Hoe onderscheid je jezelf van de rest of hoe ben je herkenbaar?

[JugJug]

Ik zie het gevaar wel, en je ziet het in kunst en wetenschap ook dat volstrekt originele geesten uiterst zeldzaam zijn. Het opzoeken van de randjes van je kennis betekent al weer dat je enkel nog maar aan die randjes origineel kunt zijn. Zo kom je niet met iets volstrekt nieuws. Anderzijds is het onbegonnen werk om op eigen houtje met een werkbaar alternatief voor de millennia lange ontwikkeling van kunst en wetenschap te komen.

Originaliteit is een modern begrip dat tesamen gaat met de geschiedenis van het individu: in de middeleuwen, barok enz.... was het juist de bedoeling dat je het canon volgde en enkel dit werd geapprecieerd als kunst. Verder gaat alles vooruit met evoluties en niet revoluties. Mocht elke andere kunstenaar een revolutie ontketenen, dan was dat ook maar weer saai, en zitten we bij de beginpremisse :p

 

[Nap]

Menige toon- en concertzaal wordt bevuild door artiesten die héél graag origineel willen zijn, met het gevolg dat het werk vaak niet om aan te zien/horen is. Wat dat betreft is originaliteit an sich ook niet altijd een pré

 

[krautrock1958]

Ik denk dat als iemand probeert origineel te zijn dat ie dan de kans maakt om voorbij te gaan aan zichzelf, niet teveel over nadenken verder en doe datgene wat je leuk vindt.

 

[flyweight]

voor mij gaat het altijd over een verhaal.
wie heeft er nu zin hetzelfde verhaal keer op keer te horen?
Jeff Beck deed zijn solo's door met zijn gitaar solo's zanglijnen te imiteren.
onze oren zijn gemaakt om naar stemmen te luisteren en in het leven is er niets meer dan verhalen incl het verhaal dat je zelf leeft.
om een goed verhaal te vertellen hoef je geen master in de taal en letterkunde te hebben.
ik ken ook wel zat voorbeelden van complexe muziek waar de maker 0 theorie kent.
zoals bv het werk van de zangeres Nai Palm van de band hiatus kaiyote.

Ik ken zelf eigen ook maar weinig muziek theorie.
Maar dat beetje wat ik ken helpt wel bij samenspel.

 

[bombario]

wie heeft er nu zin hetzelfde verhaal keer op keer te horen?

Euh, de hele wereld? De beste verhalen zijn universeel en tijdloos, ze worden alleen steeds op een andere manier verteld. Veel verhaalstructuren van Hollywood-blockbusters komen rechtstreeks uit de oudheid. Ik vind het ook wel logisch, want dan heb je een mix van iets nieuws en (onbewust) vertrouwds.

 

[MacGyverGear]

voor mij gaat het altijd over een verhaal.
wie heeft er nu zin hetzelfde verhaal keer op keer te horen?
Jeff Beck deed zijn solo's door met zijn gitaar solo's zanglijnen te imiteren.
onze oren zijn gemaakt om naar stemmen te luisteren en in het leven is er niets meer dan verhalen incl het verhaal dat je zelf leeft.
om een goed verhaal te vertellen hoef je geen master in de taal en letterkunde te hebben.
ik ken ook wel zat voorbeelden van complexe muziek waar de maker 0 theorie kent.
zoals bv het werk van de zangeres Nai Palm van de band hiatus kaiyote.

Ik ken zelf eigen ook maar weinig muziek theorie.
Maar dat beetje wat ik ken helpt wel bij samenspel.

George Benson deed bovenop zijn solo's vaak nog een scatt.. heel vet!! Ik dacht ook dat er meer gitaristen waren die dit deden..

Qua articulatie is een sax king. kun je ook je stem bij gebruiken om dat scheurende growl geluid te creëren..

Als het moet funken.. de Clavinet!! De originele kun je ook een tremelozwengel in bouwen.. jammer genoeg net als 'n Wurli, onbetaalbaar nu..

 

[HJB]

Tja, het is soms een beetje verwarrend muziektheorie. Want een klassiek geschoolde pianist is meer beperkt in de theorie dan een jazz pianist. In de Jazz worden de regels die de theorie van de klassieke muziek beschrijft aan de laars gelapt. (ladders die beiden kanten op mogen worden gespeeld dan in klassiek enkel 1 kant op mag)

Daarbij lees ik mogelijk ook deze contradicties terug van bepaalde leden. De één ziet theorie als wet en een ander meer als een hulpmiddel/tool.

