Jouw muziek als poort naar 2.0

Ja, maar ik bestrijd dat dat 'iets groters dan jezelf' is, wat iets externs impliceert. Ik zie het meer als de juiste chemische balans in je brein creëren (bijvoorbeeld door hypnotische beats, ademhalingstechnieken, 'chanten', bewegen en/of wat chemische hulp met bepaalde middelen) waardoor je in die modus komt, maar iets dat dus wel gewoon 100% van jezelf is en uit jezelf komt ipv een of andere mythische externe bron. Net als dat je bij (hard)lopen of klimmen op een gegeven moment over een bepaald dood punt komt en ineens denkt dat je wel voor eeuwig en altijd door kunt en daarbij euforische gevoelens ervaart. Dat is geen connectie met de verlosser of onzichtbare tovenaar naar keuze, maar endorfine.
 
Ja, maar ik bestrijd dat dat 'iets groters dan jezelf' is, wat iets externs impliceert. Ik zie het meer als de juiste chemische balans in je brein creëren (bijvoorbeeld door hypnotische beats, ademhalingstechnieken, 'chanten', bewegen en/of wat chemische hulp met bepaalde middelen) waardoor je in die modus komt, maar iets dat dus wel gewoon 100% van jezelf is en uit jezelf komt ipv een of andere mythische externe bron. Net als dat je bij (hard)lopen of klimmen op een gegeven moment over een bepaald dood punt komt en ineens denkt dat je wel voor eeuwig en altijd door kunt en daarbij euforische gevoelens ervaart. Dat is geen connectie met de verlosser of onzichtbare tovenaar naar keuze, maar endorfine.
Ik kan wel met je meegaan want hoeveel is het hebben van een bepaalde chemische balans eigenlijk belangrijk, de drugs maken we zelf in ons brein alleen kunnen technieken of stoffen dat proces een beetje helpen.
Maar al die dingen kunnen je het gevoel geven dat je in een soort onbegrensdheid terecht komt dus wat ben je zelf en wat is dat grotere?
Leuk voorbeeld zonder drugs kan ik wel vertellen; ik heb een keer met een vrouw een hele nacht liggen vrijen zonder tot een orgasme te komen maar na een aantal uren was de grens tussen mezelf en haar ook verdwenen, ik zei toen dat ik niet meer wist waar ik ophield en waar zij begon, we waren een eenheid geworden en zij vertelde me dat zij precies hetzelfde voelde, da's gewoon dat knuffelhormoon wat dan overmatig in je hersenen zit.
Toen ik die middag naar huis ging heb ik dat gevoel nog even gehad en langzaam maar zeker verdween dat weer.
En toch heb ik ook wel andere ervaringen gehad zonder drugs die zo groots waren dat ik daardoor wel anders tegen de realiteit ben aan gaan kijken, een mens is meer dan ie eigenlijk beseft.
Ik zie het zo dat we met twee realiteiten te maken hebben; de realiteit die binnen onze tijd/ruimtegrenzen spelen oftewel de wetenschappelijke wereld en een quantumrealiteit die verder gaat dan ruimte en tijd, die wordt anders of lost dan op en dat je zelf dat ook kan ervaren als je er voor openstaat.
 
Ik zie dat meer als dat je door je brein in verschillende modi te zetten de wereld en je gedachten op een andere manier ervaart, vandaar dat 'ene conditionering vervangen door een andere' - bijvoorbeeld door middel van ademhaling en zelfhypnose. In feite is dat ook gewoon aangeleerd gedrag. Maar uiteindelijk is het allemaal dezelfde ruimte-tijd, maar dan waargenomen en ervaren door verschillende filters. En die filters heb je ook wel nodig, want als je op het topje van je Namasté erlebnis zit is dat misschien ook niet het beste moment om je belastingaangifte in te vullen om maar wat te noemen. Uiteraard kan muziek hier een belangrijke rol in spelen omdat het direct effect heeft op je hersenactiviteit. Niet voor niets dat sjamanen zichzelf in trance trommelen en tracks als 'Weightless' een kalmerende uitwerking kunnen hebben op de geest.




