en dat bepaalde muziek goed verkoopt zegt ook meer over het kopende publiek dan over degene die het maakt denk ik...
Natuurlijk. Maar dat is nooit anders geweest. Technologie verandert, menselijk karakter niet echt.
Deze muziek is friet - kan heel lekker zijn als je 't niet meer dan 1 keer per week eet, maar elke dag gaat je hoogstwaarschijnlijk heel erg de keel uithangen. Dit is geen
high art. Maakt ook niks. Of na 5 jaar of 10 jaar (of zelfs korter) iemand nog weet wie Afrojack is - tja, dat ligt aan z'n eigen capaciteit om zichzelf opnieuw uit te vinden. Na 2-3 albums is bij een hoop mensen de pit er wel uit, want dan hebben ze gezegd wat ze willen zeggen, zijn ze gesettled en worden ze te oud voor dit soort shit. En zo gebeurt het elke keer opnieuw en dan vinden ze wel iemand anders, want de hele tijd tegen hetzelfde gezicht aanstaren is ook niks.
Maar het laat zien - en da's wat Raphie denk ik bedoelt - dat als het om publiciteit of geld gaat zaken zoals hardware, analoog en 20 jaar zwoegen op conservatorium zo laag op de ranglijst staan dat het zelfs vreemd is dat er hier (en op vele andere forums) zoveel waarde aan wordt gehecht; praten over muziek maken is makkelijker dan muziek maken.
En geen gearlust, da's geweldig. Het is niet alleen een zwart gat voor je geld, maar zo kun je eindelijk tijd besteden aan muziek maken in plaats van nieuw spul najagen.
Er zijn twee soorten lijden; de dingen die je wilt en de dingen die je hebt, en als je op 1 van de twee al een rem kunt zetten, prima. Van Siddharta krijg je een pluim.
ik snap het ook niet 
