Origineel geplaatst door Kassen
das wohltemperierte klavier is geschreven voor een soort stemming die "well temperate" heet in het engels (geen idee van de nederlandse naam). in zo'n stemming heb je intervallen die ongelijk zijn maar speelbaar en iets anders voor iedere ladder. hierdoor krijgt iedere ladder een eigen karakter en DAT is wat bach wou demonstreren en waarom alle delen van dat stuk een ander muziekaal karakter hebben...
Wat zou er gebeurd kunnen zijn? Let wel, er is verdomd weinig onderzoek naar gedaan en in wezen is het opschrijven van de muziektheorie pas ten tijde van het ontwikkelen van een notenschrift voor het eerst gedaan.
De Grieken kenden een aantal verschillende toongeslachten, door oa Pythagoras in verband met elkaar gebracht. Daar hadden zij de Ionische ladder (bij ons is dat de majeur gworden...), de Aeolische (bij ons de mineur...) de Dorische... etc Allemaal vernoemd naar landstreken in Griekenland. Of ze ook speciaal in die streken gebruikt werden, dat is onbekend. Per slot weten we ook de uitspraak van de oude Griekse taal niet. Toen de Ionische het zo langzaam aan ging winnen van de anderen (We gebruiken soms nog wel eens Dorisch), wilde men die ladder ook op de D laten beginnen, waar voorheen alleen de Dorische begon. Of op de A, waarop voorheen alleen de Aeolosche begon. Maar dan moesten de intervallen wel aangepast worden. Het geheel samenvoegen tot een geheel systeem, dat op één instrument, het liefst het orgel, te bespelen was, dat gaf een probleem. Daar kwam die Pythagorese komma om de hoek. Maar die konden ze natuurlijk niets meer vragen, want ze wisten nog niet eens dat hij er over geschreven had. Dat kwam weer wat later. De komma heeft vooral betrekking op de kwint, dus het interval van C naar G. Als dat echt goed is gestemd, dus rein, dan kan die nooit gebruikt worden, dus werd die iets lager gemaakt.
Wat doet nu een pianostemmer, die geen oscilliscoop nog ander meet appartuur heeft, dan alleen een stemvork? Die maakt eerst die A goed. Dan heeft hij/zij geleerd om die kwint goed te horen, dus dan komt de E (alle acht), daarna de B, vervolgens de Fis, de Cis, de Gis, de Dis, de Bes (Ais), de F, de C, de G en de D. Natuurlijk doet de stemmer het wel iets anders, want die weet ook wel een kwart te horen en de Cis wordt vaak gestemd in de drieklank A-Cis-E, als de A en de E er al zijn.
En dat, Kassen, is gelijkzwevend, ook
well tempered in het Engels, en tegenwoordig in Nederland evenredigzwevende temperartuur genoemd, maar iedereen denkt dan dat je wel heel erg ziek bent, als je daar over praat: "Jongen, kan je dan niet beter je bed ingaan?"
Werkmeister had een werkbaar systeem, maar wat stemmers doen is de methode Simon Stevin.
en ik heb nog zo geprobeert dit onderwerp te vermijden.[/B]
Maar dat heb je niet gedaan
Als je eens een middagje ellende wil, dan moet je de klavecimbel specialist in het museum hierover vragen. Die wordt dan echt boos, als je het niet begrijpt.
Wout
Namen van Griekse toongeslachten (Kwamen later in een iets andere vorm als 'Kerktoonladders' terug in de Middeleeuwen):
Ionisch alle witte toetsen van af C
Dorisch idem van af D
Frigisch idem van af E
Lydisch idem van af F
Mixo-Lydisch idem van af G
Aeolisch idem vanaf A
Lokrisch idem van af B
Obelixtisch gewoon pom-perde-pom-pom-POM!
Daar valt nog wel wat over te zeggen hoor! (maar laat ik dat nou maar niet doen...) 