Om op bijvoorbeeld waarneming terug te komen, wist je dat je fysiek maar in staat bent om op enig moment scherp te stellen op een oppervlak zo groot als de nagel van je duim op 1 meter afstand? De rest vul je in door microbewegingen met je ogen te maken maar vooral ook door het onscherpe deel van je blikveld in te vullen met je verwachtingen. Een beetje zoals ChatGPT, het meest waarschijnlijke wordt ingevuld en zolang daar geen gekke dingen uitkomen dan neem je het aan voor waar. Hoe vaak denk je niet vanuit je ooghoek iemand te zien (of zelfs een bekende) terwijl er niets is, of dat je tijdens het autorijden een schaduw aanziet voor een kat of kind dat over wil steken maar zodra je na de eerste schrikreactie kijkt blijkt er niets aan de hand te zijn. En dat dat erger wordt naarmate je vermoeider wordt of het licht zwakker wordt (mijn pa zag na een experiment met zo lang mogelijk wakker blijven constant zwarte hondjes in zijn ooghoeken rondrennen bijvoorbeeld). Toch "zag" je die dingen wel degelijk, maar blijkt het niet te kloppen bij nadere inspectie. Daarom ook mijn eerdere opmerking dat we helemaal niet in staat zijn 'de realiteit' waar te nemen, want hoeveel neem je nu eenmaal waar vanuit jouw eigen kleine puntje in 4D ruimte-tijd, met een enigszins scherp blikveld van 120 graden en een focusgebied ter grootte van een paar vierkante millimeter en waarvan we van alle energie maar een fractie kunnen waarnemen (zichtbaar licht en warmte en zeer beperkt frequentiespectrum geluid mits er een medium is waar het door kan bewegen)?

1751194851874.png
 
Laatst gewijzigd:
Mooie clip van Marconi Union.
Blijft altijd een lastige discussie over hoe we de realiteit waarnemen en hoe het allemaal in elkaar zit, maar da's goed ook want we hebben allemaal onze eigen ideëen en conditioneringen en als iedereen het met elkaar eens zou zijn dan was er verder geen onderzoek meer. :D
Wat je vertelt over wat je wel of niet kan waarnemen met het oog dat wist ik niet maar we weten allemaal dat wij als mensen maar een deel van het spectrum waarnemen, zo zijn er ook zoogdieren of insecten die weer een heel ander spectrum horen, zien of ruiken natuurlijk, dat hebben ze nodig om te overleven uiteindelijk.
Toch heb je aan de randen van het wetenschappelijk te meten spectrum zoals tegen het absolute nulpunt of op de grens van de lichtsnelheid dat er verschijnselen zich voordoen waardoor er bijv geen zwaartekracht bestaat of geen afstand en tijd en zodra er geen afstand of tijd bestaat kan je zeggen dat dat een gebied is waar de wetenschap nog wel wat te onderzoeken heeft, alleen hoe doe je dat met instrumenten die binnen onze normale wetten van tijd en ruimte alleen kunnen functioneren?
Da's gewoon nog een grijs gebied voor de wetenschap en de mens heeft daar toegang toe maar ook voor de mens is dat een onbekend gebied in feite, in ieder geval zie ik het dan zo, een ander kan dat natuurlijk anders zien.
 
Het absolute nulpunt is interessant, want de vraag is of dat überhaupt kan bestaan als quantum fields inderdaad bestaan en werken zoals volgens sommige theorieën nu wordt aangenomen. Bij quantum fields is er altijd enige mate van energie dus is ook een absoluut nulpunt niet mogelijk. Richting snelheid van het licht houden de theorieën van Einstein het goed vol en er is ook wel veel goede uitleg over wat er zou gebeuren naarmate je dichter bij de lichtsnelheid komt zoals het anders lopen van tijd etc. En een aantal dingen zijn gewoon nog helemaal niet duidelijk. Wat gebeurt er binnen een zwart gat? Volgens de meest gangbare theorieën zou er een 'singularity' ontstaan, een oneindig dicht punt met oneindige zwaartekracht of waar tijd en ruimte zelfs van plaats zouden wisselen op de assen. Maar het is waarschijnlijker dat er gewoon een ultracompact object met ultrazware zwaartekracht zit dat wellicht oneindigheid benadert maar daar toch nog ruim binnen blijft. Zullen we het ooit zeker weten? Met de techniek en kennis van nu nog niet in elk geval. Zwaartekracht zelf blijft ook lastig, er is nog steeds geen harmonie tussen Einsteins special relativity en het standaardmodel. Wel zijn er heel veel hypothesen en theorieën die aanwijzingen geven waar we het misschien moeten zoeken. Ik heb nog wel enige hoop dat dit binnen afzienbare tijd gaat lukken, al blijft natuurlijk de vraag of zoiets te bewijzen zal zijn. Dan hebben we nog alle ideeën rondom quantum physics, many worlds / parallel universa en allerlei andere dingen om verklaringen te geven voor dingen die we nu nog niet snappen, en waarvan het meeste ongetwijfeld niet zal kloppen :D
 
Je laat jezelf los, dat deel van jezelf wat controle wilt hebben of houden, om het bij muziek te houden, op het moment dat de muziek jou overneemt geef je je over en verlies je de controle, dan ben jij niet degene die stuurt maar iets groters dan jezelf, da's de poort naar 2.0
wie is die je dan die z'n zelf loslaat?
maar goed, taal is zo misleidend. poort naar 2.0 zou ik ook niet gebruiken. dat impliceert dat het beter is dan 1.0 of zoiets, of dat het ergens anders is. een poort naar... voor je t weet zijn weer hordes mensen zichzelf aan t pijnigen om ergens te komen omdat hier niet goed genoeg is, zijn ze 300 dure cursussen en moeder cacao sessies verder.

