Nightstorm
Ouwe rot
Naar aanleiding van een msn-gesprek daarnet:
't Valt me op dat ik vaak te moeilijk zit te doen met me muziek. Als ik iets neerzet en het gaat me gemakkelijk af dan heb ik 't idee dat 't niet goed genoeg is omdat t te simpel gaat ofzo. Ook al klinkt 't goed (en dan is 't eigenlijk ook goed) verlies ik de zin om ermee door te gaan en ga ik weer wat anders proberen. Ik zit mezelf dus eigenlijk constant tegen te werken omdat ik dus heel wat potentieel leuk materiaal weer gewoon delete. Best wel zonde dus. Ik heb mezelf tig keer voorgenomen om als ik ergens mee begin het maar gewoon af te maken en achteraf maar te bekijken of 't goed is of niet. Toch lukt dat maar niet en zit ik steeds weer in een dip met het idee dat ik er niks van bak enzo, terwijl dat toch wel meevalt. Ook spiegel ik me te vaak aan mijn helden en als me track niet minstens net zo goed is als een willekeurige vette track van hun dan neem ik er geen genoegen mee, waardoor ik af en toe de neiging krijg om na te gaan doen. Maar als iets dan er teveel op lijkt dan heb ik er ook geen zin meer in want ik wil juist me eigen sound neerzetten. Dit belemmert me creativiteit ook, want ik weet van mezelf dat ik best creatief kan zijn maar ik rem mezelf nu op de een of andere manier.
Zijn er meer mensen die hier last van hebben of hebben gehad? En hoe kom je er vanaf? Muziek maken zou je juist van je stress af moeten helpen maar nu levert 't vaak stress op en da's niet de bedoeling, toch?
't Valt me op dat ik vaak te moeilijk zit te doen met me muziek. Als ik iets neerzet en het gaat me gemakkelijk af dan heb ik 't idee dat 't niet goed genoeg is omdat t te simpel gaat ofzo. Ook al klinkt 't goed (en dan is 't eigenlijk ook goed) verlies ik de zin om ermee door te gaan en ga ik weer wat anders proberen. Ik zit mezelf dus eigenlijk constant tegen te werken omdat ik dus heel wat potentieel leuk materiaal weer gewoon delete. Best wel zonde dus. Ik heb mezelf tig keer voorgenomen om als ik ergens mee begin het maar gewoon af te maken en achteraf maar te bekijken of 't goed is of niet. Toch lukt dat maar niet en zit ik steeds weer in een dip met het idee dat ik er niks van bak enzo, terwijl dat toch wel meevalt. Ook spiegel ik me te vaak aan mijn helden en als me track niet minstens net zo goed is als een willekeurige vette track van hun dan neem ik er geen genoegen mee, waardoor ik af en toe de neiging krijg om na te gaan doen. Maar als iets dan er teveel op lijkt dan heb ik er ook geen zin meer in want ik wil juist me eigen sound neerzetten. Dit belemmert me creativiteit ook, want ik weet van mezelf dat ik best creatief kan zijn maar ik rem mezelf nu op de een of andere manier.
Zijn er meer mensen die hier last van hebben of hebben gehad? En hoe kom je er vanaf? Muziek maken zou je juist van je stress af moeten helpen maar nu levert 't vaak stress op en da's niet de bedoeling, toch?





