WaveGuide7
Gedeactiveerd account
- Lid sinds
- 12 november 2009
- Berichten
- 1.152
Over de functie van wetenschap in de (audio-) kunst. Jullie draaien de zaak naar mijn gevoel teveel om. Het uitgangspunt is niet dat de resulterende klank alleen maar zou deugen als die wetenschappelijk "verantwoord" is. Juist in situaties waarin je iets anders te horen krijgt dan je verwachttte en met dat resultaat NIET gelukkig bent, komen de vragen: waarom klinkt dit zo beroerd? Wat moet ik doen om het effect dat ik graag zou horen te realiseren? Het is net als een schuifdeur die klemt: je rukt eraan, je duwt ertegen, je schopt nog eens en als dat allemaal niet helpt, dan zeg je: "dan in vredesnaam maar eens kijken en nadenken". Dat is zo'n punt waarop de wetenschap het podium betreedt.
Galm is typisch zo'n onderwerp waarbij eigenlijk alleen de wetenschappelijke analyse tot echt adembenemende, fraaie, maar soms ook heel onverwachte resultaten leidt, nieuwe inzichten geeft en extreem lastige vragen op een bevredigende manier beantwoordt en daarmee ook vaak direct de weg wijst naar effectieve algoritmen. Hoe complex het galmverschijnsel is, blijkt ook wel uit het feit dat je ook in digitale algoritmen, zoals het genoemde Feedback Delay Network, wel degelijk ook te maken krijgt met het verschijnsel "sweetspots" dat Sander noemt. Maar toch ook hier: de afhankelijkheid van sweetspots kan kleiner worden door niet alleen de keuze van het algoritme maar ook de wijze van implementatie, zoals al bleek uit de vergelijking van het 4-kanaals netwerk met het 16-kanaals: de laatste is bijna één lang-gerekte sweetspot. Werken met en nadenken over algoritmen doet je op een heel andere manier luisteren naar de galm in een akoestische ruimte. Neurologen kunnen soms veel opsteken van de architectuur van bepaalde meet- en regelnetwerken en beginnen dan te vermoeden dat het brein wel eens op een soortgelijke manier georganiseerd zou kunnen zijn. In die zin is de wetenschappelijke analyse vaak een geweldige inspiratiebron.
Dit nog even afgezien van het feit dat de wetenschap bovendien de absolute existentievoorwaarde is voor de audio-techniek in z'n geheel: wij bevinden ons, binnen dit forum, nu eenmaal in een sterk wetenschappelijk krachtveld. Het is dan niet verwonderlijk dat die wetenschap ook steeds weer in de discussie opduikt en niet zelden het laatste woord heeft, in die zin dat ALS je een bepaald effect nastreeft, DAN is die en die benadering of analyse gewoon FOUT en een andere gewoon GOED. De artistieke smaak of voorkeur vormt daarbij de conditie voor een bepaald wetenschappelijk volkomen EXACT antwoord.
Galm is typisch zo'n onderwerp waarbij eigenlijk alleen de wetenschappelijke analyse tot echt adembenemende, fraaie, maar soms ook heel onverwachte resultaten leidt, nieuwe inzichten geeft en extreem lastige vragen op een bevredigende manier beantwoordt en daarmee ook vaak direct de weg wijst naar effectieve algoritmen. Hoe complex het galmverschijnsel is, blijkt ook wel uit het feit dat je ook in digitale algoritmen, zoals het genoemde Feedback Delay Network, wel degelijk ook te maken krijgt met het verschijnsel "sweetspots" dat Sander noemt. Maar toch ook hier: de afhankelijkheid van sweetspots kan kleiner worden door niet alleen de keuze van het algoritme maar ook de wijze van implementatie, zoals al bleek uit de vergelijking van het 4-kanaals netwerk met het 16-kanaals: de laatste is bijna één lang-gerekte sweetspot. Werken met en nadenken over algoritmen doet je op een heel andere manier luisteren naar de galm in een akoestische ruimte. Neurologen kunnen soms veel opsteken van de architectuur van bepaalde meet- en regelnetwerken en beginnen dan te vermoeden dat het brein wel eens op een soortgelijke manier georganiseerd zou kunnen zijn. In die zin is de wetenschappelijke analyse vaak een geweldige inspiratiebron.
Dit nog even afgezien van het feit dat de wetenschap bovendien de absolute existentievoorwaarde is voor de audio-techniek in z'n geheel: wij bevinden ons, binnen dit forum, nu eenmaal in een sterk wetenschappelijk krachtveld. Het is dan niet verwonderlijk dat die wetenschap ook steeds weer in de discussie opduikt en niet zelden het laatste woord heeft, in die zin dat ALS je een bepaald effect nastreeft, DAN is die en die benadering of analyse gewoon FOUT en een andere gewoon GOED. De artistieke smaak of voorkeur vormt daarbij de conditie voor een bepaald wetenschappelijk volkomen EXACT antwoord.


kijk, het is niet alleen dat ik zeer nieuwsgierig ben of er met dit idee een resultaat uitkomt wat we kennen.. mss krijg je iets totaal anders, daar zou ik ook tevreden mee zijn.