Door goed te luisteren naar anderen en te begrijpen wat ze doen, neem ik die kennis in me op en pas ik het toe, tot ik uiteindelijk een verzameling van ideeën en vaardigheden heb opgebouwd. Daarna combineer ik verschillende ideeën en methodes, met veel trial en error, zowel bewust als onbewust, wat een belangrijk deel is van het leerproces.hoe kom jij tot datgene wat je wil vertellen in je muziek, ... wat deed je in het begin en waar ben je nu, hoe is jouw reis tot nu toe geweest of heb je niet een hele eigen benadering en rommel je maar een beetje weg via trial and error?
De 4onthefloor is volgens mij het resultaat van beperkte inspanning en kennis, samen met het gebruik van geavanceerde tools. Met sequencers en knoppen kun je snel iets maken, maar het risico is dat de muziek meer mechanisch wordt in plaats van belichaamd. Dit reflecteert ook het elan van de post-industriele en digitale tijdsgeest waarin we leven. Iemand kan snel een eenvoudig stukje verhaal reproduceren, wat een gevoel van controle en voldoening geeft. Sommige mensen zijn daar ok mee, maar de motivatie om echt te studeren, leren spelen, interageren en eigen ideeën te ontwikkelen/synthetiseren, kan daardoor afnemen. Zo blijven veel verhalen oppervlakkig/ongenuanceerd en verschuift de aandacht naar de 'eigenheid' van verpakking, weg van de inhoud... en niet enkel in muziek... Die eigenheid van verpakking blijft wel een sociale realiteit, we doen het allemaal in zekere mate om onze 'unieke' identiteit bij elkaar te verzamelen.

geen fan van jazz maar wel van doom en sax