live only

Het lijkt me wel een beetje vermoeiend om overal zo'n stellige mening over te hebben en daardoor constant in conflict te komen of gefrustreerd te raken. Die energie kun je beter richten op het maken van mooie dingen.
 
Het lijkt me wel een beetje vermoeiend om overal zo'n stellige mening over te hebben en daardoor constant in conflict te komen of gefrustreerd te raken. Die energie kun je beter richten op het maken van mooie dingen.

"Choose your battles wisely."

Leuk dat deze draad zoveel interactie oproept, maar ik krijg er wel een gevoel bij dat topic starter zichzelf onbegrepen voelt en poogt grip te krijgen op zaken die buiten zijn invloeds sfeer zullen blijven liggen. Wat maakt het uit wat een ander van je kunstjes vindt - en misschien ben je wel de Vincent van Gogh in de muziek die helaas pas na zijn dood beroemd wordt.

Besteed je energie aan zaken waar je wat aan kunt veranderen. Don Quixote vibes krijg ik er van!
 
Waarom eigenlijk ?
Omdat het naar mijn rotsvaste overtuiging van levensbelang is dat kunst vernieuwt en - nóg belangrijker - een verhaal vertelt door het overbrengen van emotie. ‘De beste zijn’ heeft in die zienswijze geen enkele betekenis.

Wedstrijden zijn vatbaar voor macht en politiek, en daar word ik doodongelukkig van. Competitie en commercie zijn in mijn ogen wat de wereld naar en over de rand van de afgrond drijft.

De behoefte voelen om beter te zijn dan iemand anders staat lijnrecht tegenover waar ik naar streef als mens.

Misschien een té uitgebreid en bloemrijk antwoord maar dit is dan ook mijn stokpaardje.
 
Het lijkt me wel een beetje vermoeiend om overal zo'n stellige mening over te hebben en daardoor constant in conflict te komen of gefrustreerd te raken. Die energie kun je beter richten op het maken van mooie dingen.
Dat ben ik met je eens. Ik zou willen dat ik armer van geest en volgzamer was. Dat zou alles erg versimpelen. Maar helaas … de aard van het beestje.
 
"Choose your battles wisely."

Leuk dat deze draad zoveel interactie oproept, maar ik krijg er wel een gevoel bij dat topic starter zichzelf onbegrepen voelt en poogt grip te krijgen op zaken die buiten zijn invloeds sfeer zullen blijven liggen. Wat maakt het uit wat een ander van je kunstjes vindt - en misschien ben je wel de Vincent van Gogh in de muziek die helaas pas na zijn dood beroemd wordt.

Besteed je energie aan zaken waar je wat aan kunt veranderen. Don Quixote vibes krijg ik er van!
Als ik dit zou kunnen, zou ik het doen. Maar me neerleggen bij iets waar ik niets aan kan veranderen behoort helaas niet tot de mogelijkheden. Dat probeer ik al 50 jaar zonder ook maar het geringste succes.

Wat een gulle psychologische tips allemaal! Super bedankt. Ik heb geleerd. En zal er niet weer over beginnen.
 
Dat ben ik met je eens. Ik zou willen dat ik armer van geest en volgzamer was. Dat zou alles erg versimpelen. Maar helaas … de aard van het beestje.
Los van het aspect over alles een harde stelling innemen en die hard verdedigen, is deze quote hierboven dus weer een pittig gevalletje "het is de toon die de muziek maakt" waarbij me opvalt dat er vaak een wij vs zij houding aangenomen wordt, waarbij jouw standpunten over jezelf vergezeld worden van jouw standpunten over "de andere partij" (voor zover die bestaat). En die drijft dat eerste aspect alleen maar meer op de spits. Er zou veel minder wrijving op jouw standpunt ontstaan als dat niet telkens gekoppeld wordt aan een gratis bijgevoegd standpunt over de andere partij.

Concreet voorbeeld vanuit mezelf: ik ben één van de weinigen hier die met belachelijk oude computers zijn muziek maakt. Ik vind dat minder afleidend en directer omdat het oude krel niks anders kan en het woord "update" niet kent, en ik het gevoel heb dat ik de beperkte mogelijkheden goed kan beheersen en dat maakt het overzichtelijk voor mij. De meesten delen die mening niet en ze hebben ook argumenten waarom zij het anders zien, maar er hangt verder geen spanning aan vast omdat ik me beperk tot het deel van mijn standpunt dat op mij betrekking heeft. En zo ook degenen die er anders over denken. Een stuk minder vermoeiend want ook al hebben we uitgesproken, radicaal verschillende standpunten, moeten we ze niet verdedigen op deze manier en ons ook niet aangevallen voelen. Zonder dat we daarom volgzame schaapjes zijn of mentaal beperkt.

