Wat drijft ons?

[DungBeatle]

We zijn synth-heads.. we hebben GAS (in mindere of meerdere mate).. we zijn verzot op geluiden, lagen geluiden.. en technologie.. veel technologie.

Wat is het in de meeste van ons dat wij redelijk obsessief hiermee bezig zijn, terwijl onze dierbaarsten er geen barst van snappen?

Zijn wij control freaks? Zijn al die knoppen en sliders een alternatief voor het moderne leven, waarbij het leven ons leidt, en niet omgekeerd? Of wouden we allemaal astronaut worden als kind, en zien we onze studio als oplossing voor de frustratie dat we nooit in orbit geraakt zijn? (Heb enkele jaren geleden piloot opleiding gevolgd.. die vliegtuig dashboards hebben toch iets verslavends!)

De psychologie van onze conditie interesseert me.. en jullie inzichten en/of opinies hierover ook.

Wat zit er in ons onderbewuste dat ons zo aandrijft?

 

[FreddyConfetti]

Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar was van jongsaf al veel bezig met muziek luisteren. Door de jaren heen werd het een soort reis door verschillende genres en stijlen en aan het einde wou ik het gewoon zelf even proberen tot wat ik in staat was.

 

[ano040425-3]

geen idee,maar het is wel een probleem.
Al meermaals alles verkocht om van vintage af te geraken,maar dan begin ik non stop te dromen er over.

 

[hermax]

Ik denk niet dat er één uitleg is die voor iedereen geldig is.
Het enige dat ik enigzins als serieuze motivatie kan zien waar de meesten onder ons wel (onbewust) mee bezig zijn is het feit dat synthesizers een quasi oneindige mogelijkheid aan bestaande, nieuwe, rare of ongehoorde klanken in zich hebben. En je kan er dus gewoon volledige producties mee maken zonder verder nog een andere persoon nodig te hebben.
Drummers spelen op een drum, met drumklanken, gitaristen spelen op een gitaar, met gitaarklanken, violisten spelen... enz enz. Ok, tegenwoordig hebben die ook wel enige tweakmogelijkheden maar die wegen niet op tegen de gigantische keuze van klankpaletten die wij ter beschikking hebben.
En de ene vind het knopjes draaien al wat leuker dan de andere. Voor mij speelt dat bvb totaal geen rol. Ik wil vooral werkbare synths die mij snel klanken kunnen geven die ik nodig heb. Ik wil er mij wel aan zetten om eerst een reeks klanken zelf te maken, maar eenmaal bezig met een productie is dat een technische rem op het creatieve proces.

 

[Ytse]

Bewust of onbewust komt het meeste wat we doen neer op hofmakerij.

 

[Noiseflux]

Passie.

 

[Nap]

Al toen ik een klein ukkie was vond ik het geluid van de synthesizer en elektronische muziek iets betoverends. Dat is eigenlijk nooit weggegaan, al heeft het nog behoorlijk lang geduurd voordat ik er zelf mee begonnen ben.

 

[krautrock1958]

Ik was vroeger nooit een echte synth liefhebber.
Ja, als het de muziek ten goede kwam zoals op innervisions bijv en vroeger bij Traffic, pink floyd, symfonische muziek, Lonnie liston Smith dat soort dingen maar het gefreak en geneuzel heeft me nooit veel gedaan, het moest altijd een beetje op een song lijken.
Wat dat betreft verschil ik waarschijnlijk met het merendeel van de mensen hier.
Later ben ik wel meer synthesizer gerichte bandjes gaan waarderen zoals je ook aan m'n avatar kan zien.
Maar toch naarmate de jaren verstreken begon ik synthese wel interessanter te vinden en sinds alweer een tijdje geleden de docu dream of wires heb ik dus ook maar wat zaken aangeschaft en ik moet zeggen dat het pielen met geluid toch heel leuk aan het worden is.
Techniek is ook wel een stuk betaalbaarder en handzamer geworden dat scheelt ook maar of de dag ooit aanbreekt dat ik een paar duizend voor een synth uitgeef, ik weet het niet.
En verdwalen in soundscapes is toch wel heel aangenaam aan het worden alhoewel als ik muziek draai het nog steeds geen gefreak met geluiden is maar nog steeds iets met kop en staart om het maar zo te zeggen.

 

[Bathmutz]

Een liefhebberij voor mooie geluiden. Zelf controle willen hebben over geluid en het productieproces. GAS komt denk ik deels van de verwachting dat je met betere spullen betere muziek maakt. De zoektocht naar mooie geluiden en verschillende technieken om uit te proberen werkt voor mij iig erg inspirerend.

