dat het muziek-theoretisch instrumentarium daar (nog) geen weg voor kent, maar dat de hedendaagse popmuziek daar wel een vooral beschrijvende praktijk voor heeft ontwikkeld; door de progressie (turnaround) te noemen naar de kerktoonladder (modus) volgens welke de progressie verloopt, dus mixolydian turnaround, of duivelse turnaround.

En wellicht dat deze praktijk ooit de aanzet en de richting is voor een theorie om degelijke progressies wél te beschrijven en te verklaren binnen de klassieke melodische theorie.

C - D - E - F - G - A - A# - C

Oei, bij het benoemen van toonladders altijd het rijtje C-D-E-F-G-A-B-C doorlopen, A-A#-C moet zijn A-Bb-C.

[Of, vanaf E (dus E mixolydisch)

E - F# - G# - A - B - C# - D - E

 

[SpaceAgentSpiff]

Re: Hey...............

Re: Hey...............

Origineel geplaatst door pjeut
Alleen, ik vind dit ook eigenlijk vooral een beschrijving, en weer geen verklaring.

Wat is het verschil? Door eerst de mixolydische toonladder te nemen (eigenlijk hetzelfde als gewone majeur maar met een verlaagde 7e toon) en vanuit die tonen harmonische progressies te beschrijven is toch daarmee tegelijk een verklaring? Volgens mij meld hij er zelfs nog bij dat er in de mixolydische ladder geen tritonus voorkomt in de Ve trap, waardoor alternatieve turnarounds min of meer logisch zijn (want de sterke oplossing van tritonus van V naar tonica en mediant van I bestaat hier dus niet).

Hoewel ik het een interessant artikel vind, worden er wel veel termen gebruikt die verder onbenoemd blijven. In het begin van het artikel worden een handvol begrippen uitgelegd en verklaard (zeer leerzaam), maar dan worden op pagina 35 ineens termen als aeolisch en mixolydisch gelanceerd zonder verder uitleg.

Ik vond dat erg meevallen qua onverklaarde begrippen, maar dat kan natuurlijk verschillen van persoon tot persoon. Termen aeolisch en mixolydisch zijn denk ik veronderstelde voorkennis; als je google op deze termen kom je snel genoeg de theorie van de klassieke modussen (of kerktoonladders) tegen. Speel een octaaf op de witte toetsen van een piano, maar begin de eerste keer op een c, de tweede keer op een d, derde op een e etc etc en je speelt (uit mijn hoofd gezegd) de c-ionische, d-dorische, e-phrygische, f-lydische, g-mixolydische, a-aeolische en b-locrische toonladders. Die hebben door de verschillen in verdelingen van halve en hele toonsafstanden hele verschillende karakters.

De hulpmiddelen waarvoor deze modussen gebruikt worden, zoals je aangaf: mixolydische ladder op trap V is meer hulpmiddel dan echt modale muziek maken. Omdat mixolydisch op de Ve trap dezelfde tonen gebruikt als ionisch op I, blijf je door dit foefje dus gewoon in de goede toonsoort spelen, namelijk de majeurladder van trap I. Dat is anders dan dat je een nummer in G speelt, waarin consequent een f ipv f# gespeeld wordt, en waarin het G-akkoord dus trap I is.

 

[Missing Links]

Is dat echt zo'n wonderlijk verschijnsel, en 'tegen het oorspronkelijk gebruik' van de modi in? Het kan zijn dat het een typisch jazz ding of dat ik het altijd verkeerd begrepen heb. Ik ben zelf, zoals al eerder gezegd, geen echte theorie held, maar ik hoor mijn jazz-spelende vriendjes (en dat zijn er nogal wat) niets anders doen.

Zo komen we toch ook aan onze mineur ladder? Dat is toch gewoon de aeolische ladder, toegepast op de grondtoon?
Of gaat het dan alleen om melodische ladders (dus, ladders om mee OVER akkoorden te spelen, niet de ladders waarvanuit akkoorden verklaard kunnen worden)??

Dus in het geval van C-majeur, de toonafstanden van de noten gespeeld vanaf A, toegepast op C.

A-B-C-D-E-F-G-A

1-1/2-1-1-1/2-1-1

C-D-Eb-F-G-Ab-Bb-C

 

[SpaceAgentSpiff]

Re: Hey.....Missing Link......

Re: Hey.....Missing Link......

Pjeut, je was me voor met de voorlaatste post, vandaar dat mijn vorige post een wat mosterd-na-de-maaltijd gehalte heeft.

Origineel geplaatst door pjeut

Natuurlijk kan dat, maar.............dan wijk je dus wel af van het principe van waaruit die kerktoonladder in oorsprong zijn ontstaan, dus de toonladder van I bezien vanuit één van de andere noten (en bijbehorend drieklank) van die toonladder. ]

NEE!! De kerktoonladders gaan juist uit van het principe dat c-mixolydisch een hele andere ladder is dan c-ionisch of f-ionisch!! Er zijn juist 7 (eigenlijk 6; locrisch komt vrijwel nooit voor) kerktoonladders per tonica, die dus omhoog of omlaag getransponeerd kunnen worden naar andere toonhoogtes. Elk met hun eigen karakter, dit is juist het hele idee ervan.

 

[SpaceAgentSpiff]

Origineel geplaatst door Missing Links
Is dat echt zo'n wonderlijk verschijnsel, en 'tegen het oorspronkelijk gebruik' van de modi in?

