Een einde wat geen einde is...

[Harry S.]

De jaren 1965-1975 vormen een revolutionaire periode binnen de popmuziek waarin veel nieuwe dingen werden uitgeprobeerd en nieuwe muziekstromingen hun oorsprong vonden. Dat maakt die periode ook nu nog zo interessant.

Voor historici. Maar dat bv studiorecording in die tijd een sprong maakte is toch nu volstrekt irrelevant, tenzij je retromuziek wilt maken. En waarom dan precies deze periode? Wat @Nap al zei, vergelijkbare innovaties en nieuwe muziekstromingen zijn van alle tijden

Wie hier met dergelijk drogredenen en stroman-argumentaties komt aanzetten weet simpelweg niet waar die het over heeft.

Nice way to end a discussion

 

[Grumble]

Net als dat Gen <letter> gezeik.

Daar doen BOOMERS niet aan

 

[Grumble]

Duss...

 

[Nap]

Let op jongens, de generatie die tot hun 30ste kon studeren, met 1 salaris een huis kon kopen en op hun 50ste met pensioen mocht gaat ons iets vertellen over discipline en hard werken.

 

[Bahamut]

De eindes van muziek stukken van Bach, Beethoven en Mozart waren meestal ook niet veel soeps, toch kwamen ze er mee weg op een of andere manier.

Uh, misschien is dat waar, met de nadruk op meestal, want ze hebben ook geweldige eindes gecomponeerd.

Het slot is vaak een van de belangrijkste momenten zo niet het belangrijkste moment in veel van mijn favoriete klassieke muziek.
In sommige stukken werkt de muziek als het ware volledig toe naar het einde, de apotheose.
En wat op MTV gedraaid wordt, tja, da's niet te vergelijken natuurlijk...

 

[phochos]

Sommige stukken van de meester, Klaus Schulze, waren ook zonder einde, als hij ze niet 15 minuten maar 150 minuten had gemaakt, was er waarschijnlijk nog geen einde aan.

 

[rvanommen]

Fuck the fade-out
Dit is hoe het hoort

 

[Nap]

Een vriend van mij, die inmiddels is overleden, ergerde zich in de jaren 90 al kapot aan nummers die uitfaden in plaats van een 'echt einde' hebben. Ik moet ook wel zeggen dat ik een voorkeur heb voor een 'echt einde', maar er zijn ook best wat favoriete liedjes die toch met een fade-out eindigen. Dat wordt weer wakker liggen.

 

[demian]

Uh, misschien is dat waar, met de nadruk op meestal, want ze hebben ook geweldige eindes gecomponeerd.

Het slot is vaak een van de belangrijkste momenten zo niet het belangrijkste moment in veel van mijn favoriete klassieke muziek.
In sommige stukken werkt de muziek als het ware volledig toe naar het einde, de apotheose.
En wat op MTV gedraaid wordt, tja, da's niet te vergelijken natuurlijk...

Het einde als een climax of naar totale kalmte juist, zo heb ik het ook graag. Komt inderdaad veel voor in klassieke muziek.

Zoals jij het omschrijft neem je de opbouw naar het einde mee in wat jij noemt het einde.

Als muziek duidelijk zo'n opbouw naar het einde heeft dan is het een meer compleet muziekstuk dan wanneer dat mist.

Ik ben zelf van mening dat dat meer voorkomt bij de wat dramatischer muziek, dan bij het gemiddelde kamerorkest muziekje.

De 3 componisten die ik noemde hebben veel werken waarbij de muziek ergens gewoon ineens stopt. Veel gezaag en dan hup klaar zeg maar, standaard einde er achter aan met akkoord hoog en dan zelfde akkoord laag, nog wat pauken en eventueel cymbalen er bij en hup einde. (Beethoven doet dit veel)

Bij Bach en Mozart is het wat minder pompeus maar je hoort vaak dezelfde truukjes op het einde.

