even een snippetpoging .... (ik vind distortion helemaal niks)

heb nog nooit hardstyle gemaakt, dus be gentle
Die kick neigt een beetje naar een trance kick op iets hoger tempo. Zoals in 'Adagio for Strings' van Tiesto. Even opzoek:
Oh, die van Tiesto is toch wat puurder 909 zonder dist, correct me if I'm wrong.
Even los daarvan en de discussie over Hardstyle, trukendoos etc.
Muziek is in essentie gewoon communicatie. Je verteld een verhaal. In het geval van electronische muziek is dat verhaal niet in woorden maar in abstracte geluiden. Wat mensen doen om een verhaal te interpreteren is het te plaatsen in een referentie kader. Met abstract geluid gaat het dus om, klinkt als.... Die bekende truukjes zorgen ervoor dat mensen een stijl heel makkelijk een plaats kunnen geven.
Ik heb mij kort geleden in 'hardstyle' gestort. Mijn achtergrond qua muziek maken zit juist in de rock, grunge & metal. Ik zie persoonlijk niet veel verschil in het type muziek. Ik denk dat je hardstyle het best kunt vergelijken met Glam Rock. Voor de mensen die weten wat het is. Daar zijn ook bepaalde dingen heel kenmerkend en voor een buitenstaander klinken al die bands hetzelfde. De veel te hoge kopstem van de zanger, cheesy synths in samenwerking met laffe drumpartijen om de solo van de gitarist naar voren te laten komen. etc.
Ook in de 'Rock' heb je hard(ere) stijlen. Grappig genoeg heb je ook speedcore, hardcore metal dat zo naadloos over zou kunnen gaan in een digitale hardcore track. Zijn net zo eentonig (nogmaals voor de leek).
Terug naar het gebruik van truukjes, hoe meer truukjes (en hergebruik) hoe meer en makkelijker mensen de stijl een plaats kunnen geven. Herkenbaarheid is een van de belangrijkste factoren van commerciele muziek. De opmerking, "dit klinkt wel lekker" heeft vaak te maken met of de luisteraar het muziek stuk snel een plaats kan geven.
Dus geluid produceren op basis van wat het publiek wil horen = commercieel. De purist wil zich hier alleen van distantieren en is opzoek naar kwaliteit en innovatie. Echter is dit ook in de rock voor de gemiddelde muziek liefhebber een overkill aan niet te plaatsen prikkels. Neem bijvoorbeeld Dream Theater, een band met genie-en. Maar ik hoef het in mijn vriendenkring niet op te zetten.
Wat ik heb ontdekt in hardstyle is vergelijkbaar met bands als limp bizkit of korn. Je weet dat het ergens naartoe bouwt je weet dat die klap gaat komen... je bereidt je voor, break BAM BAM BAM BAM BAM. Tuurlijk is het ene inleidings leadje wat meer hiep hoi dan de ander. Het gaat hier niet om swing maar meer om een lekker scat. Overigens vindt swing in mijn mening plaats tussen de hele maten: Kick, poem pi doem doem... cha tik, Kick... en dat past er gewoon niet tussen als je een BPM hebt van Kick ... , Kick ... , Kick ... , kick kick kick.
Het klopt dat je voor deze muziek vrijwel totaal geen ritme gevoel hoeft te hebben om er op te dansen. Omdat je de maat niet hoeft te anticiperen zoals in Hip hop of Funk.
Wat IQ betreft... in ieder geval vroeger

... bij mij op school (havo/vwo) had je vrijwel twee kampen alto's(Rockers, metalheads, grungers) en Housers (Trancers en gabbers). De verdeling was toen ongeveer 55% - 35%. Dan misschien 10% Hip hop, R&B, Swing beat.
Ik denk dat het voornamelijk is hoe serieus je jezelf neemt als producer. Of je nu een puistenkop bent achter een PC'tje met FL of een studio hebt van 150k.
Als je het leuk vindt om muziek en geluid te maken dan wil je toch uiteindelijk je eigen handtekening hebben dus moet je wel iets anders maken. Het is zit hem alleen in de details, als jij weigert aanspraak te doen op het referentiekader van de luisteraar dan zal je publiek enkel bestaan uit de puristen de altijd wat aan te merken hebben en eigenlijk niet gewoon lekker even van een track kunnen genieten.