Interessant daarbij is dat "aangevallen voelen omwille van een ander standpunt" een beetje de essentie was van je eerste opmerkingen over wel/geen theoretische muziekkennis kennen. Het is dus mogelijk niet zozeer het eigen standpunt maar de polarisering die leidt tot het verdedigen/aanvallen.
 
Omdat het naar mijn rotsvaste overtuiging van levensbelang is dat kunst vernieuwt en - nóg belangrijker - een verhaal vertelt door het overbrengen van emotie. ‘De beste zijn’ heeft in die zienswijze geen enkele betekenis.

Wedstrijden zijn vatbaar voor macht en politiek, en daar word ik doodongelukkig van. Competitie en commercie zijn in mijn ogen wat de wereld naar en over de rand van de afgrond drijft.

De behoefte voelen om beter te zijn dan iemand anders staat lijnrecht tegenover waar ik naar streef als mens.

Misschien een té uitgebreid en bloemrijk antwoord maar dit is dan ook mijn stokpaardje.

Dat ben ik met je eens. Ik zou willen dat ik armer van geest en volgzamer was. Dat zou alles erg versimpelen. Maar helaas … de aard van het beestje.
ghehe, armer van geest en volgzamer. je bent helaas ongewild zo rijk van geest en speciaal! :D
zo zoekt iedereen op zn eigen manier bevestiging in deze wereld. je eigen competitietje
hoezo ben je gekwetst als je beschimpt wordt door anderen vanwege je onderlegdheid?
Het komt zo op mij over dat je het vooral heel vervelend vindt als mensen je niet zo speciaal vinden als jij vindt dat je verdient.
los van het feit dat ik muziek competities ook extreem weinig waarde vind hebben, is competitie is in bredere zin natuurlijk niet per se verkeerd. jij vergelijkt jezelf ook steeds met anderen want het moet vernieuwend zijn, anders, in jouw ogen beter dan werk dat meer op iets anders lijkt.
het lukt mij overigens prima om de in mijn ogen eenheidsworstige drek te vermijden en het heeft me nog nooit iets opgeleverd om te proberen anderen te overtuigen dat het drek is. de keren dat ik dat probeer is dat ook alleen maar om te laten zien dat ik zo tering speciaal ben.
misschien is t wel nóg nóg nóg belangrijker dan van levensbelang om je bloemrijke streberige streven eens wat minder je lijnrechte dwingende stokpaardje te laten zijn.
dat is mijn rotsvaste overtuiging dan weer
 
Er zijn zoveel muzikanten die vanuit hun gehoor spelen, dat wil verder niets zeggen want of je wel of geen theorie hebt gehad zegt niets over je niveau van muziek maken, theorie kan het makkelijk maken om verbanden te leggen of qua notatie te weten wat er staat bijv maar het zegt verder niets over je muzikaliteit.

Ook zijn er genoeg die zonder enige scholing er prima van hebben kunnen leven zoals bijv Errol Garner die autodidact was maar wel uit een muzikale familie kwam, was wereldberoemd en stond bekend als een van de meest virtuoze jazzpianisten, hij schreef oa het bekende nummer Misty;

 
Er zijn zoveel muzikanten die vanuit hun gehoor spelen, dat wil verder niets zeggen want of je wel of geen theorie hebt gehad zegt niets over je niveau van muziek maken, theorie kan het makkelijk maken om verbanden te leggen of qua notatie te weten wat er staat bijv maar het zegt verder niets over je muzikaliteit.

Ook zijn er genoeg die zonder enige scholing er prima van hebben kunnen leven zoals bijv Errol Garner die autodidact was maar wel uit een muzikale familie kwam, was wereldberoemd en stond bekend als een van de meest virtuoze jazzpianisten, hij schreef oa het bekende nummer Misty;


Onbewust past hij natuurlijk wel de theorie toe: hij is onbewust vaardig, dat is de hoogste fase in de leerfasen van Maslow.
 
Omdat de meeste instrumenten vooringestelde noten hebben (toetsen, frets, lengte van je kalimba tongetjes of xylofoonstaafjes etc.), gebruik je al een stuk ingebakken muziektheorie met noten die in verhouding tot elkaar staan en daardoor harmonisch voorspelbare resultaten opleveren. Als je echt zonder theorie aan de gang wil moet je microtonaal en fretless gaan. Zingende zaag en theremin toestanden. Eindelijk vrij en meestal niet om aan te horen.
 
Onbewust past hij natuurlijk wel de theorie toe: hij is onbewust vaardig, dat is de hoogste fase in de leerfasen van Maslow.
Ik zou zeggen dat het een hele muzikale man is.
Bij hem stroomt het gewoon, hij kijkt ook vaak niet naar de piano maar weet intuitief waar de noten liggen, hij is een met z'n instrument en speelt direct wat ie in z'n mind hoort zoals bij iedereen die makkelijk improviseert.
 
Back
Top