Als ik ervan uitga dat granulaire synthese gemaakt wordt door kleine stukjes geluid, de grains oftewel 'korrels', in grootte variërend van 1/10 tot 1/100 seconde, welke in toonhoogte en andere parameters elk apart veranderd kunnen worden, om dan vervolgens snel achter elkaar afgespeeld kunnen worden, dan is dit in principe op een NordLead mogelijk.
Voor het volgende heb je natuurlijk wel een NordLead nodig, maar misschien gaat het op andere hardware synths ook wel.
Een kort geluidje is erg eenvoudig te maken met een korte Attack en een korte Decay, dat gaat bij granulaire software synthesizers ook zo.
De Arpeggiator (LFO2) heeft zeer snelle Rates, de snelste heeft een tijdsspanne van 0,017 sedconde tussen de trigger momenten, dat is toch wel bijna 1/100 van een seconde. De Arp maakt een 'grain table' oftewel een 'korreltjestabel' mogelijk.
Door LFO1 in een gelijke Rate te zetten (door [Shift+LFO1-Wave form] in te drukken > de waarde van een parameter wordt in de LCD weergegeven) en bijvoorbeeld het Filter, de FM, Pulsbreedte of toonhoogte via een Random signaal te sturen, dan is ieder korreltje anders dan de voorgaande, etc. Verder is de toonhoogte altijd via het toetsenbord te regelen. Wat? Het geluid is gewoon bespeelbaar: Vader Jacob is mogelijk!
Om de korrels te laten overlappen is de AmpRelease erg nuttig. Dit is ook een voorwaarde in granulaire synthese.
En dan de korrelwolken? Die kunnen gemaakt worden door meerdere toetsen in te drukken, het liefst in de Hold functie. Zo'n wolk is dan nog stembaar ook. Een pentatonische reeks indrukken en de Arp in Random laten draaien geeft een mooi effect. PitchStick, ModWheel toegewezen naar de SemiTone parameter en de FM/RingModulator knop geven directe controle mogelijkheden. De MP3 'etude_01' is een voorbeeld van een 'bespeelbare' wolk,
Natuurlijk gebruikt granulaire synthese normaal gesproken stukjes uit een audio file en dat is bij de NordLead onmogelijk, dus lijkt me de term 'Pseudo Granular Synthese' wel grappig.
Een interessant gegeven is het aantal beschikbare Voices. Een korreltabel gaat door alle beschikbare Voices heen, om dan weer opnieuw te beginnen, wat betekent de de eerste korrel verdwijnt om vervangen te worden. Dat is waarneembaar. Al met al betekent het dat er een verschil ontstaat bij verandering in het aantal korrels (ingedrukte toetsen), wel of geen Unison (gebruikt de helft van alle Voices) en de Range van de Arpeggiator.
Natuurlijk zijn de verschillen tussen de uitgebrachte modellen ook van kracht: NL1 4 tot 12; NL2 16 en NL2X 20, dus PGS op een NL1(4) klinkt anders dan op een NL2X!
Verder zijn de parameters anders dan in normaal gebruik, maar dat laat ik nu even zitten.
Deze gedachten kwamen opborrelen (in een wolk
toen ik me zat af te vragen waarom Clavia toen-der-tijd van die extreme LFO waarden introduceerde. Muzikaal gezien nagenoeg onbruikbaar, terwijl ze voor de Hammond emulatie de Pseudo Additieve Synthese brachten: een grappig bedachte manier om die verschilende boventonen te realiseren...
Commentaar?
Wout
