Je muziek geweldig vinden als je ermee bezig bent maar dan...

[stevy]

Hi!

Vandaag las ik voor de zoveelste keer een interview met een gevestigd artiest en ook daar las ik een voor mij oh zo bekend fenomeen; het geweldig vinden van je muziek terwijl je ermee bezig bent waarna je na 2 maanden or so nog eens luistert en het bij lange na niet geweldig blijkt.

Nu ben ik vooral heel erg geintresseerd en benieuwd naar hoe dit nou komt. Zou het zijn omdat je die plaat al 100 keer gehoord hebt en er niets nieuws/interessants te vinden is? (zou eigenlijk niet kunnen want zo af en toe heb ik een plaat gemaakt waarvan ik naar 100 keer luisteren nog steeds denk, ja klinkt best prima). Of wat is er de psychische oorzaak van? Zijn er misschien mensen op dit forum die van de psyche hun werk/hobby hebben gemaakt die hier iets nuttigs over kunnen zeggen of heeft het toch een andere oorzaak?

Laat maar weten wat je denkt!

 

[RSB]

Tja ik ken het maar heb het ook vaak andersom. dus dingen die ik terug luister van een jaar geleden en opeens erg tof vind. Soms snap ik niet eens meer hoe ik aan een bepaalde sound kwam toendertijd.

 

[PabloDeMode]

Interessant topic!

Het kan zo zijn dat je een nummer schrijft/maakt dat een hit is vanaf het begin van de productie, alles loopt goed en kinkt erg leuk. Vervolgens als je 100 keer moet luisteren is het zo, dat je dan niet meer interessant vindt. Zo heb ik ook wel eens. Een jaar later pak je weer het nummer en dan voel je écht hoe mooi het "was" en draai je nog 100 keer om weer een nieuwe versie van te maken. Vervolgens, hetzelfde: het nummer is niet meer interessant.

Het beste is: tijdens het proces, als je "verliefd" op je sounds wordt, moet je het nummer laten en andere dingen gaan doen. Verder denk ik dat dit niet alleen een psychische oorzaak is maar ook in welke omstandigheden je een nummer maakt en hoe je werkt en wat je inspiratiebron is.

 

[Hooihuis]

Ach, ik heb zo vaak "veelbelovende" projecten uiteindelijk weg gemikt omdat ik het helemaal zat was - gewoon veel te lang bezig zijn met pielen, waarna ik er op een gegeven moment niets meer aan vond. En dingen die ik wel afmaakte kon ik daarna vaak ook niet meer horen.

Maar wat RSB zegt:

Tja ik ken het maar heb het ook vaak andersom. dus dingen die ik terug luister van een jaar geleden en opeens erg tof vind. Soms snap ik niet eens meer hoe ik aan een bepaalde sound kwam toendertijd.

...dat herken ik dus ook. Sommige dingen die ik 15 jaar geleden maakte klinken best lekker (vind ik dan) en dan vraag ik me af, waarom ik nu die "sound" niet meer kan terugvinden.

En toch geen andere hobby zoeken he..... 't is wat

 

[Eddy Reddy]

Dat is inderdaad een bekend fenomeen, maar het gaat bij mij ook in twee richtingen.

Het goed vinden van iets in het moment heeft misschien iets te maken met het feit dat je echt actief met iets bezig bent. Je zoekt in je hoofd steeds naar nieuwe wegen om in te slaan die iets toevoegen: hier een nieuw instrument erbij, daar een G7 akkoord ipv een G7. Dat is iets helemaal anders dan passief naar iets luisteren. Je denkt voortdurend meer erbij dan er werkelijk is. En je bent natuurlijk ook helemaal muziek aan het maken in de stemming van het moment. Bovendien is alles nog nieuw: een tof nieuw geluid/akkoordenprogressie/... Sommige dingen zijn nu eenmaal enkel leuk voor even en worden dan eerder irritant. En mijn muzieksmaak evolueert ook nog steeds.

Maar andersom kan het ook, zoal RSB al aanhaalde. Soms heb ik van oude pianojam-opnames het gevoel van: wow, dit is echt fantastisch. Ben ik dat wel? Als ik niet wist dat ik het zelf had ingespeeld, dacht ik waarschijnlijk dat ik nooit in staat zou zijn even goed te spelen als "die pianist op dat bandje". Laat staan dat ik nog zou weten hoe ik het nu zou moeten spelen...

 

[6 trak]

ook vaak andersom. dus dingen die ik terug luister van een jaar geleden en opeens erg tof vind. Soms snap ik niet eens meer hoe ik aan een bepaalde sound kwam toendertijd.

dat heb ik ook wel idd, klinkt soms ineens heel verfrissend... het is dan van jezelf maar het klinkt alsof het van een heel ander persoon is...

 

[stevy]

Het lijkt er ook echt op dat iedereen die iets maakt/ creatief bezig is hier 'last' van heeft.

Waarschijnlijk zal het zo zijn dat als je iets maakt je er sowieso tevreden over bent, anders maak je het niet af. Allicht dat je in een soort roes terecht komt waar je naarmate je vordert steeds meer in je creatie gaat geloven omdat je steeds nieuwe verrassende dingen creëert en omdat je het afmaakt je er erg tevreden over bent. Als je dan je creatie na een week of maand weer hoort, je mind 'gereset' is en je weer weet wat eigenlijk nou echt goed is je toch met een meer kritische noot naar je creatie kijkt. Zoiets?

Allicht een remedie is stoppen wanneer je bezig bent en je ding 1 x per week verder uitwerken als je er echt tevreden over bent. Maarja, wie doet dat nou...

 

[6 trak]

een vorm van linker en rechter brein dinges waarschijnlijk... tijdens het maken ben je in een meer emotionele/gevoelsmatige state en na een paar maandjes kijk je er meer rationeel tegen aan ofzo...

 

[onrust nv]

ik heb vaak dat super tevreden ben over de geluiden die ik heb gemaakt, maar dat ze samen op de 8track niet de kick geven die de geluiden afzonderlijk wel geven
dit los ik meestal op door dan te kijken of ik het laatste geluid op een andere tape kan parkeren, en daarna wat doelgerichter naar een patch te zoeken

 

[Peanut Cargo]

Vergelijkbaar probleem: Tracks die bij je live sets keihard knallen over een zaal PA, maar als je ze thuis wil afmixen is er opeens veel minder aan.

 

[Nicolas 2000]

Er zal ook een element van relativiteit inzitten (neen niet op z'n Einsteins ): als je aan iets bezig bent en je maakt het met iedere toevoeging/aanpassing beter, ben je tevreden en enthousiast. Maar het is nog niet omdat iets steeds beter wordt, dat het uiteindelijk ook goed is.

Zo was ik vorige week dolenthousiast toen ik de gitaar eindelijk fatsoenlijk had kunnen opnemen in een track. Want die laatste take was zoveel beter dan de eerste. Je raadt het al: achteraf blijkt het toch niet echt wonderlijk gitaarspel te zijn. Maar dat slotakkoord is toch de bom.

 

[vcovca]

Ik heb dat met de K*Tdraad... op de SF meeting nacht klinkt het allemaal geweldig, terwijl het toch echt K*T muziek is, en ook met die bedoeling gemaakt is..

 

[Storm]

Dat heb ik ook wel eens, maar ben nu wel op een punt aanbeland dat ik tijdens het composen wel door heb of het ergens op gaat lijken of niet.

Na enkele weken luisteren, vind ik een song nog steeds leuk dan blijft 'ie - anders niet