Leuke vraag! (mijn stokpaardje, vrees ik). Het liedje is zonder bewust van theorie gebruik te maken ontstaan. Zelfs zonder instrument. Ik componeer niet graag met een instrument omdat de techniek en theorie van dat instrument me een richting op dwingt. Dus deze melodie, akkoorden, groove, vorm, ontstaat allemaal tijdens een boswandeling. Het blijft in mijn hoofd rondzweven (misschien wel aan verandering onderhevig, maar dan onbewuste fijnslijperij) tot ik het ga opschrijven. Dan komt de muziektheretische vaardigheid handig uit en wordt het concreet, maar dat is echt registratie: het compositieproces heeft dan al plaatsgevonden, en vaak verander ik amper iets. Ik hou niet van "tweede versies" geloof ik. Dit thema speelde ik daarna op mijn trompet en kwam er toen achter dat de toonsoort niet meteen de handigste (voor trompet) is, maar de sfeer en de kleur paste wel. Op zich is dat geen verrassing omdat de klank van een trompet ingebrand is in mijn gehoor en hersens, niet zo zeer muzikaal maar door dat eeuwige getoeter wat ik doe.
Ik heb dit proces wel eens omschreven als "iets tussen baren en poepen": ik wil niet beweren dat ik leven creëer, maar ik vind het meer dan mezelf ontlasten (al voelt het soms wel zo).
@vinnieq : dank voor de feedback. Dit neem ik mee voor het volgende uitwerpsel. Deze is nu klaar, ik geloof niet zo heel erg in knippen en schrappen, meer fijnslijpen. Ik ken het concept 'kill your darlings' maar ik zie dat meer als: 'bij de volgende creatie aub minder darlings'. Deze is nu af, en het is inderdaad geen compact liedje, maar een eerlijke representatie van wie ik ben. Een groot publiek gaat 't nooit bereiken maar dat is ook niet mijn primaire bedoeling.
Ik heb heel veel bewondering voor mensen die een lied kunnen schrijven. Dat hoop ik ooit te leren, en feedback als hierboven is daarvoor heel nuttig. Deze brainfart (wel veel referenties aan fecaliën, zeg) noem ik dan gewoon "maaksel" ofzo, niet "lied". Het is ook oorspronkelijk een compositie voor bigband, dit is het piano-uittreksel. Maar ik snap je punt van kritiek en vind 'm terecht! Ik heb de laatste tijd veel geschreven voor jazz-orkest en dat zijn allemaal heel volle, drukke, wilde maaksels. So be it. Ik koester ze, vind ze niet perfect en de volgende is hopelijk beter, rustiger, uitgebalanceerder, volwassener.