Stelling: D-50 is de eerste Virtual Analog

Origineel geplaatst door fuse
OK, zit wat in. Alleen het is een theorie die ik nergens terug kan vinden.
Het spreekt dan die wiki tegen. Mgoed niet elke wiki is betrouwbaar.


Inderdaad... dat is juist het nadeel van een wiki. Iedereen kan invullen wat-ie wil.

Maar PWM met lookup tables is net zo makkelijk met tellertjes te doen hoor.

Wil je daar eens een voorbeeldje van geven? Het lijkt me nogal een moeilijk gefrutsel...

En als je toch al met PCM samples werkt is wellicht een basic golfvorm als PCM sample (lookup table) net zo handig. Alle romplers hebben wel zo'n setje basic golfvormen.

Misschien tegenwoordig, omdat geheugen vrijwel niets meer kost.
Maar de D-50 is echt nog op de vierkante millimeter.
Dan ga je geen dingen opslaan als je die ruimte beter kunt gebruiken voor andere dingen (een grotere samplebank, bijv.)

En zowieso de 0 en 1 voor de pulse is nog steeds een voorbeeld van een lookup table. :D
(En dus zijn alle VA's eigenlijk ook in essentie romplers.)

Die redenatie mag je even uitleggen als je wil.
Als je het binair bekijkt, hoef je een '0' en een '1' niet op te zoeken in welke tabel dan ook; afhankelijk van je bitdiepte kan je volstaan met een serie nulletjes en ééntjes. (8 bits bitdiepte: absolute 0 = "00000000", absolute 1 = "11111111").
Ook het tweede deel van je conclusie is dan minstens ver gezocht... een sample is een lookup table - maar niet iedere lookup table implementatie is een sample. :z
 
Origineel geplaatst door DJB
Ik begin me na het lezen van deze discussie een beetje het volgende af te vragen...
Wat maakt het nu eigenlijk uit of een basis golfvorm nu uit een tabel komt
of uit een algorithme?

Het maakt voor het eindresultaat eigenlijk niet uit, de resulterende golfvorm zal hetzelfde zijn bij een fatsoenlijke implementatie.
Het technische verschil zit 'm erin of een golfvorm on-the-fly wordt gegenereerd of dat deze wordt opgezocht.
Het eerste kost wellicht iets meer rekenkracht (afhankelijk van de implementatie), het tweede kost meer geheugen.
Eigenlijk de klassieke software engineering trade-off: performance vs. memory use.

Waarom maakt dit technische verschil uit in deze discussie?
Omdat er eerder leden kwamen met de argumentatie dat een Virtual Analogue pas ècht was als het gehele audio path in realtime werd berekend. Het gebruik van lookup tables voor oscillator golfvormen zou een synth dus diskwalificeren als VA, omdat het dan een ROMpler zou zijn... ;)

Kortom, samenvattend: àls de D-50 gebruik maakt van een oscillator functie om de Square en Saw Waves te construeren, dan is het de eerste commercieel succesvolle Virtual Analogue.
Immers, de andere componenten van een analoge synthesizer (VCA/EG/LFO/VCF) worden op deze synth ook al in software nagebootst.

Of die golfvormen nu uit een tabel komen of berekend worden kan mij niet zo veel schelen eigenlijk.... [/B]

Nee, voor het muzikaal gebruik van de DX of de D-50 maakt het helemaal niets uit.
Het is eerder een interessant stukje synthesizer / techniek geschiedenis.
Dat had je ook af kunnen leiden uit de topictitel, natuurlijk... :D
Het gaat eigenlijk om de waardering van hoe de knappe koppen bij Roland en Yamaha met een minimum aan middelen toch iets heel moois voor elkaar hebben gekregen.

Het genoemde soort performance tuning is/was met name bruikbaar voor mensen die zich bezighouden met software schrijven, al is het tegenwoordig zo dat er niet vaak meer op het 'blote metaal' wordt gewerkt, zodat performance en minimale memory footprint tegenwoordig iets minder belangrijk zijn geworden. Voor embedded software en dingen als drivers blijft het echter nog onveranderd actueel.
 
Laatst gewijzigd:
Origineel geplaatst door DJB
Ik denk niet dat het geluid van de dx7 totaal anders was geweest als daar een implementatie van een cos(x) functie in zit om die sinus te genereren

Weet jij veel, misschien zaten de toetsen dan ook een kwart octaaf verschoven 8o) :P
 
Origineel geplaatst door Hanz
Kortom, samenvattend: àls de D-50 gebruik maakt van een oscillator functie om de Square en Saw Waves te construeren, dan is het de eerste commercieel succesvolle Virtual Analogue.
Immers, de andere componenten van een analoge synthesizer (VCA/EG/LFO/VCF) worden op deze synth ook al in software nagebootst.

Dat betekent dan ook dat de D-50 en de VC-1 nagenoeg gelijk zijn (VCA/EG/LFO/VCF), beide bestaan nameijk grotendeels uit software. Right?
 
Origineel geplaatst door Sjaak
Dat betekent dan ook dat de D-50 en de VC-1 nagenoeg gelijk zijn (VCA/EG/LFO/VCF), beide bestaan nameijk grotendeels uit software. Right?

Ja, software is software. Het enige grote verschil tussen de D-50 en de VC-1 lijkt me de uiteindelijke D/A converter en audio versterkinng. In de VC-1 gebruik je immers deze componenten uit de V-Synth?

De vraag is eigenlijk: heeft Roland de verleiding kunnen weerstaan om te sleutelen aan bepaalde dingen.
Bijvoorbeeld de ingebouwde effecten. Het zou peanuts zijn om de kracht van de V-Synth aan te wenden om de effectsectie een stuk beter te laten klinken, natuurlijk.

Trouwens, de termen die Roland gebruikt voor de componenten zijn iets anders (WG/TVA/EG/LFO/TVF) maar dat mag de pret niet drukken... ;)
 
Laatst gewijzigd:
Yep. Volgens Sound on Sound is de VC-1 qua synth engine gelijk aan de D-50. De VC-1 heeft, naast de V-Synth mode, ook een "D-50" mode, deze "emuleert" de D-50 DA-converters. De VC-1 heeft wel een paar extra's, oa 28 PCM samples, 384 presets maar bv geen arpegiator, dus het is eigenlijk een D-50. Moet zeggen dat de prijs wel OK is, iets van 175,- EUR geloof ik. Zou hem wel eens willen proberen in mijn V-Synth :)

In order to achieve this, Roland engineers apparently descended into the vaults to retrieve the original D50 code, which was stored on 5.25-inch disks. Running this code on the V-Synth produced a much cleaner sound than the original D50, because the D-A converters of the V-Synth are better than those of the D50 (not surprising when you consider how technology has marched on since 1987). To get around this, the card offers a 'D50 mode' for those that want it, which restores some of the grunge and aliasing of the original. A system menu offers the choice of the much-improved version or something closer to the sound owners of the original are familiar with. However, even in D50 mode, the V-Synth's emulation sounds better to my ears, and the reverbs are more acceptably quiet too.


[url]http://www.soundonsound.com/sos/may05/articles/rolandvc1.htm
[/URL]

http://www.soundonsound.com/sos/oct05/articles/rolandvsynthxt.htm
 
Back
Top