Hoe onderscheid je jezelf van de rest of hoe ben je herkenbaar?

hoe kom jij tot datgene wat je wil vertellen in je muziek, ... wat deed je in het begin en waar ben je nu, hoe is jouw reis tot nu toe geweest of heb je niet een hele eigen benadering en rommel je maar een beetje weg via trial and error?
Door goed te luisteren naar anderen en te begrijpen wat ze doen, neem ik die kennis in me op en pas ik het toe, tot ik uiteindelijk een verzameling van ideeën en vaardigheden heb opgebouwd. Daarna combineer ik verschillende ideeën en methodes, met veel trial en error, zowel bewust als onbewust, wat een belangrijk deel is van het leerproces.

De 4onthefloor is volgens mij het resultaat van beperkte inspanning en kennis, samen met het gebruik van geavanceerde tools. Met sequencers en knoppen kun je snel iets maken, maar het risico is dat de muziek meer mechanisch wordt in plaats van belichaamd. Dit reflecteert ook het elan van de post-industriele en digitale tijdsgeest waarin we leven. Iemand kan snel een eenvoudig stukje verhaal reproduceren, wat een gevoel van controle en voldoening geeft. Sommige mensen zijn daar ok mee, maar de motivatie om echt te studeren, leren spelen, interageren en eigen ideeën te ontwikkelen/synthetiseren, kan daardoor afnemen. Zo blijven veel verhalen oppervlakkig/ongenuanceerd en verschuift de aandacht naar de 'eigenheid' van verpakking, weg van de inhoud... en niet enkel in muziek... Die eigenheid van verpakking blijft wel een sociale realiteit, we doen het allemaal in zekere mate om onze 'unieke' identiteit bij elkaar te verzamelen.
 
ik focus op "handgemaakte muziek". Of dat nu akkoestisch of electronics is.
Maar goed dat is geen muziek want ik gebruik geen 80's synths en drum computers. :-)

Of je moet iemand zijn die alleen maar wat imroviseert en voor de rest geen doel heeft,
Ik houd vaak een instelling dat ik geen idee heb wat ik ga doen en wat ik kan.
Gewoon in een flow.
Dus in weze is het meeste bij mij improvistatie.
Zonder improvisatie kun je niet echt muziek creeren lijkt me. Je zou het toch uit je mouw moeten schudden.
 
mijn valkuil is dat ik al teveel ga bouwen met dat ene idee op een tijdlijn voordat alle ingredienten er zijn
en dan heb je 2,5 minuut staan en dan moet er ineens een vette wending komen. verschillende dingen proberen maar echt coherent wordt t dan meestal niet.
beter in de ideefase al een bstuk hebben enzo, dan schuif je later de track makkelijker in elkaar en bouw je de verschillende dingen naar elkaar toe
Dat gebeurt mij ook nog wel eens dat ik een leuk beginnetje heb en dan begin ik er een baslijntje bij te maken en een paar akkoorden of zo en dan loop ik vast want die verrassende switch is dan lastig te maken.
Laatste tijd krijg ik het idee dat het dan handiger is om eerst een soort van basic baslijntje er bij te maken en later pas verder uit te werken ipv meteen teveel op details in te gaan.
En als het bijv een leuk melodielijntje is dan ook alvast een soort schets te maken met enkele akkoorden van het refrein zodat je wel een soort raamwerk hebt.

