Danny
DAW-less puzzelaar °1967
Tot Oxygene uitkwam eind jaren 70 was ik vooral fan van The Spotniks en The Tornados (groepen die door erg weinig mensen gekend zijn). Het was deels orgelmuziek, deels gitaarmuziek. Het was ok, maar was nogal vlug eentonig. Toen kwam JMJ met Oxygene en ik was onmiddellijk van de kaart: de geluiden, de effecten, de sfeer ... ik kreeg er helemaal kippevel van.
Even later kwam m'n vader op de proppen met Pulstar van Vangelis en dat klonk dan weer helemaal anders, maar ook dat sprak me wel aan. Net op het moment dat ik naar V. wou overschakelen, kwam dan JMJ uit met Equinox. Die vond ik nog beter dan Oxygene. Mooiere melodieën, stoerdere geluiden ... ik was er helemaal weg van. Een techniek die hij dikwijls gebruikte, was ook tekenend voor z'n werk: het linker en rechterkanaal even in tijd verschuiven en afspelen. Op dit manier krijg je een erg breed stereoveld ... en dat ontbrak bij Vangelis.
Vangelis is dan uitgekomen met China, Opera Sauvage, Spiral enz ... en toen ben ik definitief die kan top gegaan. Champs Magnetique kon me al veel minder bekoren en alle daaropvolgende albums waren helemaal niet meer aan mij besteed. Ik heb nog eens ooit voor m'n kerst 'Chronologie' gekregen ... ik vind het abominabel. Ik krijg telkens de indruk dat de betrachting was om zo veel mogelijk sporen te gebruiken zonder na te gaan hoe het klinkt.
Toch zet ik Oxygen en Equinox nog eens regelmatig op en ik kan er nog steeds van genieten ... ik hoop dat ie ooit eens op dat niveau terug komt.
Langs de andere kant is het gewoon allemaal smaakgebonden. De één vind alles van TD hetzelfde klinken terwijl de ander TD verheft tot het absolute walhalla van de synthmuziek, de ander heeft dat met Shulze en nog een ander heeft dat met Vangelis .... dat zijn nu eenmaal smaken en daar valt niet over te discussiëren
Dit was mijn mening over toch wel één van de synthpioniers (zeker wat betreft het toegankelijk maken van synthmuziek voor het grote publiek).
Even later kwam m'n vader op de proppen met Pulstar van Vangelis en dat klonk dan weer helemaal anders, maar ook dat sprak me wel aan. Net op het moment dat ik naar V. wou overschakelen, kwam dan JMJ uit met Equinox. Die vond ik nog beter dan Oxygene. Mooiere melodieën, stoerdere geluiden ... ik was er helemaal weg van. Een techniek die hij dikwijls gebruikte, was ook tekenend voor z'n werk: het linker en rechterkanaal even in tijd verschuiven en afspelen. Op dit manier krijg je een erg breed stereoveld ... en dat ontbrak bij Vangelis.
Vangelis is dan uitgekomen met China, Opera Sauvage, Spiral enz ... en toen ben ik definitief die kan top gegaan. Champs Magnetique kon me al veel minder bekoren en alle daaropvolgende albums waren helemaal niet meer aan mij besteed. Ik heb nog eens ooit voor m'n kerst 'Chronologie' gekregen ... ik vind het abominabel. Ik krijg telkens de indruk dat de betrachting was om zo veel mogelijk sporen te gebruiken zonder na te gaan hoe het klinkt.
Toch zet ik Oxygen en Equinox nog eens regelmatig op en ik kan er nog steeds van genieten ... ik hoop dat ie ooit eens op dat niveau terug komt.
Langs de andere kant is het gewoon allemaal smaakgebonden. De één vind alles van TD hetzelfde klinken terwijl de ander TD verheft tot het absolute walhalla van de synthmuziek, de ander heeft dat met Shulze en nog een ander heeft dat met Vangelis .... dat zijn nu eenmaal smaken en daar valt niet over te discussiëren
Dit was mijn mening over toch wel één van de synthpioniers (zeker wat betreft het toegankelijk maken van synthmuziek voor het grote publiek).
Dat blijft dan
Astro.