 

[krautrock1958]

Zo kan 't ook natuurlijk;

 

[debob]

De jaren 1965-1975 vormen een revolutionaire periode binnen de popmuziek waarin veel nieuwe dingen werden uitgeprobeerd en nieuwe muziekstromingen hun oorsprong vonden. Dat maakt die periode ook nu nog zo interessant. Met oude mannen met een vastgeroeste smaak of met een obsessief toepassen van het decennium als tijdindeling heeft dat niets uitstaande. Ook beweert hier niemand dat binnen de periode 1965-1975 enkel goede muziek gemaakt werd of dat toen alle muziek hetzelfde was. Dat was juist niet het geval! Verder hoef je die periode ook niet zelf bewust meegemaakt te hebben om er vanuit (zelf)studie en het terugluisteren van de muziek uit die tijd veel waardering voor te kunnen opbrengen. Wie hier met dergelijk drogredenen en stroman-argumentaties komt aanzetten weet simpelweg niet waar die het over heeft.

Voor en na deze periode zijn er ook revolutionaire dingen gedaan op muziekgebied, het is van alle tijden. Begrijp niet zo goed wat deze periode nu precies zo revolutionair maakt tov de rest van de afgelopen 2000 jaar.

 

[Exoterrestrial]

Let op jongens, de generatie die tot hun 30ste kon studeren, met 1 salaris een huis kon kopen en op hun 50ste met pensioen mocht gaat ons iets vertellen over discipline en hard werken.

We Rule! Suckers!

Cheers,
Exo.

 

[Hilltree]

We Rule Suckers!

Ehhh exo , je moet er een komma tussen zetten .
Nu staat er iets wat je net niet wil

 

[Bahamut]

De 3 componisten die ik noemde hebben veel werken waarbij de muziek ergens gewoon ineens stopt. Veel gezaag en dan hup klaar zeg maar, standaard einde er achter aan met akkoord hoog en dan zelfde akkoord laag, nog wat pauken en eventueel cymbalen er bij en hup einde. (Beethoven doet dit veel)

Bij Bach en Mozart is het wat minder pompeus maar je hoort vaak dezelfde truukjes op het einde.

Ja, helemaal aan het einde doen ze vaak dezelfde soort trucjes. Is wel effectief meestal, maar niet zo origineel.
De opbouw ernaar toe, de slotfase zeg maar, kan wel echt grandioos zijn bij Beethoven. Mooi voorbeeld vind ik het eerste deel van de 3e (Eroica).
Maar ok, beetje off topic allemaal. Kan beter iemand een thread beginnen met "je favoriete eindes" ofzo. Ik heb een flinke lijst.

 

[Exoterrestrial]

Ehhh exo , je moet er een komma tussen zetten .
Nu staat er iets wat je net niet wil

Oef! Nog net op tijd gelukt!

Cheers,
Exo.

 

[Grumble]

Als je echte eindes wil horen moet je de liedjes van het Eurovisie songfestival beluisteren

 

[Nicolas 2000]

Ik ga er spontaan in een pose van staan.

 

[ProgHead]

Nog meer dooddoeners en drogredenen. Niet voor niets heb ik begin dit jaar onderstaande tegeltjeswijsheid uitgeprint, gelamineerd en duidelijk zichtbaar boven mijn computer geplaatst:

https://www.pinterest.com/pin/pick-your-battles-you-dont-have-to-show-up-to-every-argument-youre-invited-to-mandy-hale-wwwmelissaferraricomau--508977195360797265/

Wie het vermogen mist de popgeschiedenis van een afstandje te bezien en te signaleren wanneer er veel gebeurde (zoals bij de opkomst van de Rock&Roll, en later bij de Punk & New Wave en daarna bij de House en Rap) en wanneer er in de popmuziek (over het geheel genomen) juist minder gebeurde weet simpelweg niet waar die het over heeft. Welke perioden eruit springen kun je ook vaststellen door de muziek van voor en na zo'n periode te vergelijken. De eigen smaak of de periode waarin men zelf muzikaal opgroeide is bij een dergelijke vergelijking irrelevant. De jaren 1965-1975 waren voor de popmuziek revolutionair. Maar wie dat niet wil zien moet dat dan zelf maar weten. Zinloos dus om in deze non-discussie nog meer tijd en energie in te steken. Deze hele discussie is hier bovendien zwaar off topic.

 

[Nap]

Jij begint erover dat het in de jaren 80 allemaal wel zo'n beetje voorbij was, maar nu mogen punk, new wave, rap en house ineens wél meedoen

 

[rvanommen]

Deze draad heeft een goede outro nodig...misschien even een kleine, rustige, maar wel een beetje cliche, een fade-out toevoegen aan... ... ... ...