Ik heb ooit eens (zonder voorkennis) een optreden van Woven Hand gezien (rond de zanger van 16 Horsepower).
Ik kende de muziek dus niet en heb nog altijd niet beslist er een cd van te kopen.
Maar hoe diep die kerel ging in zijn performance, ik stond echt aan de grond genageld. Je voelde gewoon dat die kerel echt diep zat en die zong bijna letterlijk op leven en dood. Nog nooit zo'n beklijvend optreden gezien.
Voor mij is de interactie van de performer zeker van invloed op mijn waardeschaal. Neem nu Fischerspooner. Geniale muziek, maar toen ik reviews las/hoorde van hoe ze het live doen, werd ik wel lichtjes ontnuchterd. Kennissen die enorme fan zijn, die na 3 nummers weggaan, omdat de performance te rot is.
Het vervaagt toch de term podiumkunsten als de interactie met het publiek geminimaliseerd wordt? Zo zag ik Amon Tobin met een halfdoorzichtig scherm voor zich, waarop visuals werden geprojecteerd, optreden. Vond ik echt om te huilen.
Kan je dan niet beter naar de radio luisteren?
Als je op zoek gaat naar andere middelen om de boel levendig te gaan maken (visuals, acts, live-musicians,...) kan het mijns insziens wel helemaal.