Ik heb zelf ook van die stokpaardjes waar ik gewoon nooit genoeg van kan krijgen.
De 3e orgelsymphonie van Camille Saint Saens heb ik vroeger eens op de radio gehoord en opgenomen op een van mijn eerste 'grote'aankopen ooit, een radio/casetterecorder, ik was toen een jaar of 14.
Ik was zwaar onder de indruk van de vele thema's die het orkest ten gehore bracht in de uit 3 delen bestaande symphonie.
Alle drie de delen kunnen op zich staan maar achter elkaar gehoord is het een grote trip waarin je meegenomen wordt.
Deze symphonie raakt me echt het diepst van alle muziek die ik ooit geluisterd hebt.
Iedere keer als ik deze luister en dat is toch wel 2 x per jaar minimaal de afgelopen 20 jaar vind ik de symphonie weer even geweldig. Echt een topper.
Dat bandje ben ik kwijt geraakt, ik heb sindsdien vele versies beluisterd op LP, CD etc.. maar nooit mee die ene versie gehoord die ik toen als eerst had opgenomen.
Het 3e deel wordt in die 'eerste' versie die in mijn geheugen ligt opgeslagen veel rustiger gespeeld dan alle andere versies, vooral het einde van het derde deel wordt naar mijn mening in veel versies veel te ruw en te snel gespeeld, het geeft een afgeraffeld effect, en dat na 3 kwartier van pure emotie en gevoelens, echt een anticlimax.
Maar afgezien daarvan vind ik dit nog steeds het mooiste muziekwerk wat ooit is gemaakt.
Ik ben trouwens dus nog steeds op zoek naar die oorspronkelijke versie, maar ik weet dus niet welk orkest hem heeft uitgevoerd.. als iemand suggesties heeft ..
Ander klassiek stuk waar mijn emoties met me op de loop gaan is 'Kol Nidrei' van Max Bruch.
Ook in verschillende versies te vinden, sommige goed, sommige minder, maar dat heb je met klassieke muziek.
Een versie die ik overigens aan kan raden is
deze
Andere muziek waar ik geen genoeg van krijgen sinds ik het voor het eerst hoorde,
Idd, alle goeie funkmuziek, Sly & the Family stone, Funkadelic, Graham Central Station, ik draai het al jaren minimaal 1x per maand en het blijft swingen voor mij.
Van Ozric Tentacles krijg ik ook geen genoeg, maar dan alleen het oudere werk, de veelheid aan stijlen, klanken, ritmes zorgt er voor dat het blijft boeien.
Een laatste ontdekking van mij is en blijft, Ernest Ranglin, heb vorig jaar ontdekt en die muziek van hem (crossovers tussen Roots Reggae/Jazz), vooral het album 'below the bassline' draai ik nu al echt een halfjaar lang minimaal 1x per week.. zo supercool gewoon..
Wat ik vroeger helemaal te gek vond en nu niet meer is Jean Michel Jarre, Kraftwerk, Kitaro etc..
Op zich vind ik het allemaal best nog wel leuk, maar ik luister het nauwelijks nog, soms ff 1 nummertje maar toch ook niet lang meer..bleh.. uitgekauwd.
)
