fuse
Gepokt en gemazeld
- Lid sinds
- 7 juli 2001
- Berichten
- 18.831
Maandagochtend, de ellende begint weer.
Eerst met het opstaan en jezelf afvragen wat je in hemelsnaam zo vroeg op moet. Met veel moeite je ding doen om enigzins de nacht van je af te kunnen zetten en met gevaar voor eigen leven jezelf tegen je scheermes te werpen. Vervolgens het ochtenritueel voortzetten voor sommigen een sigaret en/of een ontbijt. En met halfopen ogen naar de TV staren om je af te vragen hoe vroeg die mensen wel niet op moesten om daar op tijd te zijn om over totaal maar dan ook totaal niets te ouwehoeren. Of nog erger ochtengymnastiek terwijl het voor jouw gevoel nog nacht is.
De kat te eten geven en erachter komen dat je eigenlijk te weinig brokjes hebt of in de schemering van de ochtend met een nerveuze hond op pad die altijd te lang blijft snuffelen bij steeds maar weer dezelfde paaltjes.
Gelukkig maar dat je zo vroeg op moet omdat je s'ochtends bij hetzien van een menselijk levend wezen al heel snel de neiging krijgt om die persoon bij een verkeerde opmerking al de nek te breken. Of zou het toch het gebrek aan caffeine zijn?
Toch maar even wakker worden in de auto. Op pad met nog veel meer van die idioten die op hetzelfde tijdstip besluiten op te staan om vervolgens op dezelfde weg gaan rijden om jouw te irriteren en op te houden. Of bij een aantal gevallen je adrealine peil even laten pieken door allerlei maneuvres waarvan je je afvraagd of die slaappil die ze die avond vantevoren hebben ingenomen uberhaupt al uitgewerkt is.
En hoezo zou je je eigen leven op het spel zetten om die ene miezerige minuut eerder op je werk te zijn? Degene die dit mij uitgelegd krijgt zal ongetwijfeld de advocaat van de duivel zijn.
Het is dan ook niet verwonderlijk als je elke dag heen en elke dag terug wel tenminste blikschade ziet of anders wel een file aan de andere kant omdat men het zo interessant vind welk onheil een andere onverlaat treft. Er niet bij nadenkend dat al die patsers in die veels te dure leasewagens er op azen om jouw van achteren te besluipen en met hun halogeen verlichting jouw proberen te verblinden en dan vervolgens de vangrail in te drukken. Maar......... het is altijd gezellig in de file want je staat nooit alleen. En altijd wel wat te zien. Mensen die nog niet aan het ontbijt waren toegekomen of nog lachwekkender het ochtendtoilet en de achteruitkijkspiegel voor iets heel anders gebruiken dan het orginele doel van zo'n ding.
En eindelijk van de hel van de snelweg achter je latend, en gelukkig met het feit dat je tank nog vol genoeg was en je niet moest tanken en erachter te komen dat de plastieken handschoentjes al weer op waren en je met je stinkende fikken je het bonnetje van de kassier(e) aanpakt en aangegapen door een kudde truckers je je afvraag hoe het komt dat de prijzen alweer omhoog zijn gegaan.
Je schrikt bijna wakker als er een groot voertuig voor je de weg op draait. Natuurlijk gebeurt het altijd net voor jouw. De hele weg redelijk kunnen opschieten (zo kwaad als het kon) en net op die laatste paar kilometers moet er weer zo'n boer voor je de weg op draaien. Tsja hij kan er ook niets aan doen dat hij door de overheid zoveel geplukt is de laatste paar jaren dat hij geen nieuwe trekker kan kopen die tenminste nog op de openbare weg boven de 50km uit komt. Dus met je tanden in je stuur en een rij ongeduldige harries (kort zoals het schijnt te horen) in je nek tuf je nog even verder als je eindelijk in het dorp arriveert. Nog te vroeg voor klaarovers dus dat valt weer mee. Maar na het ontwijken van brugpiepers is het toch een verademing om te merken dat er gelukkig nog een plekje op de parkeerplaats over is en je niet hoeft te hannesen om ergens die auto neer te zetten. Zoals in de grote stad waar iedereen een gevecht moet aangaan om een plekje te bemachtigen en je terrecht na een goede afloop jezelf op een Mars reep mag trakteren omdat het jouw gelukt is met precisiestuurkunst te fileparkeren op een plekje waar een smart net zou passen en je toch een net iets grote auto hebt dan zo'n gecastreerde middenklasser.
En als je dan op het kantoor binnen bent en je je nesteld op je stekkie met een lekkere bak pleur weet je weer. De maandagochtend is nu eindelijk begonnen.
