Nieuwe Boards of Canada incoming?

Ik heb de plaat maar eens beluisterd. Ik heb waarschijnlijk nog wat meer luisterbeurten nodig maar mijn eerste impressie is: mijn minst favoriete BoC plaat. Ze waren al geen ritmische kunstenaars maar de beats zijn nu wel heel erg saai en voorspelbaar geworden. BoC moest het toch altijd meer hebben van de dromerige melodieën en het gevoel van vergane glorie. Nu voelt het alsof ze zelf vergane glorie geworden zijn. Niet dat ik op zoek ben naar extreme vernieuwing maar ze hebben het allemaal al eens eerder en vele malen beter gedaan.
De ritmisch verknipte vocalen her en der vind ik geinig maar onopmerkelijk. En wat ik vooral niet hoor dit keer, maar wel erg waardeer in hun muziek is het sinistere gvoel van dreiging, de ingehouden spanning. Die is in geen velden of wegen te bekennen, wat mij betreft.
Er zijn wel lichtpuntjes: in Age of Capricorn, Somewhere Right Now in the Future, Memory Death en I Saw Through Platonia hoor ik wel wat terug van de BoC waar ik van houd. En bij Arena Americanada heb ik wel een paar keer op de repeat knop gedrukt.
Maar toch fijn dat er weer een plaat is van ze. Leuk om te zien hoe ze nog steeds viral kunnen gaan en het is stukken leuker dan de meeste meuk die ik tegenwoordig hoor. Maar goed, ik ben bijna 53 en wordt door mijn collega's al weggezet als 'boomer' dus so be it.
 
Ik heb de plaat maar eens beluisterd. Ik heb waarschijnlijk nog wat meer luisterbeurten nodig maar mijn eerste impressie is: mijn minst favoriete BoC plaat. Ze waren al geen ritmische kunstenaars maar de beats zijn nu wel heel erg saai en voorspelbaar geworden. BoC moest het toch altijd meer hebben van de dromerige melodieën en het gevoel van vergane glorie. Nu voelt het alsof ze zelf vergane glorie geworden zijn. Niet dat ik op zoek ben naar extreme vernieuwing maar ze hebben het allemaal al eens eerder en vele malen beter gedaan.
De ritmisch verknipte vocalen her en der vind ik geinig maar onopmerkelijk. En wat ik vooral niet hoor dit keer, maar wel erg waardeer in hun muziek is het sinistere gvoel van dreiging, de ingehouden spanning. Die is in geen velden of wegen te bekennen, wat mij betreft.
Er zijn wel lichtpuntjes: in Age of Capricorn, Somewhere Right Now in the Future, Memory Death en I Saw Through Platonia hoor ik wel wat terug van de BoC waar ik van houd. En bij Arena Americanada heb ik wel een paar keer op de repeat knop gedrukt.
Maar toch fijn dat er weer een plaat is van ze. Leuk om te zien hoe ze nog steeds viral kunnen gaan en het is stukken leuker dan de meeste meuk die ik tegenwoordig hoor. Maar goed, ik ben bijna 53 en wordt door mijn collega's al weggezet als 'boomer' dus so be it.
Beschouw mij dan ook maar als boomer , ik nader de 49
Je had het niet beter kunnen uitleggen , dat is ook exact mijn impressie van "INferno "
 
IMG_2436.jpeg
 
Hoewel ik de kritiek van sommige recensies wel enigszins kan plaatsen kan ik tot nu toe zelf wel van dit album genieten. Het klinkt weer wat warmer dan Tomorrow's Harvest, maar op die plaat was misschien meer ontwikkeling van hun stijl te vinden. Op Inferno wordt hier en daar wel heeeel erg letterlijk teruggegrepen op hun oude werk, al geven ze er meestal nog een frisse twist aan waardoor het zich tot iets 'nieuws' ontwikkelt. Ook mocht er naar mijn smaak soms iets minder tekst en letterlijkheid in zitten. Maar bijvoorbeeld op Father And Son vind ik de dialoog dan weer vet gedaan.
En ik hoor ook sounds en details die ik nog niet eerder van BOC gehoord had zoals de new wave-achtige gitaren, wat meer esoterische klanken, de vocal processing, dingen als zo'n koortje in Age Of Capricorn en songs zoals Into the magic land. Ik ervaar persoonlijk ook zeker de dreiging en bleakness wel in bijvoorbeeld Prophecy At 1420 MHz, Hydrogen Helium Lithium Leviathan en Blood In The Labyrinth, zij het meer in-your-face en minder onderhuids abstract dan op bijvoorbeeld Geogaddi.
De wat bredere en meer heldere mix/master vond ik niet verkeerd op de koptelefoon, klinkt cinematisch, hoewel ik zeker ook van het gruizige vroege werk hou.
Al met al genoeg om voorlopig te blijven luisteren. Dat het 30 jaar geleden gemaakt had kunnen worden is voor mij geen criterium, goede muziek is goede muziek.
 