Jazz klinkt alsof het heel vrij is (in vergelijking tot klassiek). Maar schijn bedriegt. De meeste jazz is gebaseerd op de akkoordenschemas van een aantal standards. Daarop wordt vrij geimproviseerd. Het verloop van oplossingen is idd anders dan in de klassieke muziek maar het zijn toch meestal dezelfde oplossingen die terug komen.
Zoals ik al eerder schreef is het voor veel mensen geen noodzaak om muziektheorie/harmonieleer te studeren. Maar het is wel degelijk een verrijking.
Een vriend van mij is gitarist/songwriter. Hij kan geen noten lezen maar kent wel de structuur van de toonladders en de akkoorden. Dat maakte dat hij jaren lang mee kon spelen in een begeleidingsband voor theater samen met op conservatorium geschoolde muzikanten.
Hij heeft zich ondertussen ook de structuren eigen gemaakt van indiase en arabische muziek die hij hier en daar verwerkt in zijn nummers.

Mij heeft de harmonieleer veel gebracht. Ik ben een liefhebber van de zigeunertoonladders. Maar ook is het leuk om te improviseren op de oude kerktoonladders. Het improviseren op de 'beperkingen' van die toonsoorten met hun oplossingen kunnen zeer inspirerend werken voor het maken van andere muziek.

Maar als mensen zonder kennis van harmonieleer mooie spannende muziek maken dan is dat voor mij net zo goed.
Ieder zijn ding.

Kleine kanttekening:
Bij veel synthesizer muziek mis ik een spanningsboog. Vaak wordt er een ritme ingezet met een paar variaties en een paar akkoorden waar op verder wordt geborduurd. Veelal slechts door het moduleren van de geluiden. (Je hoort het steeds vaker bij goedkope televisieseries en documentaires)
Dat is voor mij toch wat te beperkt.

 

[demian]

George Benson deed bovenop zijn solo's vaak nog een scatt.. heel vet!! Ik dacht ook dat er meer gitaristen waren die dit deden..

Qua articulatie is een sax king. kun je ook je stem bij gebruiken om dat scheurende growl geluid te creëren..

Als het moet funken.. de Clavinet!! De originele kun je ook een tremelozwengel rain bouwen.. jammer genoeg net als 'n Wurli, onbetaalbaar nu..

doet me denken aan Sly Stone.. de King of Funk als je t mij vraagt..

 

[MacGyverGear]

Yea!! Sly Stone!! Mother's finest en Stevie Wonder deden er ook veel mee.. super expressief instrument.. en heel herkenbaar geluid. Er zit een redelijke, gesampelde versie in NI Komplete maar de speelervaring in vergelijk met een echte is toch heel anders..

 

[jserle]

Ik deed net boodschappen bij de AH. Ik zie bij het afrekeken op het schermp €29,29 staan en geef €30 contant. De persoon achter de kassa vraagt me om €0,30 extra. Zitten wij op dezelfde pagina, vroeg ik?? "Oh excuus, ik rondde de 29 euro ook af" werd er gemeld. Je kan beter in een pannenkoeken restaurant gaan werken dacht ik.. maar ik ben zelf ook niet zo slim..

Dan kan ze een een 1 € teruggeven dat scheelt weer een heleboel grut kleingeld waar je portemonee van openbarst.

 

[jserle]

Dan vergat ik nog iets wat ik ooit in het blad Interface heb gelezen.
- En dat is de mate van muzikaliteit van ieder instrument -
Het lijkt een vaag begrip maar er lijkt op iets dat je een bepaalde verbondenheid moet hebben met hetgeen waar op je speelt. Ook iets van veel geoefend hebben -`t kennen - en alles er uit halen zo lijkt het dat het ook dat het makkelijker en vanzelfsprekender gaat.

 

[MacGyverGear]

Jazz klinkt alsof het heel vrij is (in vergelijking tot klassiek). Maar schijn bedriegt. De meeste jazz is gebaseerd op de akkoordenschemas van een aantal standards. Daarop wordt vrij geimproviseerd. Het verloop van oplossingen is idd anders dan in de klassieke muziek maar het zijn toch meestal dezelfde oplossingen die terug komen.
Zoals ik al eerder schreef is het voor veel mensen geen noodzaak om muziektheorie/harmonieleer te studeren. Maar het is wel degelijk een verrijking.

Jazz zit vol valkuilen idd.. Ik speel ook saxofoon. Als ik dan een lekkere instrumentale versie tegenkom, kijk ik of ik er wat op kan improviseren.. of als er een bestaande zanglijn ontbreekt, hoe goed ik deze kan benaderen. Wellicht makkelijker als ik het van een partituur afspeel dan. Maar het experimenteren, en vooral deze probeerfase geeft mij een prettige extase.. die toonwisselingen aan voelen komen.. soms op je bek gaan.. maar daardoor heb je de volgende keer een heads up moment.. een uurtje is zo om en je leert je instrument er ook mee beheersen.