de meesten hier maken ook muziek met een computer, veel beslissingen, veel hoofdwerk. die flow is mss haalbaar voor een handjevol mensen die een miljard uur in een instrument hebben gestoken en zich kunnen laten gaan terwijl ze aan t spelen zijn... maar dan is er nog geen track oid, eerder een solo.
en dan ben je nog wel ergens degene die t stuurt, je hele muzikale vorming, jouw smaak in tone, jouw geschiedenis is terug te horen. anders zou jimi hendrix wel t zelfde klinken als julian lage. je kan er helemaal 1 mee zijn en dan voelt dat als een transcendentaal gebeuren en je herkent dat ook bij anderen, maar ik denk dat je scherp moet zijn in hoe je dat formuleert.
wat is er mis met de "in the flow" eigenlijk?

om t over chemische samenstellingen te hebben is ook niet zinvol als t om de belevingswereld gaat. constateren dat er zoveel DMT door je lijf gaat zegt niet zoveel over hoe je dat ervaart.
 
wie is die je dan die z'n zelf loslaat?
maar goed, taal is zo misleidend. poort naar 2.0 zou ik ook niet gebruiken. dat impliceert dat het beter is dan 1.0 of zoiets, of dat het ergens anders is. een poort naar... voor je t weet zijn weer hordes mensen zichzelf aan t pijnigen om ergens te komen omdat hier niet goed genoeg is, zijn ze 300 dure cursussen en moeder cacao sessies verder.

de meesten hier maken ook muziek met een computer, veel beslissingen, veel hoofdwerk. die flow is mss haalbaar voor een handjevol mensen die een miljard uur in een instrument hebben gestoken en zich kunnen laten gaan terwijl ze aan t spelen zijn... maar dan is er nog geen track oid, eerder een solo.
en dan ben je nog wel ergens degene die t stuurt, je hele muzikale vorming, jouw smaak in tone, jouw geschiedenis is terug te horen. anders zou jimi hendrix wel t zelfde klinken als julian lage. je kan er helemaal 1 mee zijn en dan voelt dat als een transcendentaal gebeuren en je herkent dat ook bij anderen, maar ik denk dat je scherp moet zijn in hoe je dat formuleert.
wat is er mis met de "in the flow" eigenlijk?

om t over chemische samenstellingen te hebben is ook niet zinvol als t om de belevingswereld gaat. constateren dat er zoveel DMT door je lijf gaat zegt niet zoveel over hoe je dat ervaart.
Taal is ook misleidend, het zijn labels die we ergens aan hangen natuurlijk maar zo communiceren we nou eenmaal.
Hoe jij een ervaring beleeft is weer anders dan de mijne bijv, het is allemaal persoonlijk maar chemische zaken in je hersenen kunnen wel iets aktiveren natuurlijk, positief of negatief.

Het in de flow zijn op een instrument krijg je alleen als je heel veel oefent, veel goede instrumentalisten die jaren hebben geoefend spelen veelal toch ook vaste patronen en als hun avond goed is dan spelen ze wat uit de losse pols en krijg je improvisatie, de kunst van je laten gaan, dat is wat elke muzikant nastreeft, die vrijheid is het mooiste wat er is maar je hebt er geen controle over, juist niet.
Maar het is meer tenminste voor mij dan dat ik wat zit te pielen en opeens krijg je een ingeving of zo of heb je iets te pakken en de rest is vooral gestructureerd werken want na dat riedeltje begint het werk en moet er van alles bijkomen in je arrangement.
 
wat is er mis met de "in the flow" eigenlijk?
Helemaal niks 🙂 Ik vind het een betere beschrijving dan 2.0. Ik noem ze zelf ook wel eens magic moments. Ik maak zelf ambient drone soundscapes waarbij ik wel zie wat er komt. Laag voor laag bouw je dat op. Om in de flow te komen is het belangrijk dat je je instrumenten goed beheerst. En dat je leert te vertrouwen op jezelf, en goed te luisteren naar wat er muzikaal gezien gebeurd. Je moet je kunnen afsluiten van je omgeving, en je laten leiden door de muziek. Het is ook een kwestie van vooral goed oefenen. Hoe vaker je dat doet, des te vaker zul je magic moments ervaren. En accepteer dat het soms niet gebeurd. Experimenteren, geduld en vertrouwen is wat je verder helpt. Neem altijd alles op. Dan heb je ze voor eeuwig vastgelegd. Op het moment dat je in de flow zit, hoor je dat ook…de magic moments.
 
