live only

[Harry S.]

Ik ken eigenlijk geen enkel instrument waar het nodig is om naar jouw handen te kijken, maar het vergt natuurlijk wel wat (jaren) aan oefening voor je iets kan.

Niet anders dan bij een computertoetsenbord. Dan kijk je ook niet voordurend naar de lettertjes, maar naar het scherm. Waarom dat dan bijzonder is als iemand piano speelt, snap ik dan niet zo.

Het is niet heel anders dan 's nachts zonder lichten aan te doen naar de WC gaan omdat je de weg in huis weet.

Nog nooit op een legoblokje of de kat onderweg getrapt, zeker

 

[Nap]

Nog nooit op een legoblokje of de kat onderweg getrapt, zeker

Nu je het zegt: Ik heb nog wel een heel erg smerig verhaal over koud geworden kattenkots van half verteerde eendagskuikens onderaan de trap van het ouderlijk huis (er was alleen een toilet beneden) die tussen de tenen omhoog komt als je erop gaat staan.

 

[seiko]

...koud geworden kattenkots van half verteerde eendagskuikens die tussen de tenen omhoog komt als je erop gaat staan...

ligt -denk ik- dicht bij het gevoel dat de ts krijgt van 'virtuozen zonder muziektheoretische opleiding' dus ik krijg een vaag 'cirkel is rond' gevoel

 

[Nap]

je vat het volgens mij prima samen.
en érgens snap ik hem , je voelt tegenwoordig het àmbacht overal uitsijpelen en soms voelt dat ongemakkelijk, maar het is wat het is.

- er was een tijd dat je plaatjes moest kopen, en de techniek beheersen om te beatmixen vooraleer je ergens kon draaien : NU moet je vooral hartjes kunnen vormen met je handen
- er was een tijd dat je -wilde je muziek maken- daar het nodige geld en doorzettingsvermogen voor nodig had wat maakte dat je al heel gemotiveerd moest zijn : NU gekraakte Ableton, youtube legt alles uit, plugins die jouw scheef spel rechttrekken of zelf sequences verzinnen
- er was een tijd dat als je schilderijen/beeldhouwwerken/foto's wilde maken, je ook best hiervoor studies nam (compositie/techniek/perspectiefleer) etc : NU kan je een kunstenaar zijn zonder enige notie

Soms voelt dat inderdaad wat zuur en ik denk dat het daarover gaat bij ts.

Dat is een beetje het gatekeepers principe waar het eerder ook al over ging.

Wil je dat kunst/creativiteit iets is voor een culturele elite, die naast het benodigde talent ook het privilege heeft gehad om de tijd en het geld te kunnen steken in les en oefening om ergens heel goed in te worden, en waarbij het gepeupel geen andere rol heeft dan als bewonderaar en passieve maar betalende consument op te komen draven?
Of wil je dat kunst/creativiteit voor iedereen toegankelijk is en geloof je dat er ook vanuit onbevangen, naïeve experimenten dingen kunnen ontstaan die tof zijn?

Waar we het allemaal over eens kunnen zijn is dat de hoeveelheid slop (of het nu AI of mens-gegenereerd is) toeneemt naarmate er meer mensen actief zijn met dit soort dingen. Maar ook het aantal diamantjes zal toenemen. Daarom wordt het steeds belangrijker te leren filteren, te zoeken en de algoritmes in je voordeel te gebruiken om de werken te zien/horen krijgen die jou aanspreken en de slop het putje in te laten gaan.

 

[jserle]

Maar als je iemand anders uit moet leggen hoe je een werkwoord moet vervoegen is het wel weer verdomd handig.

Als twee mensen praten met elkaar en goed zijn in taal verstaan en begrijpen. Dan :
Heb ik wel een keer meegemaakt (een uitzendkracht) dat iemand in een half uur kon waar de meeste anderen twee jaar over deden. Tot verbazing van de overige rest van de mensen. Over over ware kunst gesproken , meestal, iedere autist-halve-zool gaat kijken wat hij kan wat een ander niet makkelijk kan wat hij wel kan om ergens in uit te blinken.

 

[Disharmonic]

Ga op Youtube kijken en je ziet Aziatische kinderen van een jaar of 4-5 oud die beter gitaar, bas, drum of piano kunnen spelen dan jij of ik ooit zullen kunnen

Of een kubus oplossen. Moest vanmiddag gelijk aan jouw opmerking denken toen ik dit filmpje zag.

