Monofonisch - wat nu?

Het gebruik van kant en klare oscillatoren is nu juist niet mijn bedoeling.

Je kunt op verschillende manieren experimenteren. Rechtstreeks met geluid en klanken, met een samenspel van modules die deze produceren. Dat is wat nu de insteek is, als ik je goed begrijp? Een andere vorm van experimenteren is de progressie van tonen over tijd, bijvoorbeeld generatief. De aandacht is dan niet zo gericht op timbre, maar krijg je bijvoorbeeld wel een melodielijn die ook interessant is. Muzikaal gezien misschien nog wel meer dan slechts het genereren van klankkleuren.

De klankkleur voor zoiets is dus minder belangrijk. Even naar het extreme (maar wellicht bestaat het in Eurorack?), een divide-down constructie in een module die je bijna volledige polyfonie geeft, de begrenzing lijkt me dan slechts het aantal ingangen op de module om verschillende noten tegelijkertijd te kunnen afvuren. De geluiden kun je verder nog wat opleuken met andere modules in een rack, om toch wat variatie in klankkleur te krijgen.
 
De muzikale richting met melodieën, ritmes, e.d. wil ik niet op. Ten eerste niet omdat ik daar geen talent voor denk te hebben, en ten tweede niet omdat omdat er al onnoemelijk veel op het gebied van automatische compositie onderzocht en ook al uitgevoerd is. En nu met de opkomst van AI is het hek helemaal van de dam. Daar valt voor een gewone sterveling geen eer meer aan te behalen. Ik concentreer mij dan liever op zoiets obscuurs als analoge computers. Die dingen gelden als zwaar achterhaald met als gevolg dat je geen intellectuele topsport hoeft te beoefenen om op dat gebied met iets origineels bezig te zijn.

Je laatste idee zou wellicht een vorm van polyfonie op eurorack mogelijk maken. Enige punt is wel dat ik de rijkdom van de klank bij die frequentie verschuiving wil behouden. Of dat kan weet ik niet.
 
Euh nou nee. De Syntrx II kan niet eens in de schaduw staan qua mogelijkheden per voice vergeleken met de Moog One. 3 VCO, 4 LFO's, 3 loopable envelope generators, 2 parallel of seriëel schakelbare multimode 1-4 pole filters, onbeperkte mod matrix met tig wiskundige formules, fm, pwm, ring mod, mixbare pink/white/red noise, 3 random generators, veel uitgebreidere wave shaping en dan vergeet ik waarschijnlijk nog de helft. Per voice dus.

Ja zo kun je er tegenaan kijken.
De syntrx is een simpel ding natuurlijk en de One een geavanceerd beest.
Maar ik heb het puur over de routing mogelijkheden van vco, vcf, vca, etc.
Die zijn in een modular het meest flexibel. Alles is er mogelijk.
Een Moog One hoe geavanceerd ook is niet modular.

Ik ruil mijn syntrx graag in hoor voor een Moog One.

Ik las ook iets dat je op de one veel keuzes uit envelope curves hebt en dat die key zijn als vintage tones wil maken.
Dat sluit aan op de envelop discussie waar we het eerder over hadden.
 
Ja, maar het ging niet over modular maar over mono vs polysynths. Dan denk ik aan een Minimoog, Pro-One, Moog Prodigy etc. Uiteraard kan op een modular in theorie altijd meer, al is het maar omdat je onbeperkt functionaliteit toe kunt blijven voegen met nieuwe modules en inderdaad iedere routing kunt kiezen die je wil.
 
Misschien ontgaat me iets maar alle geluidsbronnen zijn toch mono van nature en alleen door ze qua panning verschillend te plaatsen in het stereobeeld geeft het toch de illusie dat er stereo is?
Een stereomodule is volgens mij niets anders dan kanaalscheiding vanaf de bron maar de bron is altijd mono.
Je hebt wel van die duidelijke stereo effecten zoals een trein die langsrijdt en die je dan van links naar rechts door je monitoren hoort gaan bijv maar dan nog is de geluidsbron mono en omdat je met 2 mics op verschillende posities staat krijg je het stereo effect, eigenlijk een faseverschil.

In ieder geval is voor mij nooit helemaal duidelijk geworden waarom sommige synths of modules stereo zijn want dan moet je ze in 2 ingangen in je interface stoppen en dan ga je toch daarna weer pannen voor je mix met de andere instrumenten.
Volgens mij is het enige verschil dat of de scheiding begint vooraf in de synth of module en anders achteraf in de mix en ik heb een beetje het idee dat een eurorack module in stereo eigenlijk een dure manier is van de fabrikant om te zeggen "wij doen de scheiding wel voor je en daar betaal je voor" :D
Is dit te simpel gedacht of is er meer aan de hand?
 
Ja @Nap ok.
Als ik alleen over mono's praat vind ik dat die vaak ondergewaardeerd zijn.
Toch kun je er hele tracks mee maken en ook vind ik ze beter om sounddesign en synthese op te leren.
 
Simpelste oplossing is dus om polyfonie met Faust te doen, en de modular voor meer experimenteel werk te houden.
 
Ja @Nap ok.
Als ik alleen over mono's praat vind ik dat die vaak ondergewaardeerd zijn.
Toch kun je er hele tracks mee maken en ook vind ik ze beter om sounddesign en synthese op te leren.
Mono's hebben zeker hun plaats, vooral als ze dingen doen die op een poly niet zomaar gaan, zoals parafonie (verschillende noten per VCO maar wel gedeelde filter en envelopes). En soms klinken ze 'dikker' omdat ze met minder meer moeten doen. Verder zie ik een mono als een poly met maar 1 voice of een poly als een mono met meerdere voices, qua architectuur zijn ze meestal niet wezenlijk anders dus ik zie ook niet zo waarom het ene beter dan het andere zou zijn vanuit sounddesign of educatief oogpunt.
 
Laatst gewijzigd:
Back
Top