Je hebt gelijk. Maar ik kon hem de eerste keer van de ontmoeting niet . Zo heb ik het wel bij meer `wannabe` grootheden uit Hilversum mee gemaakt dat ze de pest er in hadden dat ze niet onmiddelijk herkend werden / worden. En dat laten ze je dan terecht merken. Hij kan vebazingwekkend goed spelen. Het was op een van de eerste avonden van wat later Interface is gaan heten in Rotterdam (Shiva) Amsteram.
hoezo zou dat terecht zijn? ik denk dat ik 95% van de artiesten die ik toch vaak luister of zelfs meerdere keren live heb gezien niet zou herkennen(of dit moet net na hun optreden zijn).. hoe goed ze ook mogen spelen uiteindelijk onthou je de band/bedrijf naam en zijn de veel leden "vervangbaar" of hebben gewoon een niet memorabel gezicht
Dat lijkt me ook. Zelf kan ik er goed mee om gaan hoewel ik eigenlijk niks ben als het gaat om iets er mee te kunnen vedienen. Maar ik vind het best leuk om herkend te worden. Zoals van de week. Ik probeer dan m`n uiterste best te doen om niet `norsig` over te komen zeker als ik de ander ben vergeten of niet direct herken. Vanavond schreef ik mijn via -FB > Google blog- weer vol met dit onderwerp. Ik heb echte wannebees gekend maar dat vind ik zielig al dat copieer gedrag. Stiekum wens ik ook een te zijn. Hoe dubbel.
Drop daar maar een GBU-57 MOP op.
Tijdens een muziekquiz in een cafe zei een teamlid tegen een concurrent dat hij op rinus gerritsen leek. Dat was dus rinus gerritsen...
Precies, het is je goed recht om iemand niet te herkennen. Als ik bekend zou zijn en niet herkend zou worden zou ik dat denk ik alleen leuk vinden. die (sterstruck) drempel is dan weg, dus ben je gewoon mens. Zegt denk ik wel wat over iemand als ze narrig worden als ze niet herkend worden. je stront stinkt net zo erg hoor!