Video | Meisje (6) vestigt wereldrecord voor oplossen Rubiks kubus

De zesjarige Lian Yunzhi heeft het wereldrecord voor vrouwen op de 3×3×3-kubus gebroken. Ze kwam uit op een gemiddelde tijd van slechts 4,27 seconden.

www.nu.nl

 

[vinnieq]

Als je het precies wilt weten: https://www.worldcubeassociation.org/results/records?show=mixed . Ook gesplitst naar mannen en vrouwen. Vooral de geblindoekte varianten vind ik fascinerend.

 

[krautrock1958]

Ik snap dat het voor velen iets 'ongelooflijk' is dat je kan pianospelen zonder te kijken maar -mits genoeg oefening (en ik ben géén pro)- kan je dat, doorgaans is het enkel als je grote sprongen maakt dat je éven visueel checkt (grootteorde milliseconden) of jouw handen op de juiste positie(s) landen. Verder is een piano redelijk voor de hand liggend ingedeeld : t zijn steeds groepjes van dezelfde noten die zich herhalen en elke noot op een partituur komt één keer voor op de piano (ik bedoel : 1 noot komt overeen met 1 toets en vice versa wat logisch lijkt, maar bij veel instrumenten niet zo is : 1 eenzelfde noot kan op meerdere plaatsen van het instrument gemaakt worden)

Er zijn best wel wat instrumenten waar je standaard niet/nooit kijkt naar je hand(en) : ik speel cello en de bedoeling is dat je niet kijkt naar de linkerhand die de noten aan het 'maken' zijn (anders krijg je na ongeveer 2 minuten spelen gewoon rug en nekpijn door met jouw hoofd gedraaid naar de cellohals om 10 cm van jouw ogen te kijken : onmogelijk vol te houden).

Verder kan je sommige noten van een partituur, op wel 5 verschillende manieren/plaatsen spelen op de cello (en toch dezelfde noot horen).
Een piano heeft 88 toetsen, een cello heeft ongeveer 600 vingerzettingen voor individuele tonen en de bedoeling is dat die sowieso 'blindelings' gevonden worden.

Ook violisten en quasi iedereen in een orkest is (gelukkig) in staat om noten te blijven spelen terwijl ze naar hun partituur en/of dirigent aan het kijken zijn.

Ik ken eigenlijk geen enkel instrument waar het nodig is om naar jouw handen te kijken, maar het vergt natuurlijk wel wat (jaren) aan oefening voor je iets kan.

Het is niet dat het ongelooflijk is maar het feit dat iemand één is met z'n instrument, hoe zou Stevie Wonder het anders kunnen of Ray Charles?
Als je pas begint vergt het oefening en op een gegeven moment is het muscle memory maar dan is er nog wel een verschil of iemand een liedje uit z'n hoofd leert spelen en niet veel verder komt of iemand die moeiteloos improviseert en één is met z'n instrument, iedereen met veel talent kijkt ook maar weinig naar z'n instrument, je herkent het meteen en zo iemand kan spreken met z'n instrument.
Ik zag het indertijd eind seventies bij Ritchie Blackmore met z'n band Rainbow, ik zag binnen een minuut hoe moeiteloos dat ging, Jan Akkerman precies hetzelfde en Ray Charles die ik indertijd zag da's logisch omdat ie blind is maar elke goede artiest heeft dat.

Daar hoef je geen theorie voor te leren maar theorie kan het wel makkelijker en overzichtelijker maken, goede studiomuzikanten moeten goed kunnen lezen anders kan je het vergeten want alles moet in enkele takes er op staan maar muziektheorie en muzikaal talent hebben zijn twee verschillende dingen, je kan heel veel theorie leren maar uiteindelijk niets muzikaals voortbrengen terwijl als iemand muzikaal is dan kan ie dat laten horen zonder theorie te hebben geleerd, dat is uiteindelijk waar het op neerkomt.
Misschien een beetje vergelijkbaar (niet helemaal) met een leraar Nederlands die perfekt alle grammatica beheerst maar geen boek zal schrijven en een getalenteerd schrijver kan dyslectisch zijn maar nog steeds een goed verhaal schrijven, da's talent en dan hoef je geen perfekt Nederlands voor te beheersen.
Mensen die beweren zonder muziektheoretische kennis niets muzikaals voort te kunnen brengen en er misschien zelfs op neerkijken hebben er niets van begrepen wat mij betreft.