Ik ben er te nuchter voor, maar deze 2.0 theorie klinkt voor mij wel al een stuk logischer als het christendom of Islam, en muziek doet wel degelijk iets ja. Ik vraag me altijd af wat er mis is met de gedachte als er gewoon helemaal niks is na de dood. Zelf neig ik dan wat meer naar het Taoisme en Boedhisme. Wat 2.0 betreft beperk ik het dan maar bij Serum en Hive 2.0.
 
De middeleeuwen is: geloof (kerk) daarna ongeloof (anti kerk) vervolgens na 2 en halve wereld oorlogen kwam de stroom
met de vonds elektriciteit, er onstaat de media en nog veel meer media en nog veel Mééééééér (internet) media en al die beelden kwamen/komen direct op ons af, en dat
moet je zeker in je eendje gaan zitten verwerken over wat goed of slecht, groen of blauw, links of rechts, zwart of wit, op of neer, en ja en nee is?
Met zoveel media kun je er letterlijk gek van worden. Ik als viewer ben vrij realistisch, en wat ik gevaarlijk vindt is het zomaar in iets geloven of willen laten geloven en
die onzekerheid die daarbij bij/inzit...Phoeh!
Ik filter alleen wat ik wil zien, horen, of weten en zelfs "geloven."
of was dat nou dromen? of hopen?
 
Laatst gewijzigd:
Ik gebruik 2.0 vooral voor versiebeheer inzake het vervaardigen van tracks. Ik begin een nieuw idee altijd met versie 1 en dan daarna komt 2, in de lijn der verwachting. Meestal ga ik van 2 direct door naar 3 en ga ik niet achter de komma lopen niften, want 2.0 is eigenlijk hetzelfde als 2. Dus overal waar hierboven 2.0 wordt genoemd kan je ook gewoon 2 zeggen weetje. Soms doe ik weleens een 2.1 of 2A als er subtiele wijzigingen zijn die niet perse een volledig nieuw versienummer waard zijn en waarbij de wijziging nog op andere audiosystemen moet worden getoetst, zodat bepaald kan worden of de betreffende aanpassing daadwerkelijk van toegevoegde waarde is. Daarna natuurlijk weer door naar versie 3, 4, 5 etc. tot aan de mastering. Oja, altijd handig om te zorgen dat het versienummer van je mixdown overeenkomt met de versie van je project. Dus niet dat de MP3 van versie 4 anders klinkt dan het project versie 4, dan zijn de rapen gaar.
 
k vraag me altijd af wat er mis is met de gedachte als er gewoon helemaal niks is na de dood.
Zoals altijd ... follow the money. In wiens belang is het om je te laten geloven dat als jij je aan bepaalde regeltjes houdt (en de juiste donaties doet) eeuwig leven krijgt en als je dat niet doet in de hel terecht komt?
 
het is de taal. jij krijgt geen eeuwig leven. je bent onderdeel van een eeuwig proces, alle gebeurtenissen hiervoor waren nodig om jou nu jou te laten zijn. wanneer is eten onderdeel van jou geworden, als t in een cel in je lijf zit? als t in je maag zit? als je t klaarmaakt? als t groeit aan een plant? is de plant dan ook jij? etc. wat is de grens tussen jou en de rest. hoort het warm hebben bij jou? hoort je zweet bij jou? en die geur ervan die je een meter verderop nog ruikt, ben jij dat dan ook nog. die hele teringzooi alles bij elkaar is een 'eeuwig' en grenzeloos proces, vandaar eeuwig/oneindig leven. als jouw persoontje dood gaat dan is dat het einde van jouw persoontje, maar niet van dat eeuwige proces.
daarnaast is er nog de belachelijke misvatting dat die verhalen over hemel en hel gaan over na je dood
de hemel kan alleen in je huidige leven en alleen op dit huidige moment bestaan, zo niet dan is er hel
dus, de opdracht is heerlie de peerlie lekker 2.0 aanwezig zijn bij alles wat er plaatsvindt in dit moment en genieten van t absurde toneelstuk wat we voorgeschoteld krijgen
niet willen begrijpen, maar meemaken
enige construct wat gaat over nu iets doen straks iets krijgen wat écht werkt is: dure gear kopen >> meer geluk
 
Muziek raakt me al veel langere tijd niet emotioneel. Dat komt omdat ik er veel te nuchter, zakelijk, bijna proffesioneel naar kijk omdat ik weet hoe het gemaakt is.
Als ik iets ten gehore zou brengen dan zou ik er bijvoorbeeld niet bij kunnen huilen. Iets waar ik in het begin nog wel eens toe neigde.
Alleen nieuwe dingen kunnen me nog boeien en mijn interesse wekken.
Al het ander deel ik op in hokjes voor wat ik al eens gehoord heb of in een genre past.
 
Laatst gewijzigd:
Back
Top