 

[L3N]

Jazz klinkt alsof het heel vrij is (in vergelijking tot klassiek). Maar schijn bedriegt. De meeste jazz is gebaseerd op de akkoordenschemas van een aantal standards. Daarop wordt vrij geimproviseerd. Het verloop van oplossingen is idd anders dan in de klassieke muziek maar het zijn toch meestal dezelfde oplossingen die terug komen.

Helemaal mee eens!

 

[sinew1958]

Vele genres zijn beïnvloed door jazz.

 

[bombario]

Ik keek nog even naar de openingsvraag: hoe onderscheid je jezelf?

Dat zit hem ook in dingen te doen die anderen niet doen, toch? Bij popmuziek heb je vocals. Dan klink je al meteen anders dan soortgelijke bandjes.

Ik zag van de week een filmpje van Stevie Wonder die los ging op een Moog. Bizar wat hij er uithaalde, echt, wow! Maar het kan ook kleiner. In mijn muziek gebruik ik vaak dezelfde geluiden, die ik echt tof vind. Marimba, blazers, piano en violen (ook al vinden sommige mensen het mierzoet ). Dan herken je het ook snel als mijn muziek.

Een signature 'iets' lijkt me sowieso tegenwoordig belangrijk. Of dat nu in geluid, arrangementen of beats zit. Of misschien zelfs wel in de hele presentatie. Maar het belangrijkste is denk ik niet te veel nadenken en vooral doen waar je blij van wordt. Geef 10 mensen dezelfde synth en je krijgt 10 verschillende liedjes. Dat is al onderscheidend.

Deze quote van Ad Vanderberg zag ik onlangs in een muziekblad. Dat vind ik een mooie.

 

[Septic]

Het is natuurlijk al zo dat je, al dan niet bewust, dingen oppikt van wat je luister. En ook waar je mee in contact komt, dat gebeurt vanzelf. Truuk is dan juist niet iets na willen maken, want die invloeden zitten er vanzelf al in. Dat is hoe cultuur werkt zeg maar

Je kan iets niet ontluisteren zeg maar, je slaat het altijd op.

 

[krautrock1958]

Maar als mensen zonder kennis van harmonieleer mooie spannende muziek maken dan is dat voor mij net zo goed.
Ieder zijn ding.

Mee eens, kennis is prima maar het belangrijkste is of je happy bent met wat je maakt

Kleine kanttekening:
Bij veel synthesizer muziek mis ik een spanningsboog. Vaak wordt er een ritme ingezet met een paar variaties en een paar akkoorden waar op verder wordt geborduurd. Veelal slechts door het moduleren van de geluiden. (Je hoort het steeds vaker bij goedkope televisieseries en documentaires)
Dat is voor mij toch wat te beperkt.

Dat vind ik ook.
Ik denk dat men tegenwoordig vaker van een ritmegestructureerde song uitgaat ipv een melodische song, wie maakt er nog songs als Carole King of Burt Bacharach?
Ze zullen er zijn maar het is niet zo alom tegenwoordig als wat decennia terug.
Ik hou zelf erg van tracks met een mooie bridge of een deel waar het dmv bijv een verlaging/verhoging een verrassende wending krijgt en een goed arrangement.
Maar ik moet zeggen dat een wat eentonige track die een beetje hypnotisch is (bijv Berlin style) maar wel subtiel verandert ook spannend kan zijn omdat je dan geboeid blijft met een gevoel van waar gaat dit naar toe, da's ook leuk.

Het is natuurlijk al zo dat je, al dan niet bewust, dingen oppikt van wat je luister. En ook waar je mee in contact komt, dat gebeurt vanzelf. Truuk is dan juist niet iets na willen maken, want die invloeden zitten er vanzelf al in. Dat is hoe cultuur werkt zeg maar

Je kan iets niet ontluisteren zeg maar, je slaat het altijd op.

Ja, je hebt allemaal je favorieten en al probeer je je eigen ding te doen dan zullen er elementen in zitten van diegenen die jou weer aanspraken.

 

[MacGyverGear]

Laat je horen!! Compositie bedenken op sax-riffje.. wie doet er mee?

 

[jserle]

Dat zei jij niet maar was terugkomend op die post van jserle waar iemand zoiets gezegd zou hebben.

Opgetekend uit de mond van :

https://www.discogs.com/artist/2459413-Gert-Emmens-Ruud-Heij

 

[vink]

hee, ik heb nog niks gezegd in deze thread.