Nee, is niet wonderlijk, maar volgens mij is het wat anders als je even een toonladder in een bepaalde modus gebruikt om over een akkoord heen te spelen dan dat je de toonladder gebruikt om de harmonien uit op te bouwen. Tegenwoordig zijn in westerse muziek de ionische en aeolische modussen (dus majeur en mineur) sterk overheersend, andere modussen worden bijna niet gebruikt.

Edit: ML, je had het ws tegen Pjeut en niet tegen mij. We moeten in het vervolg iets langzamer posten geloof ik

 

[VanHeckis]

Re: Uitgegoogled...

Re: Uitgegoogled...

Origineel geplaatst door pjeut

Trouwens, ik vind die benaming "mixolydian turnaround" wel cool. Ik stel voor deze te combineren met de naam die Ger Tillekens gaf "Duivelse progressie".

Dus....................een Duivelse Turnaround.

Wow, dat klinkt.

ik denk dat we nu zo ver zijn dat we het maar gewoon de "pjeutaround'' moeten noemen

 

[pjeut]

Re: Re: Uitgegoogled...

Re: Re: Uitgegoogled...

Origineel geplaatst door VanHeckis
ik denk dat we nu zo ver zijn dat we het maar gewoon de "pjeutaround'' moeten noemen

Tja, ik heb die PDF-bestand nog 'ns goed gelezen, maar het gaat bij Sympathy for the Devil helemaal niet om een turnaround. Een turnaround is een kleine sequentie, meestal ter vervanging van een oorspronkelijk nogal saaie overgang van eind van de song weer terug naar het begin.

Maar het voorbeeld dat hij noemt; het einde van Hey Jude van The Beatles kun je dan ook niet een turnaround noemen.

Volgens mij meld hij er zelfs nog bij dat er in de mixolydische ladder geen tritonus voorkomt in de Ve trap, waardoor alternatieve turnarounds min of meer logisch zijn (want de sterke oplossing van tritonus van V naar tonica en mediant van I bestaat hier dus niet).

Spaceagentspiff, kun je aangever wat je hiermee bedoelt? Ik kon het in de tekst niet vinden (betekent overigens niet dat het er niet in staat ) Wat is een tritonus in de V-de trap?

Overigens is er weer een bijdrage van Ger Tillekens, de tekst vind je in de volgende message.


Groeten,
Pjeut (die aan weekend toe is).

 

[pjeut]

Beste Peter,

Ik heb net even snel de hele discussie doorgenomen. Het is bij elkaar een
heel verhaaal geworden. Ik heb er op dit moment niet veel aan toe te voegen.

De verwijzing naar de mixolydische toonladder is "not beside the point." Het
probleem met toonladders is dat echter ze niet echt iets verklaren. Ze zijn
descriptief en/of prescriptief. Ze geven aan dat in een compositie een
beperkte toonvoorraad wordt gebruikt of mag worden gebruikt. Waarom dat zo
is, wordt er niet bij gezegd. Daar komt bij dat de meeste popmuziek niet
bepaald eenkennig is en er doorgaans meerdere "toonladders" door elkaar
worden gebruikt. Dat laatste is op zich wel weer interessant, omdat
verschillende toonladders onderling verwant zijn en dus door elkaar kunnen
worden gebruikt, maar dat is weer een ander verhaal - dan gaat het technisch
gesproken ook meer om een "modus" dan om een "toonladder." Op dat punt vind
ik zelf de Dorische modus wel interessant (ook omdat ik val op songs met dat
soort kenmerken).

Philip Tagg is natuurlijk een expert op het terrein van de
(pop)muziektheorie en zijn mixolydische turn-around is zondermeer verwant
aan de stonesprogressie. Let wel, die turn-around (I-IV-bVII-V) eindigt in
principe op de dominant. Ik had deze tekst van hem nog gemist. Ik leer dus
ook nog wat van deze discussie

Wat betreft "Bittersweet Symphony"... Je vraag gaat eigenlijk over de
verhouding tussen klassieke muziek en popmuziek. Oftewel waarom klinken
sommige stukken popmuziek "symfonisch"? Op die vraag heb ik niet direct een
antwoord. Over het algemeen wordt gesteld dat popmuziek een uiterst ruim
muzikaal jasje heeft, waar allerlei andere stijlen inpassen ("every sound
there is"). Andersom is lastiger. Als je een klassieke uitvoering maakt van
een popsong blijft het doorgaans toch klinken als popmuziek (maar dan met
een orkest erachter). Bij symfonische rock wordt, denk ik, het effect
bereikt door een sterke nadruk op enkele centrale elementen van de
klassieke, symfonische muziek (de combinatie van majeurtoonsoorten met
gelijknamige mineuren, het gebruik van specifieke Napolitaanse progressies,
en vooral ook het benadrukken van de grote tertsen binnen en tussen de
akkoorden. Mijn kennis van de klassieke muziek reikt echter minder ver dan
die van de popmuziek. Ik moet eerst nog even goed naar "Bittersweet
Symphony" luisteren voordat ik daar een uitspraak over durf te doen.

Vriendelijke groet,
Ger Tillekens


_____________________________________________________________________
This e-mail has been scanned for viruses by Verizon Business Internet Managed Scanning Services - powered by MessageLabs. For further information visit http://www.mci.com