Gewoon vergelijken met "de markt" lijkt me niet helemaal kloppend. Allereerst boeit het op een markt niet welk vat olie je krijgt: sweet crude is sweet crude, terwijl het bij een synthesizer verdomd veel uitmaakt wat je krijgt.
Op het moment dat je een oudere auto koopt voor een prikkie en 'm een grote beurt geeft, mooi schoonmaakt, dingetjes repareert en 'm opnieuw in de lak zet kun je er een hogere prijs voor vragen - tenminste, hoger dan de oorspronkelijke kosten van de auto plus de kosten die je kwijt was aan het opknappen. Immers, had niemand die auto opgeknapt, dan was 'ie nog steeds niet echt veel waard geweest. Stuk minder zelfs, omdat die in die tijd onderhevig is aan entropie - m.a.w. de auto wordt er alleen maar slechter op, niet beter.
Maar, bij synthesizers - tja, je speelt er op, gebruikt ze. Repareren - niet altijd, daar zijn lang niet zoveel mensen voor die dat voor je doen en de kosten zijn ook niet mals. Je kunt ze iets goedkoper aanbieden als er wat mis mee is, genoeg mensen die dan wel bereid zijn de kosten op zich te nemen.
Maar wat als je 't ding nou gewoon in de opslag laat staan voor 3 jaar en dan verkoopt voor een hogere prijs? Dan heb je geen waarde toegevoegd; dan heb je gewoon gewacht tot de trend de prijs omhoog dreef, en maakt daar gebruik van. Aan de andere kant kon je dat geld ook op de bank laten staan en er met een beetje mazzel meer aan rente voor krijgen dan dat die synth extra opbracht, dus of je dan zo slim bent als handelaar is ook maar de vraag.
Niet alles stijgt overigens in prijs: denk maar niet dat mensen ooit grove bedragen neer gaan tellen voor een eind jaren '80 Roland rompler of zo. Deze stijging komt voornamelijk voor bij het analoge spul van 30+ jaar oud of zo.
Tja, het blijft een rare hobby. De vraag is in hoeverre je jezelf kunt wijsmaken dat wat je hebt "the real thing" is, en als je helemaal geld te veel hebt, of dat ding van 't juiste wijnjaar is (zie ook R.A. Moog Mini's, bepaalde serienummers, oudere revisies en dergelijke meuk). Leuk dat je dan een stel Macbeth-kastjes koopt die ongetwijfeld van sublieme kwaliteit zijn en ontzettend vet klinken, maar je zult jezelf er niet echt van kunnen overtuigen dat je nu een Minimoog hebt - al was het maar omdat het er niet hetzelfde uitziet.
De marktwerking gaat uit van rationele deelnemers en goederen die vrij inwisselbaar zijn tegen anderen van hetzelfde soort (sweet crude blijft sweet crude) Het mag redelijk duidelijk zijn dat de synthesizermarkt dat niet is.
Aan de andere kant; je wist waar je aan begon. Die goede ouwe tijd van 303s bij een pakje boter was al voorbij toen het forum hier begon. Je kon met redelijke zekerheid zeggen dat de rest van de antieke apparatuur dezelfde kant uitging.
Maar bekijk het van de
positieve kant: als je dan toch teveel hebt betaald aan zo'n "handelaar" kun je gewoon hetzelfde trucje proberen: wacht tot het apparaat meer waard is.
Immers, je bent
alleen maar de pineut als de rest van de markt spontaan besluit dat ze je prijs niet accepteren: nu niet en nooit niet. Bij vintage apparatuur zit die kans er niet echt in, al zijn er zeker wel "stabiele" investeringen (Minimoogs en Jupiters) en risico-investeringen (Roland romplers uit de late jaren '80, middenklasse samplers) te onderscheiden.
Koop het ding, ontdek of de mythologie waarheid is, en doe wat met die informatie. Kon je 'm eerder kopen voor een hap minder, dan had je eerder moeten zijn; je kunt niet tegen de markt schreeuwen dat ze spontaan de prijzen moeten laten zakken omdat je zelf niet eerder ingreep. Of tenminste, dat kan wel, maar daar schiet je geen jota mee op. Lees ook het verhaal over Mr. Market -
http://www.gold-eagle.com/editorials_05/schwensen032607.html en houd je hoofd koel.
onverwerkt jeugdleed ?