Door goed te luisteren naar anderen en te begrijpen wat ze doen, neem ik die kennis in me op en pas ik het toe, tot ik uiteindelijk een verzameling van ideeën en vaardigheden heb opgebouwd. Daarna combineer ik verschillende ideeën en methodes, met veel trial en error, zowel bewust als onbewust, wat een belangrijk deel is van het leerproces.
Da's voor mij ook een goede leerschool, goed analyseren wat anderen doen die iets maken wat je aanstaat zodat je wel gevoel voor die sound ontwikkelt, ook qua songstructuur en arrangement kan dat goede inzichten geven.
Ik houd vaak een instelling dat ik geen idee heb wat ik ga doen en wat ik kan.
Gewoon in een flow.
Dus in weze is het meeste bij mij improvistatie.
Zonder improvisatie kun je niet echt muziek creeren lijkt me. Je zou het toch uit je mouw moeten schudden.
Zo begin ik ook nog wel 'ns tot je op een leuk begin komt en dan daar mee verder, dan beginnen de ideëen ook vaak te stromen.
Wat ik dan soms wel moeilijk vindt is hoe ik dan de sound die ik in m'n hoofd hoor uiteindelijk in m'n track krijg.
En ja, soms moet ik gewoon toegeven dat ik niet goed genoeg ben om sommige ideëen in te spelen, dan wordt het een versimpelde versie bijv.
Bij elkaar is het ook niet mis natuurlijk dat je als simpele hobbyist toch probeert alle instrumenten in te spelen en soms moet ik dan gewoon m'n toevlucht zoeken tot Addictive drums of zo want ik ben gewoon geen drummer en ik ben ook geen echt goede keyboardspeler dus soms smokkel ik wel bijv en dan pak ik een paar seventh of ninth akkoorden mbv Scaler want zelf kan ik dat niet goed spelen maar als ik ze dan onder m'n toetsen heb dan kan ik ze wel spelen op het moment dat ze er moeten staan en zo doe ik timing, frasering en zo dan weer zelf.
Wat dat betreft is het wel een fijne tijd dat je door de computer en bepaalde hulpmiddelen/software wel een track kan maken zoals je graag wil dat ie moet zijn zonder meteen samples en/of stukjes van anderen te knippen en te plakken al gebruik ik soms wel weer een vocale sample om dan toch een beetje vocals in m'n track te krijgen.
 
Laatst gewijzigd:
Ik heb niet gekeken, hoeveel duimpjes heb ik al naar beneden.
 
Ik sample vrijwel alles. Dus ehhhh...
- de samples die ik pak, of anders gezegd net zo goed wat ik niet sample
- hoe ik die vervolgens bewerk (amper, vaak naar beneden pitchen en opknippen)
- en de drums die ik eronder gooi en t gare basslijntje wat ik eronder inspeel.

Nu vind ik mezelf geen Beethoven, eerder een fotograaf/collagekunstenaar in wat ik doe, dus prima verder. Ik hoor van mensen wel dat ze iets van mij wel herkennen als zodanig, dus ik zal wel iets goed doen denk ik dan.
 
Zit zo'n beetje in de stijl van Schulze en Tangerine Dream, dus best wel herkenbaar.
 
Hoe kijken jullie hier tegen aan en hoe hebben jullie voor zover mogelijk je eigen geluid ontwikkeld, is dat ook een puzzel geweest of is dit op een soort van natuurlijke manier ontstaan of zijn andere artiesten je voorbeeld geweest en heb je vanuit daar je verder ontwikkeld?
En wat zijn voor jullie essentiëele bouwstenen geweest om tot dat eigen geluid te komen en is er misschien een keer een aha moment geweest waardoor je tot dat geluid kwam wat je al een tijdje wilde maar niet voor elkaar kreeg?

Ik ging ooit met een saxofonist "doomjazz" maken (hele trage donkere sferische muziek met mooie melodieen dr op), geinspireerd door Bohren & Der Club of Gore (als iemand dat wat zegt). Maar eigenlijk vond ik maar 1 of 2 nummers leuk van hen, verder luisterde ik t nooit.

Nu zijn we alweer 4 albums verder en hebben we nog steeds rond de 15k / 20k luisteraars per maand op Spotify en gaan er wekelijks CD's en Vinyl door heel de wereld.

Maar de kunst is denk ik dat we toen we met Trigg & Gusset begonnen heel snel ons eigen ding zijn gaan doen in een vrij niche markt waar niet superveel concurrentie was; dat is wel anders als je de zoveelste techno-producer bent.
 
Ik ging ooit met een saxofonist "doomjazz" maken (hele trage donkere sferische muziek met mooie melodieen dr op), geinspireerd door Bohren & Der Club of Gore (als iemand dat wat zegt). Maar eigenlijk vond ik maar 1 of 2 nummers leuk van hen, verder luisterde ik t nooit.

Nu zijn we alweer 4 albums verder en hebben we nog steeds rond de 15k / 20k luisteraars per maand op Spotify en gaan er wekelijks CD's en Vinyl door heel de wereld.

Maar de kunst is denk ik dat we toen we met Trigg & Gusset begonnen heel snel ons eigen ding zijn gaan doen in een vrij niche markt waar niet superveel concurrentie was; dat is wel anders als je de zoveelste techno-producer bent.
moet zeggen dat deze beschrijving mij wel meteen nieuwschierig maakte :D geen fan van jazz maar wel van doom en sax

klinkt best bijzonder!
 
