Mja, 't is maar hoe je het bekijkt. Het heeft wellicht ook te maken met nostalgie naar nooit bestaande tijden. Waar jan en alleman muzikant was en waar, na een dag hard labeur, een boerezoon op de fluit begon te spelen in de lokale bruine kroeg, waarna het hele dorp al accordeonspelend, al doedelzakkend en al tafeltapdansend kwam invallen...
Ik snap jouw invalshoek wel, maar voor mij is een muzikant in de eerste plaats gewoon iemand die muziek maakt. En kijk ik dan neer op iemand die het enkel en alleen voor het geld doet, die het muzikaal talent en charisma heeft van een hangbuikzwijn heeft en die eigenlijk niet eens graag muziek maakt? Dat niet direct, ik begrijp zo iemand ook wel, maar als muzikant voel ik voor zo'n mensen toch minder sympathie dan voor wat jij een echte muzikant zou noemen en ik zal dan ook niet snel fan worden van zo iemand. Maar dat is dan ook maar één extremum van het muzikale spectrum. Er zijn ook nog allemaal vormen tussen wat jij echte muzikanten zou noemen en de hardcore kapitalisten die muziek enkel als een bron van geld en/of aanzien beschouwen. Neem nu een gitarist die doodgraag flamenco speelt, maar geen echte fan is van pop muziek. Als deze man nu in de liveband van Lady Gaga gaat spelen, is hij dan automatisch een hardcore evil kapitalist en bijgevolg geen muzikant? Doet dit iets af aan het feit dat hij met zeer veel liefde en voor eenieder die het horen wilt flamenco speelt? Ik dacht het niet. En deze analogie valt naar duizenden andere personen door te trekken. Moet zo iemand dan maar 40 uur per week aan de lopende band frets gaan installeren op gitaren om in zijn levensonderhoud te voorzien, want enkel dan is hij een échte muzikant? En is hij dan wel een echte gitaarbouwer? Of eerder een kapitalistisch zwijn, want hij maakt niet graag gitaren. Hij doet het immers enkel voor het geld... M.a.w. waar trek je de lijn? Kapitalisme is niet het perfecte systeem, maar het werkt wel ok en het ligt dichter bij de zogenaamde natuur van de mens. Ongeveer alle communistische en socialistische regimes gaan uiteindelijk toch weer op één of andere manier die kant op, omdat egoïsme (niet alleen de drang naar geld, maar bv. ook de zoektocht naar status of het nut dat je haalt uit het stellen van goede daden of het vermijden van slechte reacties van anderen) de grootste drijfveer blijft voor alle mensen en dieren.
Ook in vroegere tijden waren er trouwens al "kapitalistische" muzikanten. De luitspelers die de hoge gasten aan het hof moesten entertainen, componisten die onder het patronaat van een rijke edelman lofhymnes schreven, het orkest voor een groot bal... In de hoogtijden van de pianobars verdienden componisten/uitgevers ook grof geld met partituren voor in de saloons en voor thuis. Het is van alle tijden. Alleen keek er toen niemand neer op hen als ze met de vruchten van hun "arbeid" ook af en toe een brood wouden kopen.
Hoewel ik jouw visie wel kan volgen, zou ik zelf toch kiezen voor een meer gematigde kijk. De wereld zit nu eenmaal niet zo eenvoudig in mekaar en alles gratis is een utopie.
