Nightstorm
Ouwe rot
Iemand anders ook wel eens last van?
Als ik kijk naar de muziek die ik leuk vind, of de nummers van mezelf die ik het meest waarder, is dat voornamelijk muziek met melodie en harmonie. Vroeger hield ik nog wel van knetterharde hardcore met abstracte noise, of van drum 'n bass met morphende baslijnen als leads, maar eigenlijk luister ik daar nu nooit meer voor m'n plezier naar.
Toch, old habits die hard en als ik met m'n synths aan de slag ga, heb ik de neiging om er de meest extreme sounds uit te willen halen. Nu nodigt iets als een Blofeld daar ook erg toe uit, maar ook met m'n andere synths voel ik die behoefte vaak wel. Maar als ik met die extreme herrie iets ga maken, word ik na de eerste rush een beetje droevig van de leegheid ervan. Conservatievere geluiden maken, die werken in polyfonische/harmonische context, is leuk, maar op de een of andere manier voel ik dat dan weer niet zo diep als die extremere, abstractere, experimentelere geluiden.
Ik merk dat het me frustreert dat wat ik op sounddesign-gebied leuk vind, niet zo in lijn ligt met wat ik op compositiegebied tof vind. Er blijft een soort wens om toch nog eens iets abstracts te maken dat me ook muzikaal blijft boeien.
Ik vroeg me af of iemand anders dit ook ervaart en tips heeft hoe hiermee om te gaan? Of misschien kan iemand juist inspirerende voorbeelden bieden van artiesten die spannend sounddesign combineren met melodie en harmonie?
Als ik kijk naar de muziek die ik leuk vind, of de nummers van mezelf die ik het meest waarder, is dat voornamelijk muziek met melodie en harmonie. Vroeger hield ik nog wel van knetterharde hardcore met abstracte noise, of van drum 'n bass met morphende baslijnen als leads, maar eigenlijk luister ik daar nu nooit meer voor m'n plezier naar.
Toch, old habits die hard en als ik met m'n synths aan de slag ga, heb ik de neiging om er de meest extreme sounds uit te willen halen. Nu nodigt iets als een Blofeld daar ook erg toe uit, maar ook met m'n andere synths voel ik die behoefte vaak wel. Maar als ik met die extreme herrie iets ga maken, word ik na de eerste rush een beetje droevig van de leegheid ervan. Conservatievere geluiden maken, die werken in polyfonische/harmonische context, is leuk, maar op de een of andere manier voel ik dat dan weer niet zo diep als die extremere, abstractere, experimentelere geluiden.
Ik merk dat het me frustreert dat wat ik op sounddesign-gebied leuk vind, niet zo in lijn ligt met wat ik op compositiegebied tof vind. Er blijft een soort wens om toch nog eens iets abstracts te maken dat me ook muzikaal blijft boeien.
Ik vroeg me af of iemand anders dit ook ervaart en tips heeft hoe hiermee om te gaan? Of misschien kan iemand juist inspirerende voorbeelden bieden van artiesten die spannend sounddesign combineren met melodie en harmonie?


Nog steeds een bak herrie, maar de beat is lekker, dus dat houdt het wel interessant. Benieuwd of ik er met een paar dagen nog steeds naar kan luisteren, anders misschien inderdaad iets van melodie/harmonie toevoegen.
Ik herken dat lege gevoel dat de sounds die je maakt wel tof zijn, of zelfs de compositie, maar als ik de computer dan uit zet, voel ik me niet voldaan. Ik denk dat het er (voor mij) mee te maken heeft dat er geen zang bij de nummers zit. Instrumentale muziek weet me nooit zo te raken als muziek met zang. Ik weet natuurlijk niet of dat voor jou ook geldt, maar dat is iets wat je kunt overwegen: zang toevoegen om meer karakter en diepgang te creëren.