Zodan, gisteren de elpee binnengekregen en gisterenavond met 2 Westmalle Triple en een rokertje geluisterd. 2 nummers spraken mij niet echt aan. Weet ff geen namen. maar overal aangenaam verast. Tot over +10 jaar
 
Na een volle week elke dag integraal luisteren.. kan ik wel zeggen dat ik hoteldebotel op deze plaat ben. Ik blijf van de ene verbazing in de andere vallen. Ik sta er ook versteld van hoe psychedelisch de muziek mij overkomt. Veel meer dan ik voorheen bij hen had. Daarnaast zitten er verspreid over de liedjes momenten waarbij ik tranen in mijn ogen blijf krijgen, bijna genant. Sowieso roept het een heel spectrum aan bijzondere gevoelens op, van ontroerend, langs bliss tot extatisch. Ik had eerder in deze draad al mijn nostalgische interpretatie van hun muziek uiteengezet. Bij deze plaat gaat dat andermaal over de top en word ik meegesleurd naar bestaande en imaginaire fasen uit mijn verleden, muzikaal of anderszins.

Ik blijf nog wel even luisteren. En genieten.
 
Zo, kom ik nog eens aankakken.

Ik zet hun nieuwe album iig regelmatig op, dus denk dat ik hem wel goed vind ;). Inderdaad niet al te verrassend maar wel leuke dingen wmb zoals in 'The Word Becomes Flesh' waar de woorden erg lekker op de beat zijn geplakt en deels met vocoder robot achtig zijn gemaakt, wat het voor mij in deze tijd van AI doet laten passen. Iets als het ontstaan van leven koppelen met robots. Op z'n minst lekker sci-fi!
 
Ik vind het wel een aardig album. Ik las ergens in de draad dat iemand het Hare Krishna nummer (Naraka) het absolute diepte vond. Die vind ik dan weer lekker; ik zing energiek mee tijdens hardlopen of op de fiets. You retreat in time and space is wel een nummer (het enige van de plaat) dat op m’n lachspieren werkt.
 
En even iets rechtzetten over Age of Capricorn: hij zegt niet “U, uh, M-A-B-U-S” - Apple Music en Genius beweren dat - hij zegt gewoon “You are marvelous”. Dat nummer had van mij episch uitgebouwd mogen worden overigens, maar zoals ie nu is, is ie ook goed.
 
Voor mij is Inferno de plaat van het jaar. Maar ik ben dan ook obsessief fan, al jaren. Ik heb hier naar uitgekeken en de aanloop naar de release was fantastisch. Minder spannend dan TH maar gewoon tof. Direct, beetje teasen, overduidelijk: er is een plaat.

Ik denk als je de "lore" van BoC een beetje kent en de thema's die ze aansnijden, dat je Inferno wel kunt waarderen. Ik luister m als een totaalervaring, hoewel er tracks zijn die er wel uitspringen. Ik denk dat er een goeie kadans in het album zit, de pacing is echt heel goed.

Wat me vooral opviel is dat deze meer in your face is met de thema's: Geogaddi had een onderhuidse dreiging, Tomorrow's Harvest was voor mij de depressie na de totale instorting van de natuur en Inferno komt, met de bizar hete zomer die we nu hebben en de knettergekke geopolitieke situatie en het totale No Future beeld wat ik krijg, als een mokerslag aan voor mij. Totale apocalyps. De timing kon niet beter.

De broeders hebben ook altijd al thema's zoals cults, religie, wetenschap, nostalgie, media, en klein persoonlijk leed gebruikt. Dat hoor ik goed terug in deze plaat.

Qua sound design is deze plaat wat meer digitaal klinkend vind ik. Het zou me niks verbazen als Inferno meer In The Box is gemaakt. het is nog BoC, maar strakker, moderner, en toch warm. De gitaar en wave invloeden vind ik echt fantastisch. Ik kan me wel vinden in de kritiek op de drums, die zijn altijd vrij basic 90s hip-hop geweest, hoewel er ook tracks zijn met betere percussie en als dat samengaat met goed gechopte vocals kan eht wel weer magisch zijn.

Nogmaals: obsessieve fan hier. Compleet van het padje als t op BoC aankomt.
 
Back
Top