 

[vcovca]

Ik heb een hele kleine piemel. Vandaar de hele grote mixer op zolder.

 

[KatieMusic]

Op mijn 2e jaar maakte ik iedereen al gek met mijn mondharmonica, xylofoon en drumstel. En platen draaien, de hele dag door Muziek maken is een passie waar je blij van wordt en waar alleen gelijkgestemden iets van begrijpen. Probeer maar eens in een gezelschap over synthesizers te praten. Men vind het interessant, maar na 1 minuut gaat het weer over ditjes en datjes En altijd weer die vraag: "Zou je niet eens wat opruimen van die ZOOI c.q. wat weg doen?"

 

[Arv]

Ik was vroeger nooit een echte synth liefhebber.
Ja, als het de muziek ten goede kwam zoals op innervisions bijv en vroeger bij Traffic, pink floyd, symfonische muziek, Lonnie liston Smith dat soort dingen maar het gefreak en geneuzel heeft me nooit veel gedaan, het moest altijd een beetje op een song lijken.
Wat dat betreft verschil ik waarschijnlijk met het merendeel van de mensen hier.
Later ben ik wel meer synthesizer gerichte bandjes gaan waarderen zoals je ook aan m'n avatar kan zien.
Maar toch naarmate de jaren verstreken begon ik synthese wel interessanter te vinden en sinds alweer een tijdje geleden de docu dream of wires heb ik dus ook maar wat zaken aangeschaft en ik moet zeggen dat het pielen met geluid toch heel leuk aan het worden is.

Alsof ik mezelf hier teruglees..!

Heb toen ik jong was (zeg 14-1 me meer bezig gehouden met reggae en dub.. Maar parallel kwam "de electronische muziek" in beeld en dus ook synths. Maar nooit echt een synth-nerd geweest, ik zie het als een tool. Neemt niet weg dat ik redelijk aan het verzamelijk sloeg eensch. Het is leuk speelgoed.

 

[klinkske]

Ik eer gewoon mijn favoriete muziek. Het op vinyl hebben volstond niet. Nu koop ik de instrumenten. En meanwhile, pruts ik raak en ontvoert de focus op het geluid me naar een verbijsterende wereld weg van al wat moet en me geen reet interesseert. (Huisje boompje beestje en ambitie onderandere)
Het is een drug, een escape. En de mogelijkheden zijn eindeloos en ik hoop er een boel van te proberen (met hardware)
Als ik G Numan - Cars hoor denk ik: dit is waar ik wil zijn, al de rest is onzin
Toen ik tiener was ergerde ik me dat ik tijdens het draaien enkel de EQ kon tweaken om het nummer te veranderen, ik wou er in kunnen graaien en aanpassen...
Roland zei ooit tijdens het uitbrengen van de mc303 : dj's zijn gefrustreerde muzikanten. Ik geloof dat ook.

 

[DungBeatle]

Allemaal interessante perspectieven op deze kwestie.

Als kind was ik al totaal gefascineerd door science fiction. Que: synth sounds. Maar ook de knipperende lichten en knoppen van (meestal fake) computers. Voor mij zijn synths ook totaal een escape mechanisme voor een soort mad professor/dictator. Al dat gear doet precies wat ik wil (meestal).

En last but not least.. gefrustreerde muzikant. Via synths kun je toch een deel van de weg afleggen, zonder jaren op muziekschool gezeten te hebben. Da's dan weer de rebelse kant in mij.

Op 50-jarige leeftijd speelt nostalgie ook voor mij een grote rol. Ik ben zot op muziek van de 60s, 70s, 80s.. maar moderne muziek grijpt me bijna nooit.. het idee dat ik Cars van Numan of Yazoo of zo een beetje in huis kan "vangen".. heerlijk.

 

[torp]

Bewust of onbewust komt het meeste wat we doen neer op hofmakerij.

En de rest is kuddegedrag.

 

[MeneerJansen]

Gelukkig geven sommigen hier toe dat ze niet per se geweldig keyboard/piano kunnen of willen spelen met hun synth. De mensen die dat talent wel hebben zie ik dan ook de presets en een mooie sound prijzen van hun synth.

