Bij mij niet hoor. Als ik geen zin heb werk ik niet. Inspiratie, daar kun je op wachten, maar je kunt het ook opwekken natuurlijk. En wat betreft lui: Dat is natuurlijk ook relatief. Luiheid staat als negatief te boek, terwijl ik denk dat het bizar is dat mensen vanuit een soort sociale druk mogen bepalen of jij genoeg doet of niet, en zo niet, dan ben je dus lui blijkbaar. Hier heb ik best problemen mee. Niet iedereen leeft op hetzelfde tempo. Niet iedereen is op dezelfde manier productief. Er zijn zat mensen die mij lui zullen noemen als ik in de tuin zit te chillen met een drankje oid. Maar als ik, terwijl ik daar zit 3 goede ideeën heb waarmee ik later aan de slag ga, is het dan nog lui ? of toch productief. Mijn vader bv. zou me nog steeds lui noemen, terwijl ik bv wel een hele tekst 2 sterke baslijnen en een paar mooie akkoordenschema's heb uitgevogeld in mijn hoofd.
Is het lui als je maar 2 tracks per jaar maakt ? Wat nou als je daar bewust voor kiest? Hangt dat ook niet af van de tracks ? Waarom moet er steeds zoveel mogelijk geproduceerd worden ?
Ik denk dat het een debiele situatie is waarin we verkeren tegenwoordig, dat mensen zich door anderen laten aanpraten dat ze niet genoeg doen, niet hard genoeg werken. Want waar is dat bepaald ? Ik denk dat dit nog steeds voortkomt uit de geschiedenis, waarin werkgevers altijd tot aan ( of over) het randje van de wet zoveel mogelijk uit hun werknemers proberen te persen. iets wat nog steeds normaal lijkt te zijn. Zekere in sommige andere landen.. Wat ik verwerpelijk vind. En waarvoor ik me zeker niet laat gebruiken.
Ik vind die hele ratrace naar de top een beetje zielig. En ver onder het niveau waarop we ons als soort inmiddels zouden moeten bevinden. Natuurlijk is het leuk als mensen uitblinken in wat ze doen, en er helemaal gepassioneerd voor gaan, maar dat kun je niet van iedereen verwachten.
We zouden het feit dat mensen dingen op hun eigen tempo kunnen doen moeten zien als een verworvenheid en een luxe ipv er op afgeven als iemand rustig aan doet.
