PabloDeMode
Spank!
Bedankt nogmaals voor de reacties en de serieuze meningen. Opzich is inderdaad een goed moment om over na te denken.
Op een gegeven moment werd er iets te veel.
Mijn moeder vond in haar jeugd erg leuk om te tekenen en deed allerlei cursussen. Zij wilde ooit een tentoonstelling organiseren, gewoon voor de lol en de erkenning. Mijn zus en ik volgden ook cursussen. We hadden tientallen schilderijen. Uiteindelijk besloot onze lerares met veel moeite en aankondigingen een tentoonstelling te organiseren. Rond 1986 (ik was 12) was de aanpak van zulke cursussen heel anders dan nu: heel traditioneel en geluksmakende producten (graag dat nieuw word zo laten). Alléén ik had toestemming om een schilderij te laten zien, de rest bleef zitten. Niet erg maar toch...
Later was de tijd veranderd en interesse was voorbij gegaan. Mijn moeder is met pensioen nu en maakt ze weer schilderijen. Ze plaatst deze overal thuis in de woonkamer. De schilderijen vertonen precies hoe zij is. Als er bezoekers komen kunnen ze zien en iets van zeggen (of niet) maar ongemerkt blijven ze niet.
Kort geleden ging ik naar een loopbaancoach en therapeut. Zij heeft in haar kamer als "opvallende" een schilderij dat zij zelf heeft gemaakt, een groep danseressen. Elke sessie kwam ik binnen en had deze kunnen bewonderen.
Met muziek is het een andere kwestie: om een geluid te isoleren van de realiteit en aandacht aan besteden is een andere ervaring. Een schilderij zie je min of meer in een oogopslag, muziek zou je minstens drie minuten horen. Eigen nummers in een loop draaien lijkt me wat irritant. Waarom dus forceren?
Op een gegeven moment werd er iets te veel.
Mijn moeder vond in haar jeugd erg leuk om te tekenen en deed allerlei cursussen. Zij wilde ooit een tentoonstelling organiseren, gewoon voor de lol en de erkenning. Mijn zus en ik volgden ook cursussen. We hadden tientallen schilderijen. Uiteindelijk besloot onze lerares met veel moeite en aankondigingen een tentoonstelling te organiseren. Rond 1986 (ik was 12) was de aanpak van zulke cursussen heel anders dan nu: heel traditioneel en geluksmakende producten (graag dat nieuw word zo laten). Alléén ik had toestemming om een schilderij te laten zien, de rest bleef zitten. Niet erg maar toch...
Later was de tijd veranderd en interesse was voorbij gegaan. Mijn moeder is met pensioen nu en maakt ze weer schilderijen. Ze plaatst deze overal thuis in de woonkamer. De schilderijen vertonen precies hoe zij is. Als er bezoekers komen kunnen ze zien en iets van zeggen (of niet) maar ongemerkt blijven ze niet.
Kort geleden ging ik naar een loopbaancoach en therapeut. Zij heeft in haar kamer als "opvallende" een schilderij dat zij zelf heeft gemaakt, een groep danseressen. Elke sessie kwam ik binnen en had deze kunnen bewonderen.
Met muziek is het een andere kwestie: om een geluid te isoleren van de realiteit en aandacht aan besteden is een andere ervaring. Een schilderij zie je min of meer in een oogopslag, muziek zou je minstens drie minuten horen. Eigen nummers in een loop draaien lijkt me wat irritant. Waarom dus forceren?

En Pablo, ga eens snel lekkere (Italo) Tracks maken
Ik ben fan van je hoor!! Hop aan t werk.....
