Danny
DAW-less puzzelaar °1967
Het succes van de DX7 is grotendeels te wijden aan de tijd waarin het instrument verscheen. Toenmalig waren de vlaggeschepen 8 stemmen of zelfs minder (Jupiter 8, Elka Synthex, Yamaha CS70M (6 stemmen), ... ) Voorts had analoge synthese toch haar sonische beperkingen. En de gemiddelde prijs voor een JP of andere knaller lag tussen de 8000 en 10000 EUR.
En dan kwam plots Yamaha met de DX7: niet 8 stemmen, maar 16. Aanslaggevoelig en aftertouch. Een naar toenmalige maatstaven uitgebreid geheugen en sonische mogelijkheden die tot dan toe enkel met enorm dure modulars te verkrijgen waren of systemen zoals de Synclavier. Neem daarbij dan nog dat juist op dat moment MIDI als standaard bestempeld werd en de DX7 met dit protocol werd uitgerust ... en je moet er 'slechts' 2500 EUR voor te betalen ... dan HEB je gewoonweg een winnaar. Dat de interface veel minder gebruikersvriendelijk was en dat de synthese erg ontoegankelijk, werd er graag bijgenomen. Deze nadelen heeft trouwens geleidt tot het fenomeen 'Soundprogrammer'.
Revolutionair was hij niet op zich. FM bestond inderdaad al veel langer; eerst in de modulaire systemen, daarna ook in Synclavier en anderen. De GS1/2 en CE waren zelfs binnen Yamaha al eerder met FM uitgerust, alhoewel dat dit meer als presets beschouwd moeten worden. Maar gewoon de mogelijkheden, sonisch pallet en juiste timing hebben bijgedragen tot het algemeen succes van de DX7.
En of ie nou het best verkocht is of dat dat eerder de M1 is, het is en blijft een instrument dat tot vandaag de dag nog dikwijls ingezet word (meer dan 20 jaar na het uitkomen er van)
?