Als wetenschapper die het laboratorium mist vind ik de theorie achter subtractieve analoge synthese zeer fascinerend. Knoppen draaien: het mooiste wat er is! En nee: dat is niet leuk in een VST of DAW. In de Quantum Mechanica, geluidstheorie, licht theorie etc. gaat het ook over golftheorie, interferentie etc. Het is fascinerend hoe snel een sound compleet onvoorspelbaar wordt door het mengen van twee geluidsgolven van twee oscillatoren. Tel daar het effect van een Filter bij op en je kunt oneindig variëren. Het verschil in sound v/e Minimoog bijvoorbeeld tussen 'Blow your head' (James Brown in zijn band 'The J.B's' met Fred Wesley) en lage bas die zo'n ding kan maken met behulp maar een handjevol elektronische elementen (modules) is een aanmoediging om te blijven verkennen hoe ver de uitersten zijn van een synth.

En als creatieveling die het puzzelen mist vind ik het draaien aan knoppen om een nieuw geluid te creëren heerlijk. Muziek en soundscapes zijn mooier om te creëren dan iets fysieks.

Ik was gefascineerd door sysnths toen ik 'Dark Side Of The Moon' (1973) hoorde (was ik 6, was ik 8? het cassette bandje slingerde al jaren rond thuis). Snapte totaal niet waar die geluiden vandaan kwamen of wat het was. Vond het jammer toen men begon met zingen in de nummers, ha ha. Luisterde liever minuten lang naar de synths. Dacht dat het een stalen balletje was dat rond draaide in een stalen ring (de white noise in 'On the run'). Het dubbelalbum van Jeff Wayne 'War Of The Worlds' (197 waar ze hun eigen synths voor ontwikkelden moet ik wel duizend keer geluisterd hebben. Jean Michel Jarre (mocht je niet van zeggen dat je dat mooi vond).

Vergis je niet: het meest gek was ik van gitaristen. Kon je goed aan zien "hoe ze het deden". Een synthesizer speler drukt op toetsen maar dat zegt niets over hoe de geluiden geproduceerd en gecreëerd zijn. Dan moet je tocht echt zelf puzzelen eer je het waarderen wil. Gitaristen willen ook nog wel eens van die sound freaks zijn. Met al die effectpedalen. Net synthesizers, ha ha.

 

[krautrock1958]

Vergis je niet: het meest gek was ik van gitaristen.

Hier nog iemand hoor, ik denk dat ik van de meesten of het nou rock, jazz, blues of wat dan ook in huis had. (en nog steeds)

Ik was gefascineerd door sysnths toen ik 'Dark Side Of The Moon' (1973) hoorde (was ik 6, was ik 8? het cassette bandje slingerde al jaren rond thuis). Snapte totaal niet waar die geluiden vandaan kwamen of wat het was.

Ik had dat nog wat eerder met Atom Heart Mother begin jaren 70, ik vond het echt geluiden van een andere wereld maar wel heel spannend.
Nu na zoveel jaar is het spannende er wel een beetje af omdat je nu veel makkelijker hoort waar iemand mee bezig is.
Wat niet wil zeggen dat ik niet van muziek kan genieten natuurlijk.

 

[Arv]

Uuuuuuuuhhhh laaaaaaa

Uiteraard. War of the worlds.
Was even vergeten dat dat ook wel een stempeltje drukte in mijn hele jonge jaren. Komt het misschien ook door de videoclip? Hmm..
Anyway, ik realiseer me nu dat ik toch wel al heel jong liedjes leuker vond als er een soort (synth) melodietje in zat.. Kreeg van mn broer het 'verwijt': "jij vind alleen liedjes leuk met een simpele melodie".. true.

Andere voorbeelden zijn "popmuzik" of eh, eerder werk van Simple Minds (Sons and Fascination/Sister Feelings Call) of Depeche Mode.. Over KW zal ik het maar niet hebben..

Bottom line is wel dat ik het altijd als een tool/instrument zag voor creatie, maar kreeg het synth-tech virus pas wat later.. Niet meteen hooked zeg maar.

 

[KatieMusic]

Speciaal voor de elektrische gitaar virtuozen onder ons die ook al vroeg geboeid werden door de geheimzinnige (synth) geluidjes van Pink Floyd. David Gilmour op zijn Fender Stratocaster...Shine On You Crazy Diamond (Live at Knebworth 1990)

 

[demian]

Wat ons drijft denk ik is dat je wil weten wat er achter die knoppen zit, welke wereld betreedt je als je aan die knoppen zit, die wereld is zo oneindig groot, dat geeft vrijheid. Je bent verlicht eenmaal je aan de gang bent. Het is vrede.

Niemand maakt jou iets en wat er gebeurt maak niet uit want jij bedient de knoppen.