Of ze vintage worden: waarschijnlijk. Alles wat ouder is dan x jaar, vindt men een reden voor om het vintage te noemen. Al was het maar om ebay te onderhouden...
Of ze ook waard zijn om "vintage" te noemen (zijnde oud, maar kwaliteitsvol met een bepaald specifiek karakter). Neen.
De interface is, op zijn lichts gezegd, vrij onhandig en het geluid is gewoon een discrete wiskundige formule (zelfs nog een vereenvoudiging ervan vanwege het gebrek aan DSP kracht) door een D/A converter gejaagd.
Wil je de D/A converter ophemelen vanwege zijn dat en dit karakter, waarom niet. Maar ik verkies om een FM softsynth door wat brakke apparutuur te laten lopen...
Om deze reden heb ik ook mijn DX200 verkocht: het is hetzelfde algoritme van de DX7, de interpolatie trekt op de ballen (ook DX7), de filter is niet om naar huis te schrijven en "stept" langs alle kanten, en de software wordt niet meer ondersteund. Dan toch maar liever mijn eigen software synth programmeren in Reaktor met een controller.
(Trouwens, FM synthese rules!)
Of zoals Deins mooi aanhaalt:
Many people think that the DX1 is merely two DX7's in a big wood case or a DX5 with 73 wood keys. NOT SO. The DX1 sounds better than ANY of the DX and TX series synthesizers, I've owned them all and played them side by side, there's no comparison. I always thought that the DX1 was the most "analog sounding" and warmest of the DX series. I realized that it wasn't just my opinion or my ears, I found out that Yamaha did make the DX1 using hand-picked components for it's top of the line instrument, so IT IS DIFFERENT than ALL the other DX series synths.
aka snobisme.
(edit: een F1SR daarentegen, daar wil ik wel een volledige software versie van )