Ik sample vrijwel alles. Dus ehhhh...
- de samples die ik pak, of anders gezegd net zo goed wat ik niet sample
- hoe ik die vervolgens bewerk (amper, vaak naar beneden pitchen en opknippen)
- en de drums die ik eronder gooi en t gare basslijntje wat ik eronder inspeel.

Nu vind ik mezelf geen Beethoven, eerder een fotograaf/collagekunstenaar in wat ik doe, dus prima verder. Ik hoor van mensen wel dat ze iets van mij wel herkennen als zodanig, dus ik zal wel iets goed doen denk ik dan.
as ge t mar korthout
 
Dat is ook de domste opening die je kunt maken als spreker, want dan geef je eigenlijk al aan dat het verhaal dat je gaat vertellen niet interessant is. Dus je staat al met 1-0 achter voor je überhaupt begonnen bent.
 
Dat is ook de domste opening die je kunt maken als spreker, want dan geef je eigenlijk al aan dat het verhaal dat je gaat vertellen niet interessant is. Dus je staat al met 1-0 achter voor je überhaupt begonnen bent.
Doet me de laatste tijd denken aan de Belgische ploeg.
 
Ik dacht herkenbaar te zijn maar niemand had in de gaten dat mijn vocals in iemand anders zijn track zijn gebruikt dus… het spijt me. I know nothing 😅
Er schuilt een groot componist in Klinkske. Hij creeerd voor anderen.

Het mooiste waar ik ook veel van geleerd heb dat zijn mensen die totaal geen enkel instrument kunnen bespelen.
Maar hele unieke partijen in hun hoofd hebben van hoe alles zou moeten klinken.
Als je naast zo`n fanatiekeling gaat zitten.
Die alles nog uitgeschreven heeft ook.
Dan kun je stukje voor stukje een complete song of stuk maken.
Door steeds van het begin af dingen op te nemen en toe te voegen door aan elkaar breien.
Met nog wat variaties er op.
Dan worden dingen gezegd als dit moet donker zo en zo hoog, dit moet helder korter of langer.
En dan pom-pom-pom😆
Het lijkt op de blinde helpt de lamme.
--- Ook heb ik een gewaardeerde syntersizeraar horen zeggen :
Hoe meer je `uit het boekje braaf leert spelen`
Hoe minder fantasie je op den duur overhoud.
--- Ik heb me daar nooit aan gehouden en heb toetsen met akkoorden geleerd.
En ook m`n apperatuur goed leren bedienen.
Maar helaas heb ik nu weinig fantasie om iets bij voorbaat al te horen.
Want alles wat ik hoor kan ik naspelen.
Maar ik hoor niks in mijn dromen of emoties / fantasie.
Als ik wat hoor in het echt dan zouden het saaie covers worden.
Daar zit hier ook niemand op te wachten.
Het mooiste is als je alles hebt wat vaardigheden betreft.
 
Hoe meer je `uit het boekje braaf leert spelen`
Hoe minder fantasie je op den duur overhoud.
Ik vind dit nogal discutabel en vooral iets dat nogal makkelijk geroepen wordt door mensen die gewoon geen zin hebben om theorie te leren. Alsof het heel creatief is om, terwijl je in feite van toeten noch blazen weet, op een instrument te gaan lopen hengsten en hoopt op happy accidents en dat, als je eenmaal iets hebt gevonden dat een beetje klinkt, blijkt dat je vooral veel tijd hebt besteed aan het opnieuw uitvinden van het wiel. 'Eerst de regels kennen en ze dan breken' spreekt mij dan toch meer aan. De theorie is niet het doel maar slechts een gereedschap. Net als dat het fijn is dat je taalbeheersing hebt voor je een boek gaat schrijven, snapt hoe je een kleur moet mengen als je gaat schilderen of weet hoe je een zaag vast moet houden als je een kast wil gaan bouwen. Dat heeft weinig met (gebrek aan) fantasie te maken, maar gewoon met weten wat je doet. Dat hoeft niet te betekenen dat je een heel conservatoriumprogramma moet doorlopen of expert wordt in notenschrift of de volledige werken van Bach integraal kunt spelen, maar het is op zijn minst handig iets te weten van harmonie, toonsoorten, akkoorden, progressies, ritme, etc. Of je nu voor popdeuntjes, melodische techno of experimentele knarsjazz gaat.
 
Laatst gewijzigd:
Back
Top