Eerst met het opstaan en jezelf afvragen wat je in hemelsnaam zo vroeg op moet. Met veel moeite je ding doen om enigzins de nacht van je af te kunnen zetten en met gevaar voor eigen leven jezelf tegen je scheermes te werpen. Vervolgens het ochtenritueel voortzetten voor sommigen een sigaret en/of een ontbijt. En met halfopen ogen naar de TV staren om je af te vragen hoe vroeg die mensen wel niet op moesten om daar op tijd te zijn om over totaal maar dan ook totaal niets te ouwehoeren. Of nog erger ochtengymnastiek terwijl het voor jouw gevoel nog nacht is.
De kat te eten geven en erachter komen dat je eigenlijk te weinig brokjes hebt of in de schemering van de ochtend met een nerveuze hond op pad die altijd te lang blijft snuffelen bij steeds maar weer dezelfde paaltjes.
Gelukkig maar dat je zo vroeg op moet omdat je s'ochtends bij hetzien van een menselijk levend wezen al heel snel de neiging krijgt om die persoon bij een verkeerde opmerking al de nek te breken. Of zou het toch het gebrek aan caffeine zijn?
Toch maar even wakker worden in de auto. Op pad met nog veel meer van die idioten die op hetzelfde tijdstip besluiten op te staan om vervolgens op dezelfde weg gaan rijden om jouw te irriteren en op te houden. Of bij een aantal gevallen je adrealine peil even laten pieken door allerlei maneuvres waarvan je je afvraagd of die slaappil die ze die avond vantevoren hebben ingenomen uberhaupt al uitgewerkt is.
En hoezo zou je je eigen leven op het spel zetten om die ene miezerige minuut eerder op je werk te zijn? Degene die dit mij uitgelegd krijgt zal ongetwijfeld de advocaat van de duivel zijn.
Het is dan ook niet verwonderlijk als je elke dag heen en elke dag terug wel tenminste blikschade ziet of anders wel een file aan de andere kant omdat men het zo interessant vind welk onheil een andere onverlaat treft. Er niet bij nadenkend dat al die patsers in die veels te dure leasewagens er op azen om jouw van achteren te besluipen en met hun halogeen verlichting jouw proberen te verblinden en dan vervolgens de vangrail in te drukken. Maar......... het is altijd gezellig in de file want je staat nooit alleen. En altijd wel wat te zien. Mensen die nog niet aan het ontbijt waren toegekomen of nog lachwekkender het ochtendtoilet en de achteruitkijkspiegel voor iets heel anders gebruiken dan het orginele doel van zo'n ding.
En eindelijk van de hel van de snelweg achter je latend, en gelukkig met het feit dat je tank nog vol genoeg was en je niet moest tanken en erachter te komen dat de plastieken handschoentjes al weer op waren en je met je stinkende fikken je het bonnetje van de kassier(e) aanpakt en aangegapen door een kudde truckers je je afvraag hoe het komt dat de prijzen alweer omhoog zijn gegaan.
Je schrikt bijna wakker als er een groot voertuig voor je de weg op draait. Natuurlijk gebeurt het altijd net voor jouw. De hele weg redelijk kunnen opschieten (zo kwaad als het kon) en net op die laatste paar kilometers moet er weer zo'n boer voor je de weg op draaien. Tsja hij kan er ook niets aan doen dat hij door de overheid zoveel geplukt is de laatste paar jaren dat hij geen nieuwe trekker kan kopen die tenminste nog op de openbare weg boven de 50km uit komt. Dus met je tanden in je stuur en een rij ongeduldige harries (kort zoals het schijnt te horen) in je nek tuf je nog even verder als je eindelijk in het dorp arriveert. Nog te vroeg voor klaarovers dus dat valt weer mee. Maar na het ontwijken van brugpiepers is het toch een verademing om te merken dat er gelukkig nog een plekje op de parkeerplaats over is en je niet hoeft te hannesen om ergens die auto neer te zetten. Zoals in de grote stad waar iedereen een gevecht moet aangaan om een plekje te bemachtigen en je terrecht na een goede afloop jezelf op een Mars reep mag trakteren omdat het jouw gelukt is met precisiestuurkunst te fileparkeren op een plekje waar een smart net zou passen en je toch een net iets grote auto hebt dan zo'n gecastreerde middenklasser.
En als je dan op het kantoor binnen bent en je je nesteld op je stekkie met een lekkere bak pleur weet je weer. De maandagochtend is nu eindelijk begonnen.
