Als kleine uk zong ik alle liedjes mee die toen in de auto speelden en tot verbazing van tantes en nonkels die opmerkten dat ik al de teksten zeer goed meezong, zeer spontaan. (ik zou het nu nimeer durven)
Toen mijn broer en kozijns met hard-rock bezig waren, werd ik al snel meegezogen in het (toen) hardere werk. Maar mijn broer en ik gingen al snel ook over naar New-Wave en Blitz-Muziek, en ik had ook respect voor de goede discoplaten, maar liep daar niet mee te koop want dat was niet stoer.

Toen ik de plaat van 'The Human League' "Dare" in handen kreeg heb ik ze niet losgelaten totdat ze grijsgedraaid was. op die plaat stonden de instrumenten afgedrukt waarmee die fantastische (achteraf te commercieel geworden) nummers waren gemaakt. Roland Jupiter8, Linndrum, Microcomposer , ....)
Ik wist het meteen, dat was de droom van ook elektronische muziek te willen gaan maken(willen maar niet kunnen want had geen geld). Was toen 14. Kort daarna ben ik Kraftwerk beginnen ontdekke, maar ook alles van de deutsche neue welle, new wave, simple minds, front242, DAF, The Neon Judgement en ook tegelijkertijd Jarre en Vangelis. Jarre was voor mij goddelijk, Vangelis was god.
Luisterde toen ook veel naar maneuvers in het donker s'maandags avonds op de radio, een program dat bestond uit demo's van mensen die synthesizermuziek (vooral ambientachtige) maakten, dat uurtje was altijd te snel voorbij.
Toen ik voor de eerste maal vakantiewerk deed en 15 jaar was ben ik met die 17.000 frankskes een ROLAND SH101 gaan kopen om mijn eerste synthstappen te zetten. Zeer toffe machine, ik was in de wolken, maar was monofoon en kon maar èèn sequence'ke inspelen en was wat teleurgesteld na een jaar presets vannuit de handleiding maken.
Gewoon verkocht een jaar later en mijn dromen in de schuif gelegd.
Toen ik begon uit te gaan heb ik vele jaren al men zuur verdiend geld opgebrast en heb er nog geen spijt van, maar kreeg terug de kriebels met de opkomst van New Beat, Acid, Techno en besloot na het op bezoek te zijn geweest bij iemand met een studio en Atari, mijn dromen nieuw leven in te blazen. Kocht toen een Roland JV 80 en een Atari 1040 STe en was eindelijk aan het componeren geslagen en dan verder alles uitgebouwd.
Maar muziek is eigenlijk het mooiste wat er is, het is een emotie die ten gehore gebracht word van èèn bepaald moment en je kan er andere mensen mee aansteken die ook te beleven door er gewoon naar te luistern en te voelen. Voor mij heeft dit alvast een therapeutische werking en kom ik met de mooiste ideeen op de proppen in een vlaag/opwelling van een extreme soort emotie." My ever changing moods" Paul Weller.
Zoals ik hier al een paar keer gelezen heb, geld deze zin ook voor mij:
Zonder muziek, geen leven.
tot formus, p.